สนามรบเต็มไปด้วยซากปรักหักพังกำแพงอิฐสีเทาแตกร้าวเป็ทางยาว เศษหิน เศษไม้ และ…เศษซากของอาวุธกระจัดกระจายไปทั่ว พื้นดินถูกย้อมเป็สีแดงด้วยโลหิต กลิ่นคาวเืคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นควัน อากาศร้อนระอุ
อัลยืนหอบหายใจอยู่กลางสนามรบแม้ร่างกายกำยำของมันจะเต็มไปด้วยาแ แต่ดวงตาสีแดงเพลิงและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม กลับยิ่งเพิ่มความน่าเกรงขาม
“บัดซบ! ทำไม…”อัลพึมพำ เหงื่อเย็นเฉียบไหลอาบใบหน้า ดวงตาสีแดงก่ำมองไปรอบ ๆ อย่างเคร่งเครียดสายลับขององค์กรลับ…ล้มตายลงไปเรื่อยๆ ‘ทำไมมันถึงได้ผิดแผนขนาดนี้!?”
‘พวกมัน…พวกมันมากันเยอะเกินไป!’สถานการณ์พลิกผัน จากที่พวกเขาเคยได้เปรียบ ตอนนี้กลับกลายเป็ฝ่ายเสียเปรียบ
‘พวกมัน…’ อัลกำหมัดแน่นเืสีดำไหลออกจากาแ ‘พวกมันน่ารำคาญชะมัด!’
“ไม่ได้การแล้ว…”เขาคิดในใจ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองไปยังพวกโซเฟีย ‘ต้อง…’อัลล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบสร้อยคอสีแดงเข้มสนิทออกมา “แก่นผลึกแห่งความขุ่นเคือง...”เขาพึมพำ
“แก…”มันกำสร้อยเอาไว้แน่น ความรู้สึกหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง “แกต้องช่วยข้า!ข้าต้องกำจัดพวกมัน! ข้าต้อง…” อัลหลับตาลงพยายามรวบรวมสมาธิ ความโกรธความขุ่นเคือง ความอาฆาต
“ข้าจะไม่ยอมแพ้”เขาคิด อัลปลดปล่อยพลังงานทั้งหมด กระตุ้นแก่นผลึกแห่งความขุ่นเคืองพลังงานสีแดงเข้มแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณ ราวกับเืที่ไหลทะลักออกมาจากาแมันไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของอัล
ดวงตาสีแดงเพลิงของอัล…ลุกโชน!ร่างกายของเขาสั่นะเื เขี้ยวของเขายาวขึ้น กรงเล็บของเขาแหลมคมขึ้นกล้ามเนื้อของเขาพองโต
“กรรรรรรรร”อัลคำรามลั่น เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบราวกับสัตว์ร้ายที่ตื่นจากการหลับใหล ความร้อนแผดเผาแผ่ออกมาจากร่างกายของเขาความโกรธ ความเกลียดชัง ความกระหายเื หลอมรวมเป็หนึ่งเดียว
“พวกแก...ต้องตาย”เขาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความอาฆาต พลังงานจากแก่นผลึกทำให้เขาสามารถใช้พลังเส้นทางโลหิตอัคคีขั้นที่ 3 ระดับสูงสุดได้มันเพิ่มพลังของเขาอย่างมหาศาล
อัลลืมตาขึ้นดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองไปยังพวกโซเฟีย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“ข้า...ขั้นที่ 4 ระดับสูง!”เขาประกาศกร้าวเสียงของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบราวกับเสียงฟ้าร้อง
“พวกแก...ไม่มีทางชนะข้าได้!”
อัลคำรามลั่นเสียงของเขาดังก้องไปทั่วสนามรบ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยาแมากมายพุ่งเข้าใส่ราเฮ็ล์มและลูทวิชด้วยความเร็วสูง ราวกับอุกกาบาตที่พุ่งลงมาจากท้องฟ้า“พวกแก...!!!”
เขาคำรามเสียงแหบพร่า“ไปตายกันซะให้หมด!!!” ดาบเพลิงในมือฟาดฟันราวกับพายุ เปลวเพลิงสีดำพวยพุ่งออกมาแผดเผาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วราวกับจะหลอมละลายทุกสิ่ง
ฝั่งโนวาพยายามต่อสู้อย่างหนักพวกเขากระจายกำลังออกไปรับมือกับทั้งอัลที่บ้าคลั่งและเหล่าสายลับที่เหลือรอดหอกของยูนะปะทะกับดาบของสายลับ เกิดประกายไฟสว่างวาบขวานของลีโอฟาดฟันเข้าใส่โล่ของสายลับ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นมีดสั้นของเรน่าพุ่งเข้าหาจุดตายของศัตรู เืสีแดง สีเขียว สีดำสาดกระเซ็นไปทั่ว พื้นดินสั่นะเืจากแรงปะทะของพลังอารมณ์
ลูทวิชยกมือขึ้นดวงตาสีฟ้าของเขาหรี่ลงเล็กน้อย “ชะลอเวลา” เสียงของเขาแ่เบาแต่แฝงไปด้วยพลังอันน่าพิศวง “ความเกียจคร้าน” พลังงานสีม่วงแผ่ขยายออกไปทั่วสนามรบ ราวกับหมอกควันมันแทรกซึมเข้าไปในจิตใจของอัลและเหล่าสายลับ
อัลรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงร่างกายของมันเริ่มหนักอึ้ง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็วลมหายใจของมันเริ่มติดขัด แขนขาของมันราวกับถูกมัดตรึงไว้ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความยากลำบาก ความคิดของมันเริ่มเฉื่อยชามันพยายามขัดขืน แต่พลังของลูทวิช กลับยิ่งรุนแรงขึ้น
“สะท้อนพลังงาน”ลูทวิชพูดต่อ มือเรียวบางสะบัดขึ้น พลังงานสีม่วง ห่อหุ้มร่างกายของเขาเอาไว้
“บานสะพรั่ง!”ราเฮ็ล์มคำรามลั่น ดาบสีทองของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ฟาดฟันใส่อัลอย่างไม่ลดละ “รับไปซะ ไอ้สารเลว!”
ราเฮ็ล์มและลูทวิชกลายเป็ด่านหน้ารับมือกับการโจมตีอันบ้าคลั่งของอัล การเคลื่อนไหวของราเฮ็ล์ม รวดเร็วและทรงพลังทุกการโจมตีของเขามุ่งเป้าหมายไปที่จุดตายของอัล ส่วนลูทวิช คอยสนับสนุนราเฮ็ล์มและใช้พลังของเขาในการลดทอนความแข็งแกร่งของอัล
โนวา ยูนะ มาคัสเรน่า และลีโอ ต่างก็ต่อสู้กับเหล่าสายลับที่เหลือรอด และคอยหาจังหวะเข้าโจมตีอัลเป็ระยะๆ
“ประกายแสง!”โนวาะโ เขาใช้พลังของเส้นทางประกายแสงร่างกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างสีส้ม ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเขารีบวิ่งเข้าไปหาสายลับคนหนึ่งที่กำลังจะโจมตีราเฮ็ล์มทางด้านหลัง ดาบของโนวาฟาดฟันเข้าใส่ “ฉัวะ!” เืสาดกระเซ็น
“ฉันจะช่วยเอง!”ยูนะะโ เธอมองเห็นโนวากำลังต่อสู้กับสายลับ เธอไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปช่วย “หอกจันทราเสี้ยว!”
มาคัสพึมพำยกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปที่สายลับคนหนึ่ง “ต้องหาจังหวะ…”สายตาของเขาเหลือบมองไปยังอัล ‘โอกาส…’ เขากำลังมองหาจังหวะที่จะโจมตีอัล
เรน่าเหวี่ยงมีดสั้นสองเล่มในมือของเธอ พุ่งเข้าใส่สายลับอีกคนหนึ่ง “ฉัวะ! ฉึก!”
“ตายซะ!!!”
“โนวานระวัง!” ลีโอะโเตือน “มันกำลังจะโจมตีทางซ้าย!”
“บานสะพรั่ง!” ลีโอเรียกใช้พลังเขาพุ่งเข้าหาสายลับ “แกน่ะ! ต้องเจอขวานของฉัน!”
“เคร้ง!”ขวานของลีโอปะทะเข้ากับดาบของสายลับคนหนึ่งเกิดประกายไฟสว่างวาบ
ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วสนามรบ บดบังการมองเห็น แสงสว่างจากคบเพลิงสั่นไหวกลิ่นคาวเืคละคลุ้ง เสียงของการต่อสู้ดังกึกก้อง “ทุกคนสู้ต่อไป!”
“พลังของมันเริ่มอ่อนลงแล้ว”
“พวกมันเริ่มช้าลงแล้ว”ฝั่งโนวา ทุกคนต่างก็สังเกตเห็น ความเร็วและพละกำลังของอัลและเหล่าสายลับเริ่มลดลง‘ใกล้แล้ว!’
‘ถ้าพลังของแก่นผลึกหมด…พวกเราอาจจะหยุดมันได้!’พวกเขาคิดในใจ ความหวังริบหรี่เริ่มก่อตัวขึ้น “ต้องพยายาม!”
อัลขมวดคิ้วแน่น “บัดซบ”เขาสบถ ความร้อนในร่างกายเริ่มลดลง ความรู้สึกหนาวเหน็บเริ่มกัดกินร่างกาย “พลังของแก่นผลึก…ใกล้จะหมดแล้ว…”
“หงุดหงิด” มันกัดฟันแน่น “ทำไมมัน...”
‘ไม่ได้การแล้ว…’ อัลพยายามรวบรวมสมาธิ ‘ใจเย็นๆ ควบคุมอารมณ์เอาไว้...ถ้าสติแตก…’
‘ทุกอย่างจบแน่’
“ฮึ่ม” อัลคำรามแต่เสียงคำรามของมัน...แ่เบาลง ความมั่นใจของมันเริ่มสั่นคลอนพลังเส้นทางพันธสัญญาที่ยืมมาจากแก่นผลึก เริ่มอ่อนแอลง
“โล่มัน...เริ่มอ่อนแอลงแล้ว!” โนวาะโเขาสังเกตเห็นโล่พลังงานของอัลเริ่มมีรอยร้าว
ราเฮ็ล์มเห็นโอกาสนี้เขาพุ่งเข้าหาอัล แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ฉัวะ!” ดาบของราเฮ็ล์มฟาดฟันเข้าใส่แขนขวาของอัล เืสีดำพุ่งกระฉูด
คมดาบของราเฮ็ล์มฟาดฟันเข้าที่แขนขวาของอัลอย่างจังแรงปะทะมหาศาลส่งผลให้ร่างกายที่เคยกำยำของอัลเซถอยหลังกระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างแรง เสียงกระแทกดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าฝุ่นควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นมาบดบังภาพเบื้องหน้าเผยให้เห็นเพียงเงาของร่างทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
“อ๊าาาา!!!”เสียงคำรามของอัลดังก้องออกมาจากกลุ่มควัน บ่งบอกถึงความเ็ป
เืสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกมาจากาแฉกรรจ์ที่แขนขวาของอัล เปรอะเปื้อนไปทั่วชุดเกราะสีดำเขากุมแขนขวาแน่น ดวงตาสีแดงก่ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ั้แ่เริ่มการต่อสู้มานี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้รับาเ็สาหัส เป็ครั้งแรกที่เสียเปรียบขนาดนี้
“บัดซบ...พวกมัน...” อัลพึมพำความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วแขน จนมันแทบจะยกดาบขึ้นไม่ได้
“โอกาสนี้ล่ะ!”ยูนะะโ เธอเห็นช่องโหว่นั้น โอกาสที่พวกเขารอคอยมาแสนนานเธอไม่ลังเลพร้อมกระชับหอกจันทราเสี้ยวในมือให้แน่นพลังงานสีเขียวอ่อนบริสุทธิ์แผ่ขยายออกมาจากร่างกายของเธอ
“รากแห่งความเชื่อมั่น”เธอเรียกใช้พลังเส้นทางพันธสัญญา เสริมพลังให้กับหอกหอกสีเงินส่องประกายคมกริบราวกับจะตัดผ่านทุกสิ่งถูกเล็งเป้าหมายไปที่อกของอัลจุดที่หัวใจของเขาที่เต้นอยู่ และพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว
อัลเห็นยูนะพุ่งเข้ามาความตื่นตระหนกแล่นริ้วไปทั่วร่าง พยายามยกดาบขึ้นป้องกันแต่ร่างกายของมัน…อ่อนล้าจากการต่อสู้ าแที่แขนขวาทำให้มันขยับแขนได้ลำบาก
“ช้าไป!!!”ยูนะะโ เธอเห็นความลังเลในดวงตาของอัลหอกของเธอพุ่งทะลุผ่านโล่พลังงานที่ริบหรี่ของอัล เสียงโลหะฉีกขาดดังขึ้น
“ฉึก!”หอกจันทราเสี้ยว ปักเข้าไปในอกของอัลอย่างจัง แต่โชคดีที่แผลไม่ลึกมากปลายหอกยังแทงไม่ถึงหัวใจของเขา
“อ๊าาาาาาาาาา!”อัลร้องลั่นด้วยความเ็ป เสียงกรีดร้องของมันดังก้องไปทั่วสนามรบ โลหิตสีดำพุ่งกระฉูดออกมาจากาแ เปรอะเปื้อนเสื้อผ้า
“ประกายแสง!”เรน่าเรียกใช้พลังของเส้นทางประกายแสง ร่างกายของเธอถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างสีส้มความเร็วของเธอเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล พุ่งเข้าหาอัลในพริบตามือเรียวเล็กของเธอชูมีดสั้นสองเล่มขึ้น เล็งไปที่จุดตาย
อัลที่เห็นว่าเรน่ากำลังพุ่งเข้ามาหมายจะโจมตีปลิดชีพเลยพยายามเบี่ยงตัวหลบก่อนที่มีดสั้นของเรน่าจะถึงคอของเขา
“ฉัวะ!” มีดสั้นของเรน่านั้นพลาดเป้ามันเฉือนเข้าที่ไหล่ของอัลแทน!
ฝุ่นควันสีดำจากการะเิค่อยๆจางหายไป เผยให้เห็นภาพของสนามรบที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังร่างของเหล่าสายลับนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น โลหิตสีแดงสดไหลนองไปทั่วราวกับสายน้ำ เสียงกรีดร้องของเหล่าสัตว์ร้ายที่าเ็ดังแว่วมาปะปนกับเสียงครวญครางของเหล่านักรบที่ได้รับาเ็
“พวกมันอ่อนแอลงแล้ว...”โนวากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตายังคงลุกโชน “ใกล้จะชนะแล้ว!” เขาเงยหน้ามองไปรอบๆเห็นเหล่าสายลับกำลังเสียเปรียบ
“อย่าชะล่าใจ” ราเฮ็ล์มเตือนดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองไปยังอัลที่ตอนนี้กำลังทรุดลง “จัดการพวกมันให้หมด!”
ลีโอคำราม “ฆ่ามันให้หมด!”ขวานคู่ใจของเขาฟาดฟันเข้าใส่สายลับคนหนึ่ง เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องเืสีแดงสดสาดกระเซ็น เปรอะเปื้อนไปทั่วชุดเกราะสีเงินของเขา
สายลับหลายคนเริ่มล้มลงร่างกายของพวกมัน ไร้ซึ่งลมหายใจ “อ๊ากกกกก” “บัดซบ!” พวกมันร่วงลงเหมือนใบไม้ที่ร่วงหล่นจากต้น
อัลในตอนนี้แทบจะไม่สามารถโจมตีใครได้อีกต่อไป เขากำลังพยายามป้องกันตัวเองดาบเพลิงที่เคยลุกโชน ตอนนี้ริบหรี่ลง “แฮกๆ ๆ”
“บัดซบ!” อัลสบถ “ทำไมมันถึงได้…ผิดแผนไปหมด!ขนาดใช้พลังของแก่นผลึกแล้ว ก็ยังไม่พอ!” เขามองไปรอบๆสายตาเริ่มพร่ามัว เืสีดำไหลออกจากาแมากมาย เปรอะเปื้อนเสื้อผ้า ‘ไม่ได้การแล้ว…’
“ฉัวะ!”ดาบของราเฮ็ล์มฟาดฟันเข้าใส่อัลอย่างต่อเนื่อง มันพยายามยกดาบขึ้นป้องกันการโจมตีแต่ร่างกายที่าเ็สาหัส ไม่อาจตอบสนองได้ทัน
“เคร้ง!” ดาบของราเฮ็ล์มฟาดเข้าที่ดาบของอัลอย่างจัง ส่งแรงสั่นะเืไปทั่วแขนของเขา
อัลคำรามลั่น แต่เสียงของเขากลับแหบพร่าไร้ซึ่งพลัง เืสีดำไหลอาบร่างกาย เขาทรุดลง “บ้าเอ๊ย!”
‘ทำไม…ทำไมถึง…’
‘ฉัน…กำลังจะ…’
‘แพ้’ ความคิดนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ
และในจังหวะนั้นเองราเฮ็ล์ม ก็พุ่งเข้าใส่ “บานสะพรั่ง !” พลังงานสีทองสว่างวาบ ดาบของราเฮ็ล์มฟาดฟันลงมาใส่อัลอย่างรุนแรง
“อ๊าาาา!!!”อัลร้องลั่น ร่างกายของเขากระเด็นไปไกลหลายเมตร ล้มลงกับพื้น แขนขวาหักขาซ้ายแทบขาด โลหิตสีดำไหลนอง ร่างกายเต็มไปด้วยาแ
“ในที่สุด...พวกเราก็ใกล้จะชนะแล้ว”โนวากล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจ เขามองไปยังร่างของอัลที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ‘ในที่สุด…’
แต่ทว่า...
อัลลืมตาขึ้นแววตาของมันเปลี่ยนไป ดวงตาสีแดงก่ำที่เคยลุกโชน ตอนนี้กลับว่างเปล่าแต่…แฝงไปด้วยความบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะคลุ้มคลั่ง
มันค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า “กรรรรรรร”
“พวกแก!!!” อัลคำรามเสียงคำรามของมัน...แปลกไป มันฟังดูคล้ายกับเสียงร้องของสัตว์ร้ายมากกว่าเสียงมนุษย์ ‘ทำไม…มันถึง…’ ‘เป็แบบนี้…’ “ทำไม...ฉัน...ถึง...!”
“มัน…กำลังจะ…” ลูทวิชพึมพำดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปยังร่างของอัลที่กำลังสั่นเทา
“ถูกพลังของแก่นผลึก...ครอบงำ”
ในที่สุด…อัลก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไปพลังงานด้านลบจากแก่นผลึกแห่งความขุ่นเคืองเริ่มกัดกินจิตใจของมัน บิดเบือนร่างกายเปลี่ยนแปลงมัน จากนักรบที่หยิ่งผยอง กลายเป็…สัตว์ร้าย
“อ๊าาาา!!!”
“กรรรรรรร” อัลคำรามมันคำรามเหมือนสัตว์ป่า ร่างกายของมันถูกเปลวเพลิงสีดำ ลุกท่วม ความร้อนแผดเผาแผ่ออกมาจากร่างกายของเขา
“อ้ากกก!!!” อัลกรีดร้องออกมาแต่เสียงร้องของมัน…กลับฟังดูเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย
ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็ปีศาจเพลิงแค้นที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งพลังของอัลพุ่งสูงขึ้นแข็งแกร่งเทียบเท่าขั้นที่ 4 ระดับสูงสุด!
“ข้าจะเผา…เผาทุกสิ่ง! ให้มอดไหม้!!!”
“อ๊าาาาา!!!”เสียงคำรามของอัลราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรกร่างกายที่ถูกเปลวเพลิงสีดำลุกท่วมบิดเบี้ยวไปมาแขนที่เคยหักงอกกลับมาใหม่แข็งแกร่งกว่าเดิม เขี้ยวที่ยาวแหลมคมดวงตาสีแดงเพลิงที่ลุกโชนสะท้อนความบ้าคลั่งที่กัดกินจิตใจเขาไม่เหลือเค้าโครงของมนุษย์อีกต่อไป เหลือเพียงปีศาจร้ายที่กระหายการทำลายล้าง
“กรรรรรรร”เสียงคำรามต่ำก้องอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดและความเ็ปอัลในร่างปีศาจเพลิงพุ่งเข้าใส่ราเฮ็ล์มและลูทวิชดาบเพลิงในมือฟาดฟันอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุเปลวเพลิงสีดำพวยพุ่งออกมาราวกับพญาั แผดเผาทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าความร้อนแผ่ซ่านไปทั่ว แผ่นดินรอบข้างแตกระแหง อากาศร้อนระอุราวกับอยู่ในเตาหลอม
ราเฮ็ล์มและลูทวิชะโหลบการโจมตีอย่างหวุดหวิดร่างกายของพวกเขาเฉียดผ่านเปลวเพลิงไปเพียงนิดเดียว
“ทุกคน! ระวัง!”ราเฮ็ล์มะโเตือน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อความตึงเครียดปรากฏชัดในดวงตาสีฟ้า “มันถูกอารมณ์ครอบงำไปแล้ว!พลังของมันเพิ่มขึ้นหลายเท่า!” เขากระชับดาบในมือแน่นเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตี
“อึก!”แม้จะหลบได้ทัน แต่แขนของราเฮ็ล์มก็ยังคงถูกเปลวเพลิงของอัล ลวกจนไหม้เกรียมเสื้อเกราะสีทองของเขาละลาย เผยให้เห็นรอยไหม้บนิัความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วแขน “บ้าเอ๊ย!”
ลูทวิชเองก็ไม่อาจรักษาความนิ่งเฉยได้อีกต่อไปเขามองภาพการต่อสู้ของราเฮ็ล์มกับอัล ดวงตาสีฟ้าของเขาฉายแววกังวล “พลังของมัน...มันรุนแรงมาก!”เขาพึมพำ
อัลในร่างปีศาจเพลิงพุ่งเข้าโจมตีราเฮ็ล์มและลูทวิชอย่างไม่ลดละ ไม่สนแม้แต่าแบนร่างกายของตนเองทุกการเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าเดิม ทรงพลังกว่าเดิมราวกับสัตว์ร้ายที่กระหายเื
“โนวาน! ระวัง!” ลีโอะโ “มันกำลังจะ…”เขาเว้นวรรค “ปล่อยไฟ!”
“ฟู้ว!!!”
“อั๊ก!”โนวาะโหลบเปลวเพลิงสีดำ แต่ก็ไม่ทัน เปลวเพลิงนั้นไหม้ชายเสื้อของเขาความร้อนแผดเผาิัของเขาจนปวดแสบปวดร้อน
“ยูนะ!” เรน่าะโเธอเห็นยูนะกำลังรับมือกับสายลับสองคนพร้อมกัน “ระวัง!”
ยูนะกัดฟัน พยายามใช้หอกป้องกันการโจมตี “เคร้ง!”แรงปะทะมหาศาลผลักเธอจนเซถอยหลัง “อึก!”
“ฉัน…ฉันเริ่มไม่ไหวแล้ว…”มาคัสพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา แขนของเขาสั่นเทา เืไหลออกมาจากาแ
“ทำยังไงดี…”เรน่าสบถ เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวัง พลังของอัล…รุนแรงเกินไปเธอเริ่มควบคุมความกลัวของตัวเองไม่ไหวแล้ว มือของเรน่าเริ่มสั่นหนักขึ้นเรื่อยๆ
“พวกเราต้องหยุดมันให้ได้!” โนวาคิดเขากำหมัดแน่นและพยายามลุกขึ้นยืน “ต้องมีทาง…”
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของโนวา “ติ๊ง!”
“ระบบแจ้งเตือน”เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น “ตรวจพบ ค่าความชอบ ปริมาณมากพอที่จะใช้ระบบช่วยเหลือ แนะนำให้ใช้‘ค่าความชอบ’ ในการต่อสู้มิฉะนั้น…ผลลัพธ์อาจจะไม่ดีนัก”
โนวาเบิกตากว้าง “เอ๋...”เขาไม่รอช้า รีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาทันที “รายการไอเทม” “รายการความสามารถ”เขากวาดตามองรายการต่างๆ ที่ปรากฏขึ้น ‘มีเยอะมาก…’
‘แล้วแบบไหนล่ะ ที่มันเหมาะสมที่จะจัดการ…ปีศาจเพลิงนั่น!’
“คะแนนค่าความชอบคงเหลือ 25” ระบบแจ้ง
“ฉันขอแลก… 25 คะแนน กับการใช้พลังเส้นทางประกายแสงขั้นที่ 4 ได้ 10 นาที!” โนวากล่าว
“ตกลง” ระบบตอบรับ
“10 นาที…”โนวาพึมพำ เขามองไปยังราเฮ็ล์ม ที่ตอนนี้กำลังต่อสู้กับอัลอย่างดุเดือดร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแ “ต้องรีบหน่อยแล้ว…”
“คุณราเฮ็ล์ม!”โนวาะโเรียก ราเฮ็ล์มหันมามอง “ผมจะเพิ่มพลังให้คุณชั่วคราว!คุณต้องใช้โอกาสนี้จัดการมัน!”
ราเฮ็ล์มขมวดคิ้วมองโนวาด้วยความสงสัยแต่เขาก็พยักหน้ารับ “ได้! ฉันจะจัดการมันเอง!”
“รัศมีกระตุ้น!”โนวาใช้พลังที่แลกมา สร้างรัศมีพลังงานสีส้มเจิดจ้าห่อหุ้มร่างกายของราเฮ็ล์ม “ผมมอบพลังให้คุณแล้ว!”
ราเฮ็ล์มรู้สึกถึงพลังงานอันอบอุ่นไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา ร่างกายที่เหนื่อยล้า กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้งาแที่เคยเ็ปเริ่มจางหายไป พลังของเขา…ทะลุขีดจำกัดพลังของเส้นทางรุ่งอรุณ...ขั้นที่ 4! “คราวนี้แหละ...”
ราเฮ็ล์มพุ่งเข้าหาอัลร่างกายของเขาพุ่งผ่านอากาศด้วยความเร็ว เปลวเพลิงสีดำไม่อาจทำอะไรเขาได้
“บานสะพรั่ง!”ราเฮ็ล์มคำรามลั่น ดาบสีทองของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ฟาดฟันใส่อัลอย่างไม่ลดละ ทุกการโจมตีเต็มไปด้วยความเร็ว พละกำลัง และความแม่นยำ
“กรรรร”อัลคำรามออกมา และพยายามโจมตีสวนกลับอย่างสุดกำลัง แต่พลังของราเฮ็ล์มกลับรุนแรงเกินกว่าที่มันจะรับมือได้
ลูทวิชเองก็ใช้พลังของเขาสนับสนุนราเฮ็ล์ม“ชะลอเวลา” “ความเกียจคร้าน” “สะท้อนพลังงาน” พลังงานสีม่วงแผ่ขยายออกไปทั่วบริเวณความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่ร่างของอัล ความคิดของมันเริ่มเฉื่อยชาทุกการเคลื่อนไหว…เต็มไปด้วยความยากลำบาก
ราเฮ็ล์มไม่รอช้า “พลังขั้นที่4...เกราะแสงสุริยะ!”ร่างกายของราเฮ็ล์มถูกห่อหุ้มด้วยพลังงานสีทองเจิดจ้า เขาพุ่งเข้าหาอัลดาบสีทองของเขาฟาดฟันลงมาใส่อัลอย่างรุนแรงราเฮ็ล์มใส่พลังทั้งหมดที่เขามีลงไปในการโจมตีนี้ เขา้าสังหารให้อัลตายไปซะ!
อัลที่เห็นแบบนั้นก็ะเิพลังเส้นทางโลหิตอัคคีออกมาเผาผลาญทุกสิ่งอย่างที่เขามี แล้วเหวี่ยงดาบของตัวเองเข้าปะทะกับดาบของราเฮ็ล์ม!พลังสีแดงเพลิงปะทะเข้ากับพลังสีเหลืองทองอย่างรุนแรงและบ้าคลั่งแต่ว่าในท้ายที่สุด...
“เพล้ง!!!” ดาบของอัลปริแตกและพังทลายไปดาบของราเฮ็ล์มพุ่งทะลุ เฉือนเข้าร่างของอัลทันที
“ตูม!”
ร่างกายซีกข้ายของอัลขาดสะบั้นแรงปะทะมหาศาลผลักอัลให้กระเด็นไปไกล ร่างกายกระแทกเข้ากับพื้นหินอย่างแรงก่อนจะกลิ้งไปเหมือนก้อนหินที่ไม่เหลือแรงจะทำอะไรอีกต่อไป
“อ๊าาาาาาาาา!!!”
อัลนอนแผ่อยู่บนกำแพงร่างกายซีกซ้ายของเขาถูกดาบของราเฮ็ล์มฟันจนขาดสะบั้น แผลฉีกขาดน่าสยดสยองเืสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกมาราวกับน้ำตกเปรอะเปื้อนชุดเกราะสีดำจนกลายเป็สีแดง เขาพยายามยันร่างกายขึ้นมาโดยไม่ให้ล้มลง
“แฮ่ก...แฮ่ก...”เสียงหายใจของอัลดังแหบพร่า แต่ละลมหายใจเต็มไปด้วยความเ็ปราวกับมีใครเอามีดมาแทงปอดของเขาเขารู้สึกถึงความเย็นะเืที่เริ่มกัดกินร่างกาย
เขาก้มลงมองมือของตัวเองมือที่เคยแข็งแกร่ง บิดเบี้ยวผิดรูป กระดูกโผล่ออกมาจากเนื้อ “มัน… มันบิดเบี้ยว”เขาพึมพำ เสียงแ่เบา สายตาของเขาเริ่มพร่ามัว
“มัน...ขาด”เขามองไปที่แขนซ้าย หรือว่า...ที่ตรงนั้นควรจะเป็แขนซ้ายตอนนี้เหลือเพียงตอแขนที่เต็มไปด้วยเื ความรู้สึกชาแล่นริ้วไปทั่วทั้งตัวเขาพยายามขยับนิ้ว แต่...มันไม่ขยับ
อัลเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าดวงตาสีแดงก่ำที่เคยลุกโชน ตอนนี้กลับหรี่ลงไร้ซึ่งประกาย ‘มันจะเป็ไปไม่ได้’เขาคิดในใจ ‘ร่างกายฉัน…’
“ฉันกำลังจะตาย...” ความคิดนั้น...เ็าว่างเปล่า ราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่าน
“ความเ็ป”มันรุนแรงเกินกว่าจะทนไหว ร่างกายของเขาราวกับถูกฉีกออกเป็ชิ้นๆแขนขาของเขาราวกับถูกไฟเผา
“อ๊าาาา...”
ความทรงจำมากมาย...ไหลผ่านเข้ามาในหัวภาพของแม่...
“แม่...”
ภาพของน้องสาว “เอเลน่า...”
พวกเธอยิ้ม หัวเราะ และ…ร้องไห้
ภาพของโลกเก่า โลกที่เขาจากมา โลกที่เขาเกลียด
เขาจำได้...เขาเกิดในสลัมที่ที่เต็มไปด้วยความสกปรก ความยากจน และ… ความรุนแรง เขาถูกกดขี่ ถูกทุบตีถูกเหยียดหยาม เพียงเพราะเขา...เกิดมาเป็เผ่าพันธุ์ชั้นต่ำ
เขานึกถึง…วันที่น้องสาวของเขา ถูกข่มขืน…
“ไม่…” เขาพึมพำ “ช่วยด้วย...”
“ใครก็ได้...ช่วยน้องสาวฉันด้วย...”
“กรี๊ดดดดดดด...”เสียงกรีดร้องของน้องสาวยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา
แต่มันก็สายเกินไป...
ไม่มีใครมาช่วย...
“แม่…” เขานึกถึงวันที่…แม่ของเขาถูกฆ่า...
“ต่อหน้าต่อตา...”
“ไม่นะ!” เขากรีดร้องออกมา น้ำตาไหลอาบใบหน้า
“ผมขอโทษ...!”
“ผม…ปกป้องทั้งคู่…ไว้ไม่ได้...!”
“ฮึก…ฮึก…” เขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้กัดริมฝีปากแน่น
เขาจำได้...เขาถูกขายเป็ทาส...ถูกบังคับให้ทำงานหนัก ถูกทารุณ ถูกกดขี่
“พวกขยะ!”
“พวกสวะ!”
“พวกแกมันไม่มีค่า!”
“เกิดมา...ก็เป็ได้แค่...”
“สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ!”
“พวกมันมีความสุข…”
“แต่ทำไม”
“ทำไม...ฉันถึงต้องเจอเื่แบบนี้...!!!”
ความโกรธแค้น...พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจของเขา
เขาเกลียด…
“ฉันเกลียดทุกสิ่งทุกอย่าง...!!!”
“ทำไม...!!!”
เสียงของอัล…แ่เบาลงเรื่อยๆร่างกายของเขา…เริ่มเย็นลง
“มันไม่ยุติธรรม...!!!”
เขาหลับตาลง
ปล่อยให้…เปลวเพลิงสุดท้าย เผาผลาญเขา...
ความเงียบเข้าปกคลุมสนามรบหลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดจบลงซากปรักหักพังของอาคารที่เคยตั้งตระหง่านบัดนี้กลายเป็กองหินที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมเศษไม้และฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว กลิ่นคาวเืคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดิน
โนวา ยูนะ เรน่ามาคัส ลูทวิช ราเฮ็ล์ม และลีโอ ต่างยืนห่างออกไป ทุกคนเหนื่อยล้าหมดแรงาเ็และอ่อนล้า ความเ็ปจากาแกัดกินร่างกายแต่ถึงอย่างนั้นมือของพวกเขาก็ยังคงจับอาวุธแน่น พวกเขายังคง...เฝ้าระวัง
‘ไอปีศาจเพลิงนั่น…’โนวาคิดในใจ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างของอัลที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นโลหิตสีดำไหลนองเป็ทางยาว ‘เขากำลังจะตาย…’ อีกไม่นาน…
แต่ทว่า...
“!!!”
“ฮา...ฮา...”เสียงหัวเราะแหบแห้งดังขึ้นจากตัวของอัลรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูหน้ากลัวจนเหมือนปีศาจ เป็รอยยิ้มที่โกรธแค้นและอาฆาตพลังอารมณ์ความโกรธที่เหมือนจะมอดดับไปกลับพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง!พลังงานสีแดงเข้มแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของอัล ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ
มันกดดันจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวหายใจไม่ออก ร่างกายของอัล…สั่นะเือย่างรุนแรง ิัของเขาปริแตกเืสีดำไหลทะลักออกมา ราวกับูเาไฟที่กำลังปะทุ
ร่างกายของอัลขยายตัวอย่างรวดเร็วราวกับลูกโป่งที่ถูกสูบลมเข้าไปจนใกล้จะะเิ “มัน…มันกำลังจะ…”
“ระบบแจ้งเตือน!!!”เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นในหัวของโนวา “ระดับอันตรายร้ายแรง!!!แนะนำให้ผู้ดำเนินเื่ราวหนีทันที!!! หรือ...ใช้ ‘ค่าความชอบ’เพื่อป้องกันการะเิ!!!”
โนวาตกตะลึง ‘บ้าจริง…’เขาคิดในใจอย่างรวดเร็ว ‘ฉัน…ไม่มีคะแนนพอ…ที่จะป้องกันมัน!’
โนวาไม่รอช้า เขาตัดสินใจในทันที “ตายแน่”เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีสุดกำลัง “วิ่ง!”
“หนี!” “ะเิ!”เสียงะโของคนอื่นๆ ดังขึ้นพวกเขาทุกคนต่างก็พยายามวิ่งหนีจากอัลที่กำลังจะะเิตัวเอง
แต่…ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป
“ไม่ทันแล้ว…!!!”
“ตูมมมมมมมม!!!”
เสียงะเิดังกึกก้องสั่นะเืไปทั่วทั้งกำแพงราวกับแผ่นดินไหวกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าบดบังแสงแดด แรงะเิมหาศาล พัดพาเศษหินเศษไม้ และ…เศษซากของอัล กระจายไปทั่วบริเวณ
“อ๊าาาาาาาา” ทุกคนรอบข้างโดนแรงะเิร่างของพวกเขาปลิวไปคนละทิศคนละทาง
“อ๊าาาาาา!”เสียงกรีดร้องของโนวาถูกกลืนหายไปในเสียงะเิ คลื่นพลังงานสีแดงดำพุ่งเข้าใส่เขาความร้อนแผดเผาราวกับลาวาที่กำลังไหลทะลัก ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกายมันรุนแรงราวกับร่างกายกำลังถูกฉีกออกเป็ชิ้นๆ
“อึก!”ร่างของโนวาลอยละลิ่วไปในอากาศ เขาถูกแรงะเิเหวี่ยงออกไปไกลกระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างรุนแรง
เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่ว“อ๊าาาาาาาา” พวกเขาต่างก็โดนแรงะเิร่างของพวกเขาลอยละลิ่วกระเด็นไปคนละทิศละทางราวกับตุ๊กตาเศษผ้า เสื้อผ้าขาดวิ่นเืสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่ว
กำแพง้าสั่นะเือย่างรุนแรงก่อนจะพังทลายลงมาเศษหินขนาดใหญ่ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าราวกับอุกกาบาต
“กรรรรรรร”เหล่าสัตว์ร้ายที่อยู่นอกกำแพงมองเห็นช่องโหว่นั้น โอกาสในการบุกเข้ามาในฟิลด์พวกมันไม่รอช้าพุ่งตัวเข้าใส่ “กรรรร!” พวกมันคำรามลั่น เสียงฝีเท้าเสียงปีกดังกึกก้องไปทั่ว
โนวาร่างของเขากระเด็นเข้ามาฝั่งข้างในกำแพง เขากระแทกเข้ากับพื้นหินอย่างแรง “อึกเจ็บ...”ความเ็ปแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย “แฮ่ก...แฮ่ก...”
“ที่นี่...ที่ไหน?” เขาค่อยๆได้สติ “เกิดอะไรขึ้น?” เขาลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ อย่างงุนงง
“เสียง…เสียงอะไรน่ะ?” เสียงา“พวกเขายังคง...ต่อสู้อยู่”
“แต่ว่า...”
“กำแพง...กำแพงพังแล้ว”โนวามองเห็น...ภาพของความวุ่นวาย ผู้คนกำลังต่อสู้กับสัตว์ร้าย เสียงกรีดร้องเสียงดาบกระทบกัน เืสีแดงสดไหลนองเต็มพื้นสัตว์ร้ายกำลังบุกเข้ามาผ่านรอยโหว่ขนาดใหญ่บนกำแพง
“ฉันต้อง...ลุก” เขากัดฟัน พยายามลุกขึ้นยืน “อึก…แขน…มันหัก’
ทันใดนั้นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขา “กรรรรรรร”
“ระวัง! ไม่เป็ไรนะ!?”
โชคดีที่นักรบคนหนึ่งวิ่งเข้ามาช่วยเขาไว้ได้ทันโนวาพยักหน้าก่อนจะรีบคลานหนีออกจากตรงนั้น
“ยูนะ… มาคัส… เรน่า… ลีโอ…” เขามองไปรอบๆสติของเขายังเลือนราง เขาคลานไปตามพื้น
“ลีโอ!” ในที่สุด เขาก็เห็นลีโอนอนคว่ำอยู่บนพื้นไม่ไกล ‘ลีโอ!’
“ลีโอ! เป็อะไรรึเปล่า!? ได้ยินฉันไหม?”
“ลีโอ…” โนวารีบคลานเข้าไปหา แขนของเขา…หักร่างกายของเขา…บอบช้ำ “อึก”
โนวาพลิกตัวของลีโอ หัวใจของเขา…เต้นเร็วขึ้นหายใจถี่ขึ้น ‘เขา…’
‘ใบหน้าของเขา…ซีดเซียว’
“ลีโอ…ลีโอ! ตอบฉันหน่อย!”โนวามองไปที่ใบหน้าของลีโอ ดวงตาของเขา…ว่างเปล่า
“ไม่มี…ลมหายใจ”
“!!!”
“ไม่…ไม่จริงน่า” เขาส่ายหน้าความรู้สึกหนาวเหน็บ แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย
‘ลีโอ…’
‘ลีโอ...’
‘ตอนที่ฉันเจอเขาครั้งแรก’
‘ที่ร้านขายของ’
“นายนี่...น่าสนใจดีนะ”
“อยากดื่มเป็เพื่อนฉันไหมล่ะ?”
‘ตอนที่เรากินเหล้าด้วยกัน’
“เอาอะไร สั่งเลย! วันนี้ฉันเลี้ยง!”
“ฮ่า ๆๆ นายนี่ ถึงจะดูขี้ก้าง แต่ดื่มเก่งนี่หว่า…”
‘พวกเรา…หัวเราะ…’
‘พวกเรา…คุยกันอย่างสนุกสนาน…’
‘เขาเล่าเื่ราวต่างๆ ของเขาให้ฉันฟัง’
“ครอบครัว”
“พี่ชาย”
“ความฝัน”
“เื่ราวของคนที่มองโลกในแง่ดี...”
‘เขา…คนที่เป็ที่สอนให้ฉันรู้จัก…คำว่า…’
‘เพื่อน’
น้ำตา…ไหลรินอาบแก้มของโนวา
“ลีโอ…!!!”
บทที่23 “เพื่อน”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
ค่าความชอบ: 35
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่าน ทั้งการแสดงความคิดเห็นการกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1บท จะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
2K
![นักการเมืองอัจฉริยะเกิดใหม่ในต่างโลก [政治家]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1691805381_99110525.webp)
![[Posher] พอร์ช : รักให้ลืม (ชุด หลงรักนายฝรั่ง) มี Ebook แล้วนะคะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681273301_50388545.webp)
