ตอนที่ 9
“หยุด!เดี๋ยวนี้นะ”จู่ๆเสียงแหลมะโมาจากด้านหลังทำให้หานทั้งสี่ หยุดชะงัก พร้อมใจกันหันกลับไปมอง
“อาหญิง”ต้าหลง ขมวดคิ้ว เมื่อเห็นหญิงสาวที่ก้าวมาข้างหลังพวกเขาเพิ่งเดินออกมาจากตีนเขา กำลังจะมุ่งหน้ากลับบ้าน อีกฝ่ายไม่รู้โผล่มาจากไหน
“ในตะกร้าพวกเ้ามีอะไร”อาสาวเดินเข้าไปเมี่ยงมองตะกร้าทั้งสามใบนั้นอย่างสนใจก่อนตาลุก วาวเมื่อเห็นเห็ดขาวๆดอกใหญ่เต็มตะกร้า
“แค่เห็ดขอรับ”ต้าหลงตอบผู้เป็อา
“ส่งมันมาให้ข้า เดี๋ยวนี้ มีของดีจะแอบเก็บไว้กินแค่พวกเ้ารึไม่คิดจะกตัญญูปู่ย่าหรือยังไง”หาน อวี่ ดุใส่หานทั้งสี่
“แต่พวกเราต้องใช้มันเป็อาหารเย็นนะขอรับที่บ้านไม่มีอะไรแล้ว”หยางหลงไม่ยินยอม ที่จะส่งสิ่งที่พวกเขาหามาให้กับอาหญิง
“อกตัญญู แยกบ้านออกไปแล้วยังไม่คิดจะตอบแทนบบุญคุณอีกมารดาเ้าสั่งสอนลูกแบบนี้ใช่ไหม”หานอวี่ด่ากราดเด็กๆด้วยความโกรธ ไม่สนใจเด็กเล็กที่เกาะกันกลมด้วยความหวาดกลัวเห็ดสามตะกร้า นางต้องได้มา
“ไม่ใช่นะ อย่ามาว่าท่านแม่นะเ้าคะ”เสี่ยวหลินโต้เสียงแข็งไม่ยินยอมให้อีกฝ่ายดุด่าไปถึงมารดา ตลอดเวลานางเห็นมารดาถูกรังแกไม่ใช่น้อย จากท่านย่าและท่านอาหญิงคนนี้ เด็กน้อยเก็บความไม่พอใจไว้ในอกมาตลอด แต่ทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะคำว่ากตัญญูมันค้ำอยู่แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน แยกบ้านออกมาแล้ว นางไม่ยินยอมให้ครอบครัวใหญ่ตามมารังแกพวกนางได้อีกร่างเล็กกำมือแน่น อย่างพยายามข่มกลั้น
“อ๋อ เดี๋ยวนี้กล้าเถียงรึ แยกบ้านออกมาไม่เท่าไหร่จำไม่ได้แล้วรึว่าเคยโดนอะไรไว้บ้าง นังเด็กอวดดี ข้าจะตีสั่งสอนแทนแม่เ้าเอง”หานอวี่หันซ้ายหันขวาหยิบได้ไม้มาท่อนหนึ่ง เตรียมเดินเข้าไปจัดการกับเสี่ยวหลิน
“หยุดนะท่านอา”ต้าหลงเดินขึ้นหน้าน้องสาวใช้มือจับท่อนไม้ที่อีกฝ่ายหวดลงมาอย่างไม่ยั้งแรง แทนผู้เป็น้องสาว
“เสี่ยวหลินมานี้! เป็ผู้ใหญ่ชอบรังแกเด็กอย่างนั้นรึ น่าไม่อายจริงๆ”จิวจิวหน้ามืดครึ้มเมื่อมองเห็นไม้ที่ฟาดลงมา ดีที่พี่ใหญ่จับไว้ได้ ไม่โดนพี่สาว ร่างเล็กจึงลากพี่สาวออกมา ก่อนจะเดินจังก้าไปยืนตรงหน้าอาสาวด้วยความโมโห
“กรี๊ด เ้า นางเด็กชั่วร้าย”หานอวี่กรีดร้องเมื่อโดนเด็กน้อยต่อว่า ร่างอวบๆนั้นเต้นเร่าด้วยความโกรธ ปล่อยไม้ในมือ กระโจนเข้าหาเด็กน้อยทันที
จิวจิวผงะเมื่อเห็นแววตามุ่งร้ายของผู้เป็อาสาว ก่อนที่ร่างเล็กจะลอยวืด รู้สึกหน่วงๆที่คอนั้นเพราะหยางหลง คว้าคอเสื้อน้องสาว ก่อนจะลากร่างเล็ก หลบออกมาได้ทัน และเป็ต้าหลงที่เข้ามาขวางได้ทันอีกครั้ง
“ท่านอาหยุดเถอะขอรับท่านเอาเห็ดไปก็ได้ขอรับ”ต้าหลังพยายามยื้อผู้เป็อาไว้ ไม่ให้พุ่งไปทำร้ายของสาวของตน
“ก็ได้เอามาให้ข้าทั้งหมด”หานอวี่ยอมลดกรงเล็บลง เมื่อได้ยินสิ่งที่้า
“ไม่ได้นะ/ไม่ได้นะเ้าค่ะ/ไม่ได้นะขอรับ”สามเสียงประสานกันอย่างไม่ยินยอมสามหาน ต่างเอาตะกร้าเห็นของตัวเองไปซ่อนไว้ด้านหลังอย่างไม่ยินยอม กว่าพวกเขาจะเก็บมาได้ก็ลำบากกไม่ใช่น้อย
“ข้าคงให้ท่านอาทั้งหมดไม่ได้อย่างน้อยก็เหลือให้พวกข้าบ้าง”ต้าหลง ถอนใจกลัดกลุ้มพยายามลอมชอมให้มากที่สุด
“งั้นเอามาสองตะกร้า”หานอวี่ยังไม่ยินยอมนาง้ามันทั้งหมด แต่ดูแล้วเด็กพวกนี้คงไม่ยินยอมแน่ เด็กพวกนี้กล้าต่อต้านนางั้แ่เมื่อไหร่กันแต่ก่อนพวกมันไม่กล้าแม้แต่จะสบตานางเสียด้วยซ้ำ
“ไม่ได้ข้าให้ได้แค่ตะกร้าเดียว จะเอาหรือไม่เอา ถ้าไม่เอา พวกเรากลับ”จิวจิว หน้าแดงก่ำด้วยความโมโหเธอไม่คิดว่าจะมีเจอคนโบราณหน้าหนาขนาดนี้ ของก็ไม่ใช่ของตัวเองสักหน่อย แต่กับอยากแย่งชิงไปทั้งหมด
“ใช่เราให้ได้แค่นั้น ไม่เอาพวกเรากลับ”หยางหลงพยักเห็นด้วยกับน้องสาว ทั้งสามมองหน้ากันหากอาหญิงไม่ยินยอมพวกเข้าก็เตรียมตัววิ่ง หนีกันซะดื้อแบบนี้แหละ อาหญิงจะทำอะไรได้
“เ้า..เ้า! พวกเด็กชั่วร้าย อกตัญญู”หานอวี่ชี้นิ้วด่าด้วยความโกรธ
“ท่านอาจะเอาไหมเห็ดหนึ่งตะกร้า”ต้าหลงถอนใจ เมื่อเห็นท่าทางไม่ยินยอมของน้องๆ ก่อนจะหันมาเจราจากับอาสาวหากว่าอาหญิงยังไม่รับอีก งั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว คงได้แต่ปล่อยให้อาสาวกรีดร้องด่าพวกเขาอยู่ตรงนี้แหละ
“เอามาเอาตะกร้าที่เ้ารองถืออยู่”นิ้วมือชี้ตรงไปตะกร้าของหยางหลง ทำเอาจิวจิวแอบโล่งอกไม่น้อยดีตะกร้าเธอเล็กอีกฝ่ายจึงไม่สนใจ แต่ของที่อยู่ด้านไหนไม่เล็กซะหน่อย หึหึ จิวจิวยิ้มกริ่ม
ต้าหลงไม่ยินยอมซักนิดที่จะปล่อยตะกร้าในมือ เมื่ออาสาวเดินมากระชากมันไป จึงยื้อกันอยู่่ครู่ก่อนจะโดนอีกฝ่ายถลึงตาใส่ ทำให้เขาต้องปล่อยมือ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินนวยนาดกลับบ้านอย่างพอใจแค่ออกมาเดินเล่น กับได้เห็ดเต็มตะกร้าไม่พอใจก็บ้าแล้ว
ตรงข้ามกับหานทั้งสี่ที่เดินคอตกกลับบ้าน ความโกรธ ความไม่พอใจ อัดแน่นเต็มอก หยางหลงตาแดงก่ำ
“พี่รองไม่เป็ไรเ้าค่ะ เราไปเก็บใหม่ก็ได้ ไม่ใช่ว่าเห็ดนั่นยังเหลืออีกเยอะหรือเ้าคะ”จิวจิวจับมือพี่รองของเธอขึ้นมาปลอบใจเมื่อเห็นเด็กน้อยกำลังจะร้องไห้เสียใจ
“ยังเป็จิวจิวที่เข้าใจที่สุด”ต้าหลงยิ้มให้น้องสาวและน้องชายก่อนลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู
“พี่ใหญ่ข้าขอโทษขอรับข้าอ่อนแอ จนน้องสาวต้องปลอบ”หยางหลง กลืนก้อนแข็งๆลงคอไป เขาอดกลั้นมามากจริงๆ
“ไม่เป็ไรพี่ใหญ่แค่ไม่อยากมีปัญหากับบ้านใหญ่ ต้องทำให้พวกเ้าลำบากแล้ว พี่ใหญ่สิต้องเป็ฝ่ายขอโทษพวกเ้า”ต้าหลงเอ่ยกับน้องๆ
“ไม่ใช่พี่ใหญ่ไม่ต้องขอโทษ พวกเราเข้าใจ”หยางหลงยิ้มให้พี่ชาย
“ใช่/ใช่เ้าค่ะ”น้องสาวทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันพยักหน้ายืนยันเช่นกัน เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าทุกคนกลับมาอีกครั้ง
“พี่ๆวันนี้ข้าจะทำของอร่อยให้พวกพี่กินเอง”จิวจิววิ่งมาด้านหน้า ก่อนจะยืดอกบอกกล่าวทุกคนเรียกรอยยิ้มชอบใจจากทุกคน
“จริงรึน้องเล็ก พี่รองจะรอกินของอร่อยของเ้า”หยางหลงยิ้มกว้าง ถามอย่างเอาใจ แม้เขาจะยังไม่เคยเห็นน้องสาวเข้าครัวสักทีครั้งที่ทำปลาเผา นางก็ไม่ได้ลงมือทำเอง แค่ชี้นิ้วสั่ง อืม แต่มันก็อร่อยจริงๆนะเขาอดที่จะคาดหวังถึงอาหารเย็นมื้อนี้ไม่ได้จริงๆ
“แน่นอนเ้าค่ะข้ารับประกันความอร่อยอยู่แล้ว”จิวจิวยืดอกบอกด้วยความมั่นใจ ใบหน้าเล็ก ยิ้มจนมองไม่เห็นดวงตา
ฮาๆๆเสียงหัวเราะดังลั่นไปตลอดทาง ที่หานทั้งสี่เดินผ่าน มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหลังเล็กๆของพวกเขา
5K
