๑ คุณป๋าขา...
“ตื่นได้แล้วน้ำผึ้ง”ชายวัยกลางคนใบหน้าเปื้อนยิ้มร้องเรียก ดวงตาแฝงความรักใคร่เอ็นดูยามทอดสายตามองสาวน้อยร่างเล็กซึ่งนอนเอนกายให้ใบหน้าอิงแนบชิดกับเบาะรถ
“ถึงแล้วนะฮันนี่ของป๋า”บอกอีกครั้ง พร้อมยื่นมืออวบอูมทาบบนไหล่กว้าง เขย่าตัวสาวน้อยร่างเล็กที่เพียงก้าวขึ้นรถได้ก็เอนตัวซบอิงแอบบ่าเขาและหลับตาพริ้มในทันทีอย่างอ่อนโยน
ปลายมือสั้นอวบจับปอยผมสีดำสนิทเฉกเช่นขนกาน้ำและนุ่มประดุจใยไหมที่รุ่ยร่ายลงมาทัดหลังใบหูให้ด้วยความเอ็นดูก่อนดวงตาชั้นเดียวเล็กหยีมีแววกังวล เมื่อเห็นใบหน้านวลผ่องค่อนไปทางขาวจนซีดมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามข้างขมับ
“อือ...อย่ายุ่งน่าคนจะนอน” คนถูกรบกวนยกมือปัดไล่มือที่ป้วนเปี้ยนอยู่บนวงหน้าเปลือกตานุ่มเพียงแค่ขยุกขยิกเป็การตอบรับ พร้อมคลี่ปากสีชมพูอ่อนๆ ยิ้มเล็กน้อยโดยยังไม่ลืมตาตื่นเธอยังจับแขนอวบอูมของคนยอมพลีไหล่กว้างให้หนุนต่างหมอนั้แ่ก้าวขึ้นรถมากอดแนบอก
คนปลุกได้แต่อมยิ้มเล็กน้อยดึงแขนออกมาวางบนลาดไหล่กว้าง เขย่าร่างแม่คนขี้เซาอีกครั้งประกายในดวงตาที่ทอดมองน้ำผึ้งหรือนางสาวมธุรส ชีพอิง สาวน้อยจอมขี้เซาซึ่งเพิ่งฉลองวันเกิดอายุยี่สิบสองปี พ่วงด้วยปริญญาตรีเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยมีชื่อในประเทศไทยเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความรักใคร่ระคนเอ็นดู
มธุรสเป็เด็กดีมีความคิดความอ่านไม่ว่าทำอะไรมักบอกกล่าวและขอความเห็นจากเขาเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกันเธออยากมาท่องเที่ยวเมืองไกล แม้เขาไม่อยากยินยอม เพราะเป็ห่วงสวัสดิภาพของสาวน้อยแสนน่ารักที่อาจไปเตะตาหนุ่มต่างเชื้อชาติต่างศาสนาคว้าดวงใจไปแต่เมื่อหญิงสาวรบเร้าอ้อนวอนเสียงอ่อนเสียงใสระคนใบหน้าเศร้าหมองจนเขาซึ่งรักเธอสุดหัวใจต้องยอมแพ้ในที่สุดเพราะมันคือความสุขเมื่อเห็นคนที่รักยิ้มได้
“น้ำผึ้ง”
“ค่า...รู้แล้วค่าน้ำผึ้งตื่นแล้วค่าคุณป๋าขี้บ่น” คนถูกปลุกขานรับเสียงกังวานใสแจ๋วพร้อมสปริงตัวขึ้นนั่ง สองมือจับไล้ใบหน้านุ่มไพล่ไปจับปอยผมนุ่มสางช้าๆให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนชูแขนขึ้นบิดี้เีเล็กน้อยผ่อนความเมื่อยล้าจากการเดินทางไกล
“แหม...คุณป๋าน่ะให้น้ำผึ้งนอนซบอีกนิดก็ไม่ได้ เหนียวตัวไว้ให้ผู้หญิงคนอื่นใช่ไหมล่ะ”พ้อเสียงหวานใส แก้มใสซับสีเืฝาดอย่างคนสุขภาพดีป่องออกอย่างกระเง้ากระงอดแต่ประกายในดวงตากลมโตกลับแพรวพราวระยับ ยื่นมือคว้าหมวกแฟชั่นปีกกางออกกว้างมีผ้าลูกไม้สีหวานผูกมัดเป็โบขนาดไม่ใหญ่เวลาเธอจับสวมใส่แล้วทำให้ดูหวานแต่แอบเซ็กซี่นิดๆ
“มีใครเสียที่ไหนกันล่ะแค่เราคนเดียวก็ยุ่งวุ่นวายไปหมดแล้ว” ยกมือวางทาบบนศีรษะทุยและเขย่าเบาๆ“เรานี่ทุกทีเลยนะน้ำผึ้ง เมื่อไหร่จะหายเสียทีหือ”เพราะเหตุมธุรสขึ้นรถทีไรเป็ต้องหลับ เขาจึงไม่ไว้ใจปล่อยให้หญิงสาวเดินทางไกลเพียงลำพังกลัวคนไม่ดีฉวยโอกาสทำร้ายขณะเธอไม่มีสติ
“ไม่รู้สิคะน้ำผึ้งก็ไม่ได้อยากให้เป็แบบนี้เสียหน่อย” หญิงสาวตอบกลับอย่างเซ็งๆ เหมือนกันไปเที่ยวแต่ละครั้งไม่เคยได้สนุกกับเพื่อนเลย เพราะไอ้อาการบ้าๆที่พอขึ้นรถแล้วต้องรีบหลับตา ไม่เช่นนั้นจะมีอาการมึนงง หายใจติดขัดและปวดมวนในท้องปลายมือปลายเท้าเย็นเฉียบ ก่อนอาการสุดท้ายคืออาเจียนจะตามมาเคยกินยาแก้เมารถเมาเรือแล้วก็ไม่ได้ผล
ใบหน้านวลผ่องแบะออกพร้อมผ่อนลมหายใจออกจากปอดอย่างเหนื่อยหน่ายใจตัวเองไม่ว่าวิธีการไหนที่เคยได้ยินก็นำมาใช้แล้ว แต่ไม่ได้ผลเช่นกัน อีกอย่างมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเธอเห็นภาวัติทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนมีอาการป่วยกระเสาะกระแสะอยู่เนืองๆ ควรมีโอกาสท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจบ้าง
สองมือนุ่มนิ่มสอดรอบแขนใหญ่“คุณป๋าไม่เปลี่ยนใจจริงๆ หรือคะ จะอยู่กับน้ำผึ้งแค่คืนเดียวจริงๆ อะ”ช้อนหน้านวลเนียนผิวแก้มใสกิ๊กป่องออกเล็กน้อยขึ้น พร้อมกะพริบตาออดอ้อน
“แน่ใจว่าจะไม่อยู่เที่ยวกับน้ำผึ้งจริงๆหรือคะคุณป๋าขา อืม...แล้วไม่ห่วง ไม่หวงน้ำผึ้งสาวน้อยแสนสวยคนนี้หรือคะ”เอียงคอเล็กน้อย ยิ้มจนแก้มป่อง ประกายในดวงตาวาววับราวกับแสงพระอาทิตย์ที่สะท้อนแผ่นผืนน้ำทะเลสีเขียวมรกตกว้างสุดลูกหูลูกตา
“ถ้ามีหนุ่มๆ ตาน้ำข้าวหุ่นมาดแมนแอนด์แฮนด์ซั่ม แวะเวียนมาแจกขนมจีบ” ริมฝีปากอิ่มเบ้ไปซ้ายทีขวาทีแววตาแพรวพราวระยับ ถูไถใบหน้านวลผ่องกับลำแขนเ้าเนื้อ“สาวน้อยคนนี้เผอิญตกหลุม...รัก จังบะเร่อด้วย คุณป๋าสุดหล่อจะทนได้หรือคะถ้าต้องเสียสาวน้อยช่างจำนรรจาไปน่ะ”
“ให้จริงอย่างที่พูดเถอะใครกล้าเข้ามาจีบ คุณป๋ายินดียกให้แถมข้าวสารอีกกระสอบใหญ่เลย”ภาวัติตอบกลั้วหัวเราะในลำคอ เลยได้รับค้อนขวับๆจากสาวน้อยแก้มใสราวกับแก้มก้นเด็กกลับมา
มือใหญ่ยกขึ้นทาบบนศีรษะแล้วเขย่าไปมาเบาๆ“แต่ไม่รู้จะมีหนุ่มตาถั่วคนไหน มองเห็นเด็กขี้งอนของคุณป๋าเป็สาวน้อยแสนสวยพอเรียกความสนใจได้นะสิ” กระเซ้าหยอกน้ำเสียงครึกครื้น หน้าตามธุรสไม่ได้สวยเตะตาแต่คนที่เห็นจะสะดุดในความน่ารักมากกว่า จนเขาเกิดความไม่แน่ใจ ให้เธออยู่ที่นี่ตามลำพังคิดถูกหรือผิดกันแน่
“คุณป๋าน่ะ” มธุรสทำเสียงกระเง้ากระงอดแก้มนวลใสซับสีเืฝาดป่องออก พลางค้อนด้วยสายตาพลางย่นจมูกเล็กน้อยใส่ภาวัติ
“งอนแล้วไม่พูดด้วยห้านาที” ทำเป็พูดเสียงเข้มทั้งที่รู้ดีว่าภาวัติไม่ได้หมายความอย่างที่พูดเลยสักนิด ขืนใครกล้าแหย็มเข้ามาแจกขนมจีบเธอสิได้เป็เจอดีทุกราย ล่าสุดก็เพื่อนหนุ่มที่แฝงตัวมาเป็มดแดงแฝงพวงมะม่วงทำราวกับบ่มเพาะความรู้สึกรักในหัวใจเธอให้สุกงอมแล้วเมื่อมั่นใจว่าความห่วงใยที่มีให้กันและกันคือความรักพร้อมพัฒนาเป็ครองเรือนได้ ก็เลยกล้าเอ่ยปากขอคบด้วย
มธุรสอดหัวเราะไม่ได้ยามนึกถึงใบหน้าราวกับโดนผีหลอกของเพื่อนชายที่ถูกหลอกให้ไปเอ่ยปากบอกรักเธอท่ามกลางผู้คนมากมายแต่พอเอาเข้าจริงๆ แล้วคนที่ถูกเอ่ยบอกรักกลับกลายเป็สาวอ้วนตุ๊ต๊ะอย่างกับตุ่มสามโคกถูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงราวกับเด็กช่วยตัวเองไม่ได้ ถูกตามติดจนแทบไม่มีเวลาให้หายใจต้องหนีหัวซุกหัวซุนไม่มีเวลามาตามตื๊อขอเธอไปเป็แฟน
“ถึงแล้วใช่ไหมคะลงจากรถดีกว่า”
“งอนคุณป๋าแน่หรือน้ำผึ้ง”ถามเสียงนุ่มทุ้ม กลั้นหัวเราะจนพุงพลุ้ยไหวกระเพื่อม รีบก้าวตามแม่สาวขี้งอนลงไปติดๆโอบแขนรวบร่างอรชรมาแนบชิด “ดีจัง...คุณป๋ากำลังคิดว่าจะให้พ็อกเกตมันนี่น้ำผึ้งเที่ยวสักหน่อยแต่งอนแบบนี้แสดงว่าไม่เอาแล้วใช่ไหม”
“จริงหรือคะคุณป๋าไม่ได้หลอกให้น้ำผึ้งดีใจเล่นนะคะ” ดวงตากลมโตเป็ประกายสุกใสเบิกกว้างกลีบปากอวบอิ่มอ้าค้างเกือบหลุดเสียงหวีดร้องออกมาด้วยความดีใจแต่เอ๊ะ...ศีรษะทุยเอียงนิดๆกลีบปากอวบอิ่มสีน้ำผึ้งระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้มด้วยลิปสติกขยับไปซ้ายทีขวาที
มันน่าสงสัยอยู่นะ เพราะคุณป๋าขี้เหนียวจะตายทุกครั้งที่เธอขอเงิน ต้องอ้างโน่นอ้างนี่สารพัด หรือไม่ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนแล้วทำไมวันนี้ถึงได้ใจดี ยอมให้เงินเธอเที่ยวละ อย่างนี้ต้องมีอะไรเป็ข้อแลกเปลี่ยนหรือเปล่าแต่ก็ช่างเถอะ มีเงินเที่ยวแล้ว เอาไว้ก่อนดีกว่าจะได้ไม่ต้องควักเงินในกระเป๋าตัวเอง
“ขอบคุณค่ะคุณป๋าของน้ำผึ้งน่ารักที่สุดเลย” รีบเอาใจอีกฝ่ายไว้ก่อนสองมือเล็กประนมและกราบบนอกกว้างก่อนคลายออกแล้วสอดเข้ากอดแขนใหญ่เขย่งเท้าเล็กน้อยทาบจมูกโด่งได้รูปบนแก้มอวบอูมทั้งสองข้างดวงตากลมโตเป็ประกายใสแจ๋วราวกับลูกแก้วสะท้อนแสงไฟ
“แล้วคุณป๋าจะให้เท่าไหร่คะ”หยุดพูดเล็กน้อย ั์ตาพราวระยับอย่างเ้าเล่ห์นิดๆ
“บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินใช่ไหมคะว้าว...คุณป๋าน้ำผึ้งใจดีที่สุดเลย” ลากเสียงหวานนุ่มพลิ้วหวานะโโลดเต้นเป็เด็กๆ วงหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหันรีหันขวางอย่างรู้สึกแปลกๆมันเหมือนกับว่าเธอกำลังถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ ที่ไม่รู้ว่ามาจากทิศทางใดเล่นเอาขนตามเรือนกายลุกชัน
ไม่ใช่จะคิดเข้าข้างตัวเองถึงเธอไม่สวยเตะตา รูปร่างอวบอั๋น อกผลมะพร้าว เอวคอดกิ่ว สะโพกดินะเิก็เถอะแต่หน้าตาสดใสน่ารักเรียกสายตาหนุ่มๆ ให้ต้องเหลียวมองซ้ำรอบสองกันเกือบทั้งนั้นแล้วมาต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้ มีหรือจะไม่มีคนมองน่ะ
“เอาแบบนั้นเลยหรือเ้าตัวดีแต่ไหนเมื่อกี้ใครกันนะ บอกจะไม่พูดกับคุณป๋าห้านาที นี่ยังไม่ครบเลยนะ” เอ่ยถามเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอสองมือทาบบนพวงแก้มใสและนุ่มราวกับแก้มก้นเด็กไล้คลึงหยอกเย้าอย่างไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่มองมาอย่างอิจฉาผู้ชายวัยกลางคนอวบอ้วนพุงพลุ้ยนิดๆ มีสาวน้อยหน้าใสหวานเคียงข้างคอยพูดจ๊ะจ๋าให้กระชุ่มกระชวยหัวใจ
มธุรสยิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดที่เรียงตัวกันอย่างสวยงามสอดมือจับแขนป้อม “ก็น้ำผึ้งน่ารักนี่นา แล้วคุณป๋าก็รักมากด้วยแล้วอย่างนี้จะให้สาวน้อยแสนน่ารักคนนี้งอนคุณป๋าผู้ใจดีได้หรือคะ”กระแซะอ้อนเสียงใสแจ๋วอย่างคนช่างพูดเอาตัวรอด
“ที่นี่ลมแรงจังเรารีบเข้าไปข้างในกันดีกว่าค่ะ” มือเล็กยกขึ้นทาบทับบนศีรษะกดหมวกที่พยายามจะหลุดออกไปแต่ก็ไม่ทันหมวกใบโปรดได้หลุดและปลิวไปตามกระแสลม
“อุ๊ย!!คุณป๋าไปเช็กอินก่อนนะคะ น้ำผึ้งขอไปเก็บหมวกก่อน” มธุรสบอกเสียงใสนุ่มหวานรีบวิ่งตามไปเก็บหมวกใบโปรดที่หลุดปลิวออกจากศีรษะเพราะสายลมแรงๆที่พัดมาอย่างไม่ฟังคำทัดทานจากภาวัติ
1K
