‘ตื๊ด...ตื๊ด...’
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น กระตุ้นให้ฉันลืมตา ทั้งร่างปวดระบมไปหมด ไม่ต้องเดาให้ยากว่าเป็เพราะอะไร ฉันขยับตัวช้า ๆ เพื่อให้ร่างกายปรับตัว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกแทบหยุดเต้น ไม่ใช่ความเ็ปของกล้ามเนื้อ หากแต่เป็ความว่างเปล่าข้างกาย
ไม่มีเธออยู่ตรงนี้แล้ว...อาจารย์แสนสวยที่ฉันหลงรัก...เธอไม่อยู่แล้ว
ฉันหันมองรอบห้อง ทุกอย่างเงียบสนิท ร่องรอยจากค่ำคืนที่ผ่านมายังคงหลงเหลือ หมอนยับยู่ยี่ ผ้าปูที่นอนยังคงมีกลิ่นจางของเราสองคน ทว่าไม่มีแม้กระทั่งกระดาษโน้ต หรือข้อความใดจากเบลเลย เหมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... ไม่มีความหมายเลยสักนิด
หัวใจกระตุกแรง ฉันพยายามบอกตัวเองว่าอาจจะคิดมากเกินไป เบลอาจจะรีบไปทำงาน หรือบางที...เธออาจจะเขินจนไม่รู้จะทำตัวยังไง แต่นั่นก็แค่ข้ออ้างที่ฉันพยายามปลอบใจตัวเอง เพราะความจริงมันไม่ได้ซับซ้อน...เธอแค่ไม่แคร์
***
เมื่อถึงชั่วโมงเรียน ฉันปรับอารมณ์ของตัวเองให้สดใสที่สุด ฉันไม่ได้โง่ ฉันรู้ว่าเบลเป็คนยังไง เธอเ็า เฉยเมย และไม่เปิดเผยความรู้สึก แต่เมื่อคืนมันต่างออกไป เธอเป็ฝ่ายรุกหนัก เป็ฝ่ายทำให้ฉันลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น นั่นแปลว่าเธอต้องมีความรู้สึกอะไรบ้างสิ เธอต้องรู้สึกกับฉันบ้าง ไม่มากก็น้อย
เกรสก้าวเข้าห้องเรียนไปด้วยรอยยิ้ม หวังว่าอย่างน้อยสายตาของเบลจะเปลี่ยนไปสักนิด หวังว่าบางทีเธออาจจะส่งยิ้มมุมปาก หรือมองฉันด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าปกติ แต่สิ่งที่เกรสได้รับคือ... ไม่มีอะไรเลย
***
เบลยังคงเป็เบลคนเดิม...นิ่งขรึม เ็า และทำเหมือนฉันเป็เพียงนักศึกษาคนหนึ่งในห้องเท่านั้น
เธอเอ่ยสอนบทเรียนไปอย่างชำนาญ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉันด้วยซ้ำ ฉันเริ่มกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อกลั้นความผิดหวังที่กำลังถาโถมใส่ มันน่าหงุดหงิดที่ฉันคาดหวังเกินไป หรือเธอแค่ไม่ได้อยากจดจำค่ำคืนที่แสนวิเศษของเรา?
***
เมื่อจบชั่วโมงเรียน ฉันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปง่าย ๆ ฉันรีบเดินเข้าไปหาเบลทันที ทำท่าเหมือนแค่อยากช่วยอาจารย์ถือของไปที่ห้องพัก “อาจารย์คะ เดี๋ยวเกรสช่วยถือไปให้ค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสดใส แต่แฝงไปด้วยความตั้งใจบางอย่าง
เบลชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร
ฉันเดินตามเธอไปเงียบ ๆ ในใจกำลังพยายามหาคำถามที่ควรถาม พยายามหาวิธีที่จะทำให้เธอแสดงความรู้สึกอะไรออกมาบ้าง แต่จนกระทั่งถึงห้องพักอาจารย์ เบลก็ยังคงไม่มีทีท่าจะพูดอะไร
ฉันทนไม่ไหวแล้ว
“อาจารย์...” ฉันเรียกเธอ พร้อมวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะจ้องมองเธอเต็มตา “เมื่อคืน...” ฉันหยุด กลืนคำพูดลงคอ พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ไม่ดูอ่อนไหวเกินไป “เมื่อคืนมันหมายความว่ายังไงเหรอคะ”
เบลเลิกคิ้วน้อย ๆ ราวกับไม่เข้าใจคำถาม “หมายถึงอะไร” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“อาจารย์กำลังแกล้งทำเป็ลืม หรือคืนนั้นของเรามันไม่มีความหมายอะไรเลย” ฉันพยายามกดเสียงตัวเองให้ไม่สั่น เธอมองฉันนิ่งก่อนจะถอนหายใจ
“เกรส อย่าคิดมากเลย” คำพูดของเธอทำให้หัวใจฉันเหมือนถูกบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม
อย่าคิดมาก? ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน...ฉันเป็คนเดียวที่คิดไปเองงั้นเหรอ?
ฉันกำมือแน่น พยายามสะกดกลั้นความน้อยใจที่กำลังตีขึ้นมา เธอช่างเืเย็นเหลือเกิน เบลทำเหมือนเมื่อคืนไม่มีความหมายอะไรเลย ไม่มีแม้แต่ความโหยหา ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด
“เข้าใจแล้วค่ะ” ฉันเอ่ยออกมา ก่อนจะยิ้มให้เธอ “งั้นฉันไม่คิดมากก็ได้” ฉันหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที โดยไม่หันกลับไปมอง
เพราะถ้ามอง ฉันกลัวว่าตัวเองจะเผลอร้องไห้ออกมา...
***
หนึ่งอาทิตย์แล้ว...
เบลไม่ได้เจอเกรสเลย...
มันแปลกดี...
ตอนที่เด็กนั่นยังวนเวียนอยู่รอบตัว เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกก่อกวนตลอดเวลา ทั้งสายตาท้าทาย คำพูดยั่วโมโห และท่าทางเอาแต่ใจจนชวนให้หงุดหงิด แต่พอเกรสหายไปจริง ๆ กลับมีบางอย่างในอกที่โหวงไปอย่างน่าประหลาด
ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรเข้า เกรสไม่ได้โผล่มาในห้องเรียน ไม่แอบดักรอ ไม่บังเอิญโผล่มาขวางทาง เงียบสนิทจนน่าขัดใจ
ทำไมถึงได้เงียบไปขนาดนี้กันนะ?
เบลไม่อยากยอมรับนักว่าเธอเผลอหันมองหาตอนเดินผ่านโต๊ะเรียนประจำของเกรส หรือแม้แต่เหลือบตามองเข้าไปในร้านกาแฟที่เกรสชอบกิน เผื่อว่าจะเจอเด็กนั่นเดินลอยหน้าลอยตาอยู่กับเพื่อน เธอพยายามทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนทุกอย่างเป็ปกติ แต่กลับพบว่าความเงียบเชียบนี้ชวนให้อารมณ์เสียอย่างบอกไม่ถูก
มันตรงข้ามกับโรสโดยสิ้นเชิง
ไม่ว่าเธอจะไปไหน โรสก็มักจะปรากฏตัวเสมอ ไม่ใช่แค่ที่มหาวิทยาลัย แต่แม้แต่ร้านกาแฟที่เธอแวะไปนั่ง บาร์ที่เคยไปพักใจ หรือแม้แต่ที่ลานจอดรถ โรสก็ยังเดินผ่านเข้ามาในสายตาเสมอ
บางครั้งโรสแค่ยิ้มให้จากระยะไกล บางครั้งก็เข้ามาทักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเธอมาก่อน แต่สิ่งที่ทำให้เบลหงุดหงิดที่สุดก็คือ โรสยังคงเป็โรส ยังเป็คนที่ทำให้ใจสั่นวูบได้เสมอ เธอไม่เคยหายไป เอาหน้าสวย ๆ นั่นมาให้เห็นอยู่ตลอด
แต่เกรส... กลับเลือกที่จะหายไป
และมันกำลังทำให้เธอหงุดหงิดกว่าที่คิด
***
เมืองทั้งเมืองส่องประกายระยิบระยับจากด้านล่าง แสงไฟจากตึกสูงตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ไร้ดาว มีเพียงดวงจันทร์สีเงินที่ลอยเด่นอยู่ไกลออกไป บาร์แห่งนี้ตั้งอยู่บนดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาว ที่เปิดรับลมเย็นพัดผ่าน ทำให้บรรยากาศทั้งผ่อนคลายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน
เสียงเพลงแจ๊สจังหวะนุ่มดังคลอไปกับเสียงพูดคุยของผู้คน เบียร์ในแก้วคริสตัลสะท้อนแสงไฟอบอุ่น โต๊ะหินอ่อนและโซฟากำมะหยี่ให้ความรู้สึกหรูหราที่น่าหลงใหล กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของแขกที่เดินผ่าน เสริมให้บรรยากาศของที่นี่เต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน
เบลเอนหลังพิงพนักโซฟาหรู มองไปยังเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ มือเรียวหมุนแก้วเบียร์เย็นเฉียบ ก่อนจะยกขึ้นจิบอย่างเฉยชา
"แกลองนี่หน่อย ฉันคิดสูตรนี้ขึ้นมาเองเลยนะ" จิ้บว่าพลางเลื่อนจานอาหารมาให้ตรงหน้า "มันเข้ากับเบียร์สุด ๆ บอกเลย"
เบลเหลือบตามองจานตรงหน้า มันเป็อาหารทานเล่นที่ตกแต่งอย่างสวยงาม คล้าย ๆ กับลูกชีสบอลที่ถูกโรยด้วยเห็ดทรัฟเฟิลกลิ่นประหลาด สีสันตัดกับแสงไฟนวลของบาร์บนชั้นดาดฟ้า เบลกัดไปคำหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน
"อืม... ก็อร่อยดี"
"ก็อร่อยดี? เฮ้ย! แค่ 'ก็อร่อยดี' เองเหรอวะ?" จิ้บทำหน้าผิดหวังจนเกินจริง "ฉันลงทุนคิดสูตรนี้มาทั้งอาทิตย์ เบล แกช่วยให้ฟีดแบ็กที่มันดีกว่านี้หน่อยได้มั้ย"
เบลหัวเราะ "มันดีจริง ๆ รสชาติเข้ากับเบียร์ได้ดี สมกับเป็เชฟจิ้บ"
จิ้บยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟาพลางมองท้องฟ้ายามค่ำคืน "แกล่ะ? สัปดาห์นี้เป็ไงบ้าง? เห็นทำงานหนักจนไม่ได้เจอกันเลย ไอ่ตาลถามหาอยู่เมื่อวาน"
เบลยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ "ก็เรื่อย ๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ"
"จริงอะ?" จิ้บหรี่ตา "ฉันนึกว่าแกจะเล่าเื่เด็กคนนั้นให้ฉันฟังซะอีก"
เบลชะงักไปครู่หนึ่ง "เด็กไหน?"
"ก็เด็กเอ็นนั่นไง" จิ้บยักคิ้วอย่างรู้ทัน "เกรสอะไรนั่น..."
เบลถอนหายใจ "เลิกยุ่งไปแล้ว"
"เหรอ? ถึงว่า ่นี้ไม่ค่อยบ่นถึง"
เบลนิ่งไปครู่หนึ่ง จิ้บพูดถูก ปกติแล้วเกรสต้องมีอยู่ในบทสนทนาเสมอ ไม่ว่าในรูปแบบไหนก็ตาม ไม่กวนให้รำคาญ ก็สร้างปัญหาให้ปวดหัว แต่พอเธอหายไปจริง ๆ...
"ก็ดีแล้ว..." เบลตอบเสียงเรียบ "ชีวิตฉันเงียบขึ้นเยอะ"
จิ้บจ้องเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มมุมปาก "แล้วทำไมดูหงุดหงิดจังล่ะ?"
"ฉันเปล่า"
"แน่ใจ?"
"เลิกกวนได้แล้ว" เบลว่าพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบอีกครั้ง ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของจิ้บก็ดังขึ้น
"อ๊ะ เดี๋ยวฉันขอรับสายแป๊บ เดี๋ยวนะ…สายนี้ด่วนว่ะ ขอกลับก่อนนะ อ่ะนี่ 2 พัน ฉันเลี้ยง" จิ้บรีบยื่นเงินให้เบลก่อนจะรีบลุกออกไป เบลพยักหน้าโดยไม่ใส่ใจนัก เธอเอนตัวมองวิวเมืองยามค่ำคืนเบื้องหน้า ลมเย็นพัดผ่านผิวเบา ๆ แต่มันกลับไม่ทำให้ความรู้สึกหงุดหงิดในใจเธอจางลงไปเลย
หนึ่งอาทิตย์แล้วสินะที่ไม่เห็นแม้แต่เงาของเกรส...
แต่แล้วในจังหวะที่เธอกำลังเผลอคิดถึงใครบางคน หญิงสาวอีกคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาแทนที่ โรสปรากฏตัวขึ้นพร้อมเดรสสายเดี่ยวยาวสีน้ำเงินเข้ม แววตาคมสบกับเธออย่างจงใจ ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มออกมาเพียงนิด
มาอีกแล้ว...
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหวานที่คุ้นเคย
"ตรงนี้มีคนนั่งไหม?"
เบลเหลือบตามอง ชุดของโรสแหวกหลังจนเผยผิวเนียนละเอียด ด้านหน้าคว้านลึกพอให้เห็นเส้นไหปลาร้าและเนินอกได้รูป เธอดูสวยอย่างไร้ที่ติ สวยจนเบลเผลอมองอยู่นานวินาทีหนึ่งก่อนจะละสายตา
"มี" เบลตอบเรียบ ก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบอีกครั้ง
"แต่เราก็จะนั่งอยู่ดี" โรสพูดพลางเลื่อนตัวนั่งลงอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอคำตอบจากเบล เธอวางกระเป๋าถือใบเล็กลงบนโต๊ะด้านหน้า ก่อนจะกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มีประกายบางอย่างซ่อนอยู่
"คิดถึงฉันมากเลยหรือไง ถึงได้มาดักรอเจอทุกวันขนาดนี้" เบลถามเสียงเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
"เบลคิดว่าไงล่ะ?" โรสเอนตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเธออบอวลอยู่ในอากาศ เบลรับรู้ได้ถึงไออุ่นของร่างกายที่ขยับเข้ามาในระยะประชิด "ใช่ คิดถึงมาก"
"หึ..." เบลแสยะยิ้มโดยไม่หันไปมอง
"ทำไมมานั่นดื่มคนเดียวคะ ไม่เหงาหรอ” โรสเอ่ยถามพร้อมท่าทางที่เย้ายวน ชายเสื้อแหวกอกทำให้เห็นร่องนมที่อูมอิ่ม
"โรส เธอ้าอะไร?" เบลวางแก้วลงแล้วหันไปมอง โรสจ้องตอบอย่างท้าทาย รอยยิ้มบนริมฝีปากสีแดงเข้มขยับน้อย ๆ ก่อนที่เธอจะเอนตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนปลายจมูกแทบชนกัน
"โรสแค่อยากขอโทษ" เสียงเธอแ่เบา แต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง "เบลจะให้โอกาสโรสสักครั้งไม่ได้เลยหรอ?"
เบลเงียบ โรสยกมือขึ้นมาลูบไล้หลังมือเบล ปลายนิ้วลากไปตามเส้นเืใต้ผิวเนียน ก่อนจะบีบเบา ๆ อย่างออดอ้อน
"โรสรู้ว่าโรสทำให้เบลผิดหวังไปหลายครั้ง แต่...โรสก็ยังอยากให้เราเป็เหมือนเดิม" โรสกระซิบข้างหูเบล เสียงเธออ่อนโยนแต่น่าหวั่นไหว "เบลรู้ใช่ไหม ว่าเราสองคนเข้ากันได้ดีแค่ไหน? จะให้โรสขึ้นคล่อมเบลตรงนี้เลยยังได้ โรสไม่กลัวสายตาใครทั้งนั้น"
เบลยังคงนิ่ง แต่แววตาของเธอฉายประกายบางอย่าง โรสรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงโน้มเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือเล็กแตะลงบนต้นแขนของเบล ลูบไล้ช้า ๆ ราวกับจะแน่ใจว่าคืนนี้เธอจะไม่กลับไปมือเปล่า
"เบล..." โรสเอ่ย "เราลองเริ่มใหม่กันดีไหม?"
เบลยิ้มมุมปาก ก่อนจะยกมือขึ้นเชยคางอีกฝ่าย ดวงตาคมสบกับดวงตาหวานเยิ้มของโรส
"เริ่มใหม่? ถามผัวที่บ้านก่อนมั้ย?"
โรสไม่ตอบ เธอแค่โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเดิม ริมฝีปากของเธอแทบจะกับปากสวยของอีกฝ่าย ดวงตาสะท้อนภาพของเบลไว้อย่างชัดเจน คืนนี้ยังอีกยาวนาน และโรสก็ตั้งใจจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด
‘ตึ๊ง...’
เบลละสายตาจากโรสทันทีที่เห็นการแจ้งเตือนของไลน์บนหน้าจอโทรศัพท์
'คิดถึงจัง' ข้อความสั้น ๆ จากเกรสทำให้หัวใจที่เคยนิ่งเฉยของเธอเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ นิ้วรีบแตะเปิดอ่านโดยไม่ต้องลังเล
'อยู่ไหน'
เบลพิมพ์ตอบไปแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เบลก็รอเกรสอยู่เหมือนกัน เธอเฝ้าคิดว่าอีกฝ่ายจะกลับมาไหม จะโผล่มาต่อหน้าเธออีกครั้งเมื่อไหร่ และตอนนี้… เกรสกำลังคิดถึงเธออยู่จริง ๆ ใช่ไหม?
แต่แล้ว สิ่งที่ทำให้ใจที่เพิ่งเต้นแรงกลับมาสั่นไหวอีกครั้ง คือการที่เกรสอ่าน… แต่ไม่ตอบอะไรกลับมา
เบลเม้มปากแน่น พลางเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความร้อนรนเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช่วยไม่ได้
"ใครเหรอ?" เสียงของโรสดึงสติของเบลกลับมา เธอเอียงคอมองหน้าจอโทรศัพท์ของเบลที่ยังสว่างค้างอยู่ แม้เบลจะพยายามล็อกหน้าจอไว้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ทันสายตาของคนที่นั่งตรงหน้า
"เกรส?" โรสพูดชื่อออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ
เบลไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแต่จิบเบียร์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าความเงียบของเธอกลับเป็คำตอบที่ชัดเจนที่สุด
โรสหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟา สายตาคมจ้องมองเบลอย่างพินิจ
"ให้ทาย… เบลรอให้เด็กนั่นตอบกลับอยู่ใช่ไหม?"
เบลวางแก้วลงกับโต๊ะ ไม่ตอบ แต่โรสรู้ว่าเธอพูดถูก สีหน้าของเบลมันฟ้องทุกอย่าง
"ทำไมต้องร้อนรนขนาดนั้นด้วยล่ะ?" โรสยกเบียร์ขึ้นจิบ ท่าทางยังดูสบาย ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "หรือว่าระหว่างคุณสองคนมีอะไรเกินเลยคำว่าลูกศิษย์ และอาจารย์ผู้สอน?"
"..."
"ตอบสิ เบล" โรสโน้มตัวเข้าใกล้ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามหน้าขาของเบล "โรสกำลังคุยกับเบลอยู่นะ แต่คุณกลับใจลอยไปหาใครก็ไม่รู้แบบนี้ มันไม่น่ารักเลยนะคะ"
เบลดึงขากลับ หัวเราะพลางส่ายหน้า "ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะมาสั่งได้หรอกนะ โรส ถ้าฉันอยากตอบ คงตอบไปแล้ว"
โรสยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยเลศนัย "โรสไม่ได้สั่ง… โรสแค่รู้สึกหงุดหงิดที่เบลให้ความสนใจคนอื่นมากกว่าฉเท่านั้นเอง"
เบลมองโรสที่กำลังจ้องเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอรู้… ว่าโรสไม่ชอบเวลาที่เธอสนใจใครอื่น เธอเป็แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
“โรส...เธอมีผัวแล้ว และได้ข่าวว่าไอ่นั่นแก่คราวพ่อ อย่าลากฉันเข้าไปในความสัมพันธ์สวะนี่เลย ขอล่ะ...” เบลตอบอย่างหน้าตาย เธอไม่มีทางหลงไปกับเกมชั่วครั้งนี้ของโรส แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า คืนนี้...เธออยากเป็เ้าของนมคู่สวยของโรสจริง ๆ
--- To Be Continue —
By : The Bambie Calico
เล่มนี้จะมี E-BOOK เมื่อแต่งจบ สามารถติดตามฉาก 18+ ได้ใน ReadAWrite : The Bambie Calico
1K
