“ไปทุกสามวัน!”
“ใช่!หมอเวิงอันผู้นั้นต้องเข้าไปตรวจนางทุกสามวันอย่างน้อยหนึ่งเดือนนางจึงจะหายเป็ปกติ”ไป๋ซิงซวี่ยืนยันทำเอาสหายสายลับรูปงามตรงหน้าหน้าคล้ำลงไปหลายส่วน
“ไม่ได้แล้ว! ข้าคงต้องหาทางไปจัดการเ้าหมอเวิงผู้นี้โดยเร่งด่วน”
พ่อค้าน้ำตาลปั้นหัวเราะหึๆ“ข้าเหมือนจะได้กลิ่นเปรี้ยวๆ จากตัวเ้าแล้วล่ะสิ! มือปราบจั๋วก็ข่าวไวดีเหมือนกันนี่”
“แต่คงไม่ลึกเท่าเ้าจั๋วเหรินหาวรู้เพียงว่าเวิงอันเข้าไปตรวจคุณหนูรอง” หน้าตาของเหยียนถังดูหนักใจ เขากลัวว่าหมอเวิงผู้นั้นอาจจะเกิดชอบนางเข้า ไป๋ซิงซวี่เห็นเช่นนั้นก็รีบแหย่
“เขารูปงามจนร่ำลือไปทั่วเมืองหลวงหากว่าคุณหนูรองพอใจในตัวหมอเวิงขึ้นมาล่ะก็ เ้าจะทำเช่นใด?”
“ไม่มีทาง! คนอย่างนางไม่สนใจหมอเวิงแน่!”
“ดูเ้ามั่นอกมั่นใจเหลือเกินนะ!”
“ข้ารู้ว่านางคิดเื่ความเหมาะสมมาเป็อันดับหนึ่งนางไม่มีวันชายตามองบุรุษข้างทาง”
ไป๋ซิงซวี่หัวเราะหึๆพลางส่ายหน้า “ดีๆ เ้ามั่นใจในตัวนาง แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้มีใจให้เ้าเช่นนี้แล้วกลายเป็ความมั่นใจที่เสียเปล่า”
“เห็นทีข้าคงอยู่นิ่งไม่ได้ต้องทำสักอย่างเสียแล้ว” ชายหนุ่มหันมายิ้มให้กับสหายสนิท “ซิงซวี่เ้าคงต้องช่วยข้าแล้วล่ะ!”
“ข้า...ข้าอีกแล้วหรือ?”
ไม่ถึงสามวันโหยวอีก็พาตัวเหยียนถังเข้าไปหาใต้เท้าหลูถึงจวนด้วยความจำใจ
“ท่านพ่อตาขอรับ!คนผู้นี้เป็คนของข้าทำอาหารอร่อยมาก ข้านำมาให้ท่านใช้เป็พ่อครัวชั่วคราวขอรับ!”
“อืม...ดีๆข้ากับฮูหยินกำลังปวดหัวอยู่ทีเดียวว่าจะไปหาพ่อครัวที่ไหนได้ทันเมื่อวานก็ให้ซวงเอ๋อร์ไปช่วยดูแลที่ครัวแต่ก็เกรงจะลำบากนางเกินไป”
พ่อครัวสกุลหลูจู่ๆก็ล้มป่วยครั้นตรวจแล้วก็พบว่าร่างกายมีปัญหาจากสภาพภายในท่านหมอแนะนำให้พักผ่อนสักหนึ่งเดือนใต้เท้าหลูจึงอนุญาตให้เขากลับไปดูแลร่างกายที่บ้านเกิดแล้วค่อยกลับมาใหม่ทำให้ต้องหาพ่อครัวชั่วคราวกันจ้าละหวั่นใต้เท้าหลูไม่กล้ารับคนสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะเกรงจะเป็สายลับเข้ามาในจวนของตนจึงให้ลูกเขยช่วยหาให้เหยียนถังเข้าไปขันอาสาแข็งขันจนโหยวอีจำใจต้องตกลง แม้จะรู้สึกตะหงิดๆว่าเ้ามือปราบสายลับผู้นี้อาจจะมีจุดประสงค์แอบแฝง
“ข้าน้อยเหยียนถังปกติขายซาลาเปาขอรับ!”
อี้ฮูหยินสำรวจรูปร่างหน้าตางดงามของพ่อหนุ่มตรงหน้าแล้วพลันนึกได้
“รูปงามอย่างนี้เ้าคือพ่อค้าซาลาเปาคนดังที่พวกสาวใช้พูดถึงบ่อยๆ กระมัง?คนที่ขายอยู่ถนนคนโฉดใช่หรือไม่?”
“ขอรับ! เป็ข้าน้อยเอง”
“เ้าทำอาหารอย่างอื่นได้ด้วยหรือ?”อี้ฮูหยินรีบซักไซ้
“ขอรับ! เดี๋ยวฮูหยินลองชิมฝีมือข้าน้อยก่อนแล้วค่อยบอกก็ได้ว่ายินดีรับข้าน้อยหรือไม่?”
เหยียนถังเข้าครัวไปลงมือทำอาหารที่เขาเตรียมวัตถุดิบมาด้วยทั้ง นกกระทาผัดซอส ปลิงทะเลผัดเต้าหู้และปลาเส้นดอกกุ้ยฮวา และยังมีขนมถั่วแดง ขนมถั่วเขียว และขนมยัดไส้
คุณหนูหลูถูกสาวใช้เชิญให้มาลองชิมอาหารฝีมือพ่อครัวคนใหม่ครั้นนางมาถึงโต๊ะรับประทานอาหารได้กลิ่นยั่วยวนชวนน้ำลายสอก็ยิ้มกริ่ม
“เห็นทีพ่อครัวคนใหม่ที่พี่อีพามาจะฝีมือดีนะเ้าคะทั้งกลิ่นทั้งสีสันอาหารดูน่ากินมาก”
“จริงอย่างซวงเอ๋อร์ว่ามามะเ้ามาช่วยแม่กับท่านพ่อชิมทีถ้าพอใจก็จะได้รับเขาไว้ทำงานชั่วคราวจนกว่าพ่อครัวของเราจะหายป่วย”
สามพ่อแม่ลูกสกุลหลูชิมไปชมไปจนเผลอรับประทานเกือบหมดเมื่อคุณหนูหลูยกผ้าขึ้นเช็ดปากหลังดื่มชาก็บอกกับอี้ฮูหยินว่าสมควรรับพ่อครัวคนนี้เอาไว้ใต้เท้าหลูก็พยักหน้าเห็นด้วยโหยวอีจึงให้คนไปตามพ่อครัวมาจากโรงครัวเพื่อรับทราบผลการคัดเลือก
หลูฉิงซวงใแทบจะทำผ้าเช็ดหน้าหล่นจากมือเมื่อเห็นว่าผู้ที่เดินเข้ามาคือ พ่อค้าซาลาเปาที่ทำให้นางจิตใจว้าวุ่น
“เหยียนถังตกลงข้ารับเ้าไว้เป็พ่อครัวชั่วคราวก็แล้วกัน”
“ขอบพระคุณนายท่านนายหญิงและคุณหนูที่เมตตาข้าน้อยขอรับ!”
หลูฉิงซวงไม่กล้าเอ่ยปากนางได้ยินเพียงพี่เขยกล่าวฝากฝังพ่อครัว เหยียนถังกับบิดามารดาแล้วก็ลากลับ
“เ้าเตรียมเสื้อผ้ามาด้วยแล้วหรือ?”
“ขอรับ!”
“เช่นนั้นก็พักที่ห้องของพ่อครัวคนเดิมไปก็แล้วกันห้องนั้นใหญ่โต นอนคนเดียวน่าจะสะดวกสำหรับเ้าพวกเครื่องนอนเดี๋ยวข้าจะให้คนเปลี่ยนให้ใหม่”
“ขอบพระคุณนายหญิง”
หลูฉิงซวงคิดจะหลบหน้าเขากลับไปยังเรือนพักของตนทว่ากลับถูกมารดาสั่ง “เ้าไปช่วยดูความเรียบร้อยกับพ่อบ้านทีหากว่าเหยียนถังไม่สะดวกอันใดก็ให้รีบมาบอกแม่”
“อ๊ะ! เอ่อ....เ้าค่ะ!”เมื่อเห็นว่าไม่อาจปฏิเสธได้นางจึงจำต้องรับคำและเดินนำหน้าชายหนุ่มรูปงามไปพร้อมกับพ่อบ้าน
เมื่อเดินนำเขาไปถึงห้องพักของพ่อครัวคนเดิมพ่อบ้านก็ทำหน้าที่อธิบายความรับผิดชอบเวลาทำงานและการเตรียมตัวให้เหยียนถังได้ทราบพ่อบ้านเดินวนเวียนออกไปดูห้องอาบน้ำที่อยู่ไม่ไกลเป็จังหวะดีที่ทำให้หลูฉิงซวงยืนอยู่ในห้องกับเหยียนถังโดยมีสาวใช้ยืนรออยู่ใกล้ประตูชายหนุ่มจึงขยับมาใกล้
“คุณหนูขอรับ!ต่อไปท่านต้องมาดูแลยามข้าทำงานด้วยนะขอรับ”
*****************************
1K
