หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายจบลง เซ็ตสึนะพาไคโตะที่สะบักสะบอมหลบเข้ามาพักในถ้ำเล็กๆ เหนือน้ำตก เธอจุดกองไฟด้วยเวทมนตร์เพียงดีดนิ้วเปาะเดียว แสงไฟสลัวส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ ยิ่งขับให้ผิวขาวเนียนนั้นดูโดดเด่นตัดกับชุดนักเรียนสีเข้ม
ไคโตะนั่งพิงผนังถ้ำ พยายามปรับลมหายใจ ร่างกายปวดร้าวไปหมดจากการกระแทกเมื่อครู่
“ถอดเสื้อออก”
จู่ๆ เซ็ตสึนะก็พูดขึ้นโดยไม่หันมามอง ขณะที่มือกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าเป้ใบเล็ก
“หะ... หา!?” ไคโตะสะดุ้งโหยง หน้าเริ่มร้อนผ่าว “ดะ-เดี๋ยวก่อนสิครับ จู่ๆ ก็ให้ถอด...”
เซ็ตสึนะถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนมองแมลง
“นายคิดลามกอะไรอยู่? ฉันจะทำแผล เืนายเปื้อนเสื้อจนจะกลายเป็สีแดงอยู่แล้ว”
“อ๊ะ...” ไคโตะก้มมองเสื้อตัวเอง ก็เห็นรอยเืซึมออกมาจากสีข้างจริงๆ เขาเกาแก้มแก้เก้อด้วยความอาย “คะ-ครับ เข้าใจแล้วครับ”
ไคโตะค่อยๆ ถอดเสื้อยืดที่ขาดรุ่งริ่งออก เผยให้เห็นรอยแผลถลอกยาวและรอยช้ำม่วงขนาดใหญ่ที่เอวจากการกระแทกพื้น
เซ็ตสึนะขยับตัวเข้ามาใกล้... ใกล้มาก
ไคโตะเผลอกลั้นหายใจเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกอีกครั้ง ยิ่งในระยะประชิดแบบนี้ สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะสำรวจคนตรงหน้า...
ชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เธอกำลังสวมใส่อยู่พอมองใกล้ๆ แล้วมันช่าง... อันตราย เสื้อเชิ้ตสีขาวที่รัดรูปพอดีตัวจนกระดุมแทบปริเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน และจังหวะที่เธอก้มลงมาดูแผล โบว์สีแดงที่คอเสื้อก็ห้อยลงมาััหน้าอกเขาเบาๆ
‘นี่มัน... การทดสอบความอดทนรึไงฟะเนี่ย!’ ไคโตะกรีดร้องในใจ
“อยู่นิ่งๆ มันจะแสบหน่อย”
เซ็ตสึนะหยิบขวดน้ำยาใสๆ ออกมา เทลงบนผ้าสะอาดแล้วกดลงที่แผลของไคโตะ
“อ๊ากกกก!” ไคโตะร้องลั่น “นี่มันน้ำยาหรือกรดเนี่ย แสบชะมัด!”
“ยาฆ่าเชื้อสูตรเข้มข้นของอาจารย์... พ่อนายนั่นแหละที่เป็คนปรุง” เธอตอบเสียงเรียบ มือยังคงบรรจงเช็ดแผลให้อย่างเบามือขัดกับความปากร้าย “แค่นี้ก็ทนไม่ได้ แล้วจะไปตามหาเขาเจอได้ยังไง”
คำพูดนั้นทำให้ไคโตะเงียบลงทันที เขากัดฟันข่มความเจ็บ “ผม... ไม่ยอมแพ้หรอกน่า”
เซ็ตสึนะชะงักมือเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาไคโตะ ดวงตาสีดำขลับคู่นั้นดูอ่อนลงกว่าเมื่อกี้เสี้ยววินาที
“ดี...” เธอพึมพำ “อย่างน้อยใจก็ยังสู้”
จากนั้นเธอก็เริ่มพันผ้าพันแผลรอบเอวให้เขา จังหวะที่เธอเอื้อมแขนโอบไปด้านหลังเพื่อส่งม้วนผ้า ไคโตะรู้สึกเหมือนถูกเธอกอดกลายๆ หน้าอกนุ่มหยุ่นภายใต้ชุดนักเรียนเบียดชิดกับท่อนแขนของเขาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ
ตึกตัก... ตึกตัก...
เสียงหัวใจของไคโตะเต้นแรงจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน
“เสร็จแล้ว” เซ็ตสึนะผละออก แล้วจัดแจงเก็บอุปกรณ์ “คืนนี้นอนพักซะ พรุ่งนี้เราจะเริ่มของจริง”
“ของจริง?” ไคโตะถามอย่างสงสัย
เซ็ตสึนะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอปัดกระโปรงนักเรียนลายสก๊อตเบาๆ แล้วแสยะยิ้มที่ดูงดงามแต่แฝงไปด้วยความน่าขนลุก
“การฝึกนรกไงล่ะ... พลังเวท ‘ลม’ ของนาย มันไม่ได้มีค่าแค่เอาไว้พัดให้เย็นหรอกนะ ถ้าใช้เป็... แม้แต่เหล็กกล้าก็ตัดให้ขาดได้”
เธอโยนดาบไม้เล่มหนึ่งที่เหลามาจากกิ่งไม้แถวนั้นให้ไคโตะ
“เตรียมใจไว้เลยเ้าหนู พรุ่งนี้ถ้าแกว่งดาบไม่ครบหมื่นครั้ง... อดข้าว”
“หาาาาาาา!?”
384
