หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 131: สะบั้นเงามายา 

ม่านหมอกกลืนวิญญาณ (噬魂幻雾) สีเทาเข้มยังคงหนาทึบ ณ แอ่งทะเลสาบสีมรกต (碧玉湖) เจี้ยนหลิน (剑林) ยืนเผชิญหน้ากับ "อสูรมายาเงาพันวิญญาณ" (千魂幻影妖) ลมหายใจของเขาหนักหน่วงแต่แววตามิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ภายในกาย สั่นสะเทือนแผ่วเบาอย่างต่อเนื่อง ส่งพลังงานบริสุทธิ์คุ้มครองจิตวิญญาณของเขาจากคลื่นพลังมายาอันน่าสะพรึงกลัวอสูรมายาเงาพันวิญญาณมิรอช้า! กลุ่มก้อนเงาดำมหึมาของมันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ดวงตาสีแดงก่ำนับร้อยนับพันดวงพลันสาดแสงอำมหิต! คลื่นพลังจิตวิญญาณ (精神冲击) ระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมถาโถมเข้าใส่เจี้ยนหลินราวกับพายุคลั่ง! เจี้ยนหลินรวบรวมสติ มิได้ตื่นตระหนก! สติสัมปชัญญะของเขาคมกล้าดุจใบมีด! ทันใดนั้น "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ที่อาบด้วยประกายสีฟ้าครามจากพลังธาตุน้ำและลวดลายเกล็ดมังกรสีทอง ปรากฏขึ้นในมือขวาของเขา!เด็กหนุ่มทะยานเข้าปะทะ! เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ถูกใช้ออกมาอย่างต่อเนื่องและพลิ้วไหว! ทุกกระบวนท่าที่ตวัดฟัน แทง หรือปัดป้อง ล้วนแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมและแม่นยำที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก! ในขณะที่เจี้ยนหลินโคจรเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" อย่างสุดกำลังนั้นเอง พลังจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ที่สถิตอยู่ภายในกายก็พลันไหลเวียนผสานเข้ากับ "กระบี่จิตพฤกษา" ในมือของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ มันมิใช่การ "เรียกใช้" ที่ต้องตั้งสมาธิ หากแต่เป็น "การตอบสนอง" โดยสัญชาตญาณต่อเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะ "ทำลายล้าง" ศัตรูเบื้องหน้า!"กระบี่จิตพฤกษา" ในมือของเจี้ยนหลินพลันปรากฏประกาย "แสงสีเงินบางเบา" (淡银光芒) ที่สั่นระริกบนคมกระบี่ทุกครั้งที่เขาโคจรพลังจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ผสานเข้าไปในกระบวนท่า มันมิได้เจิดจ้าจนแสบตา หากแต่แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันเยียบเย็นที่เพิ่มพูนขึ้นจากภายใน ราวกับว่าทุกอณูของกระบี่กำลังขับขานรับกับเจตจำนงอันคมกล้าของเจี้ยนหลินและพลังบริสุทธิ์จากหน่ออ่อนแห่งกระบี่!"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!"คมกระบี่จิตพฤกษาที่ได้รับการเสริมพลัง ปะทะเข้ากับม่านหมอกและกลุ่มก้อนเงาของอสูร! สิ่งที่เคยดูเหมือนจะจับต้องไม่ได้ บัดนี้กลับคล้ายจะ "แข็งตัว" ขึ้นชั่วขณะเมื่อถูกคมกระบี่ที่รวดเร็วและพลิ้วไหวของเพลงกระบี่เมฆาไหลสัมผัส ก่อนจะ "ปริแตก" และสลายหายไปบางส่วน! อสูรมายาเงาพันวิญญาณส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็กออกมาด้วย "ความเจ็บปวดที่แท้จริง" ร่างเงาของมัน "ฉีกขาด" และ "บิดเบี้ยว" อย่างรุนแรงกว่าเดิม! มันมิคาดคิดว่ากระบวนท่ากระบี่ของมดปลวกผู้นี้ เมื่อผสานกับพลังงานลึกลับนั้น จะสามารถทำอันตรายต่อ "ร่างมายา" ของมันได้ถึงเพียงนี้! สถานการณ์เริ่มบีบคั้น เจี้ยนหลินเริ่มรู้สึกถึงพลังปราณ (灵气) ที่ลดลงอย่างรวดเร็วจากการใช้เพลงกระบี่ที่เสริมด้วยพลังหน่ออ่อนอย่างต่อเนื่อง อสูรมายาก็เริ่มปรับตัวและตอบโต้ด้วยพลังจิตที่รุนแรงขึ้น!"ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเจี้ยนหลิน บัดนี้มันส่งเสียง "คิกๆ" แหลมเล็กออกมาอย่างต่อเนื่อง! มันใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่อกของเจี้ยนหลินซ้ำๆ ราวกับจะ "ชี้" ไปยังทิศทางหรือ "จุด" บางอย่างที่มันสัมผัสได้ท่ามกลางม่านหมอกและกลุ่มก้อนเงาของอสูร!เจี้ยนหลินกัดฟันแน่น! ‘ต้องจบเดี๋ยวนี้!’ เขาตระหนักว่าตนเองจะทนต่อไปได้อีกไม่นาน! นี่คือจังหวะที่ต้อง "รีดเค้นพลังเฮือกสุดท้าย" ออกมา!เขารวบรวมพลังปรานทั้งหมดที่เหลืออยู่ ผสาน "เจตจำนงกระบี่" (剑意) ที่คมกล้าจาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" อย่างถึงที่สุด เข้ากับ "กระบี่จิตพฤกษา"! พลันบังเกิดการเปลี่ยนแปลง! ประกาย "แสงสีเงิน" ที่เคยเคลือบบางๆ อยู่บนคมกระบี่ บัดนี้กลับ "สว่างวาบเจิดจ้าขึ้น" อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ! รัศมีแสงสีเงินอันทรงพลังแผ่ขยายออกจากตัวกระบี่ สร้างเป็นริ้วแสงกระบี่ที่คมกล้า อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน! "อักขระโบราณ" (古老符文) ที่เคยเลือนรางบนผิวกระบี่จิตพฤกษาพลันปรากฏชัดเจนขึ้นชั่วขณะ อาบไล้ด้วยแสงสีเงินนั้น! กระบี่ทั้งเล่มสั่นสะท้าน แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวชนิดที่สามารถสะบั้นได้แม้กระทั่งสรวงสวรรค์!ด้วย "สัมผัส" ที่เฉียบคมราวกับมองทะลุทุกสิ่ง ซึ่งเป็นผลจากการปลดปล่อยพลังของหน่ออ่อนอย่างเต็มที่ ประกอบกับ "ทิศทาง" ที่ "ขาวน้อย" บอกใบ้ เจี้ยนหลิน "มองเห็น" "แก่นแท้" (核心) หรือ "จุดอ่อน" ที่แท้จริงของอสูรมายาเงาพันวิญญาณ ซึ่งซ่อนเร้นอยู่ใจกลางกลุ่มก้อนเงาอันบิดเบี้ยวนั้นได้อย่างชัดเจน!"ทลาย!" เสียงคำรามจากส่วนลึกในจิตใจของเจี้ยนหลิน!กระบี่จิตพฤกษาที่อาบแสงสีเงินเจิดจรัส ฟาดฟันออกไปด้วยกระบวนท่าที่รุนแรงและเด็ดขาดที่สุดของเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ที่เขาเข้าใจ! การโจมตีครั้งนี้ "รุนแรง" "เด็ดขาด" และ "เหนือความคาดหมาย" อย่างที่สุด! คมกระบี่ที่เสริมพลังแล้ว "ตัดผ่าน" ม่านหมอกกลืนวิญญาณที่หนาทึบราวกับตัดกระดาษ! ทะลวงผ่านพลังป้องกันทางจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของอสูรที่พยายามจะ "ดิ้นรน" หรือ "ปลดปล่อยพลังป้องกันสุดท้าย" ออกมา แต่ก็ถูก "คมกระบี่แสงสีเงิน" นั้น "ทะลวง" ผ่านไปได้อย่างง่ายดาย และฟาดฟันเข้าใส่ "แก่นแท้" ของมันได้อย่างแม่นยำ! ผลกระทบของการปะทะนั้นรุนแรงจนม่านหมอกโดยรอบแตกกระจายออกเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นแอ่งทะเลสาบสีมรกตเบื้องล่างเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วยาม!"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!"อสูรมายาเงาพันวิญญาณกรีดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย! ร่างเงาอันมหึมาของมัน "สั่นสะเทือน" อย่างรุนแรง ก่อนจะเริ่ม "หดตัว" และ "สลาย" กลายเป็นไอควันสีดำจางๆ อย่างรวดเร็ว!เมื่อไอควันสีดำนั้นเลือนหายไปจนหมดสิ้น ก็ปรากฏ "ผลึกมายา" (幻影晶石 - Huànyǐng Jīngshí) สีดำทะมึนขนาดเท่ากำปั้น ตกหล่นลงบนพื้นหญ้าเบื้องล่าง มันคือ "ซาก" และ "หัวใจ" ที่เหลืออยู่ของอสูรร้ายตนนั้น!ทันทีที่การโจมตีสิ้นสุดลง และอสูรมายาเงาพันวิญญาณถูกกำจัด! "แสงสีเงิน" ที่เคยเจิดจ้าบนกระบี่จิตพฤกษาก็พลันดับวูบลง!"อึ่ก!" เจี้ยนหลินกระอักโลหิตสีแดงสดออกมาคำโต! ความ "เหนื่อยล้าอย่างรุนแรง" ที่ไม่เคยประสบมาก่อนถาโถมเข้าใส่ร่างของเขาอย่างฉับพลัน! เขารู้สึกราวกับพลังงานทั้งหมดในร่างกายถูก "สูบ" ออกไปจนหมดสิ้น! เส้นชีพจร (经脉) ภายในปั่นป่วนอย่างหนักหน่วงจนแทบจะควบคุมพลังปราณ (灵气) ที่เหลืออยู่น้อยนิดไม่ได้! ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นริ้วขึ้นมาจากทุกอณูในร่างกายและส่วนลึกของห้วงทะเลจิตสำนึก! ดวงตาของเขาเริ่มพร่าเลือน, สติสัมปชัญญะเริ่มจะเลือนราง! หน่ออ่อนแห่งกระบี่ภายในกายพลัน "หม่นแสง" ลงเล็กน้อย และกระบี่จิตพฤกษาในมือก็ดูจะสั่นสะเทือนอย่างอ่อนล้า!นี่คือ "ราคา" ที่ต้องจ่ายสำหรับการปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่เกินกว่าระดับของตนเอง!เด็กหนุ่มทรุดกายลงกับพื้นอย่างหมดแรง เข่ากระแทกกับพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้างเสียงดังตุบ! แม้จะยังคงพยายามฝืนประคองสติไว้ แต่เปลือกตาของเขาก็หนักอึ้งจนแทบจะลืมไม่ขึ้น!"ขาวน้อย" ค่อยๆ คลานออกมาจากอกเสื้อของเขาอย่างอ่อนแรง มันใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับแก้มของเจี้ยนหลินเบาๆ พยายามจะปลุกเจ้านายของมันให้ตื่นขึ้น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเจี้ยนหลินพยายามจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปเก็บ "ผลึกมายา" ที่ตกอยู่ไม่ไกลนั้น...ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย...ก่อนที่สติทั้งหมดของเขาจะดับวูบลง...จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันเงียบสงัด...

(จบตอนที่ 131)