เกิดมาทั้งทีทำไมต้องเป็นนางร้ายด้วยเนี่ย

บทที่ 3 

หลังจากที่ฉันทำเ๱ื่๵๹ออกจากโรงพยาบาล ฉันได้แต่คิดว่าทำไมคนที่นี่ถึงรู้จักฉัน หรือว่าที่นี่คือ โลกมนุษย์ ใช่ ต้องใช่แน่ๆ แล้วคนชื่อมิร่า ต้องหน้าตาเหมือนฉัน แล้วเธอไปไหนล่ะ ใช่ เธอต้องตายไปแล้วแน่ๆ เพราะงั้น ฉันจึงถูกดึงมาที่โลกมนุษย์อย่างนั้นสิ ฉันคิดอะไรเพลินๆอยู่นาน ก็ถูกเสียงนึงดึงสติให้หลุดจากภวังค์ 

"ลูกจะย้ายโรงเรียนหรือเปล่ามิร่า"

แม่พูดพร้อมทำหน้าเศร้า

"จะย้ายทำไมคะ แม่" 

ฉันพูดพร้อมทำหน้าสงสัย แค่ตกน้ำทำไมต้องย้ายโรงเรียนด้วยนะ

"เอ่อ คือทำใจดีๆไว้นะลูก คือคนในโรงเรียนเขาลือกันว่าลูกเป็๲สาเหตุทำให้เชอรีนต้องตายน่ะจ้ะ แม่กลัวว่าลูกจะถูกคนที่โรงเรียนเกลียด " 

แม่พูดได้แค่นี้ได้แต่สะอื้น 

"หนูไม่ย้ายหรอกค่ะ แม่ ถ้าหนูเป็๲คนที่ทำให้เธอต้องตายจริงๆ หนูก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่หนูได้ทำ ไม่ใช่เอาแต่หนีปัญหานะคะแม่" ฉันพูด พร้อมกอดผู้เป็๲แม่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามิร่าเธอเป็๲คนทำคนที่ชื่อเชอรีนจริงไหม แต่ไม่เป็๲ไรอาจจะไม่ใช่ก็ได้ ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ยอมรับฉันเป็๲ลูก ฉันก็ต้องตอบแทนเธอ ใช่สิ 

ถ้ามิร่าในโลกนี้ทำ ฉันก็คือมิร่า ซึ่งเป็๲ลูกของเธอคนนี้ ฉันก็ต้องทำให้เธอมีความสุขให้ได้

"มิร่า ลูกเปลี่ยนไปจริงๆ" 

แม่พูดพร้อมด้วยรอยยิ้ม

"เปลี่ยนไปหรอคะแม่?"

ฉันงงกับที่แม่พูดอีกแล้ว ได้แต่ทำหน้าสงสัย

"ใช่จ้ะ มิร่าคนก่อน ก้าวร้าว ไม่เห็นอกเห็นใจใคร สร้างปัญหาตลอด ใช้เงินซื้อคนอื่น แต่หนูนี่สิ ราวกับเป็๲คนละคนเลย คงผิดที่แม่เองจ้ะ ที่เลี้ยงหนูมาแบบตามใจ ทำแต่งาน ไม่ได้สนใจลูก" แม่พูดพลางน้ำตาซึม สะอึกสะอื้น อีกรอบ ทำไงดีเธอร้องไห้อีกแล้ว

"เอ่อ คุณแม่คะ คงเป็๲เพราะความจำของหนูเสื่อมมั้งคะ บางทีจิตใต้สำนึกของหนู อาจจะรู้สึกผิดก็ได้ คุณแม่พักผ่อนเถอะค่ะ คุณแม่กับคุณพ่อเหนื่อยเพราะหนูมามากแล้ว ถ้าถึงบ้าน เดี๋ยวหนูทำอาหารให้ทานนะคะ" 

แม่ยิ้มออกมา ดูท่าทางคุณแม่มีความสุขไม่น้อย

"จ้ะ ไม่นึกว่าลูกจะทำอาหารได้ด้วย"

หลังจากที่รถคันหรูถึงบ้าน ประตูก็ถูกเปิดออก และมีคนออกมาต้อนรับอย่างดีอกดีใจ แต่ทำไมสายตาทุกคนถึงมองฉันแปลกๆนะ ฉันก้าวขาเดินเข้าบ้านด้วยสายตาที่ตกตะลึงถึงความหรูหราอันแสนสวยงามของบ้านหลังนี้ ไม่สิเรียกว่าเป็๲คฤหาสน์เลยก็ว่าได้ ฉันเดินสำรวจทั่วทั้งบ้าน พร้อมทั้งมีคนมาเชิญฉันให้เข้าที่ห้อง

"เอ่อ คะ คุณหนูมิร่าคะ"

หญิงวัยกลางคน เรียกฉัน พร้อมกับทำหน้าตื่นกลัว

"คะ?คุณป้าคะ เรียกหนูว่ามิร่าก็พอนะคะ ไม่ต้องเรียกว่าคุณหนูหรอกค่ะ" ฉันยิ้มอย่างเป็๲มิตรให้คุณป้าพร้อมกับจับมือคุณป้า

"เอ๋ ตะ...แต่ว่า ให้ป้าเรียกว่าคุณหนูเถอะค่ะ เห็นคุณท่านเล่าให้ฟังว่าคุณหนูความจำเสื่อมหรอคะ" คุณป้าถามพร้อมกับพาฉันเดินมาที่ห้อง ด้วยอาการผ่อนคลายลงกว่าเดิม

"ค่ะ คุณป้า เอ่อ คุณป้ากลัวมิร่าหรอคะ"

ฉันถามด้วยความสงสัย

"อ่อ ปะ ป่าวค่ะ" คุณป้าตอบแบบตะกุกตะกัก

"คุณป้าคะ ที่ผ่านมา ถ้ามิร่าทำอะไรให้คุณป้าไม่สบายใจ หรือทำอะไรผิดกับคุณป้า มิร่าต้องขอโทษด้วยนะคะ" 

ฉันพูดอย่างจริงใจ พร้อมกับกอดคุณป้า

"คุณหนู" 

คุณป้าร้องไห้ พร้อมกับยิ้มออกมา

"นี่ห้องของมิร่า ใช่มั้ยคะ มิร่าขอตัวเข้าห้องไปอาบน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวมิร่าลงไปทำอาหารให้คุณพ่อคุณแม่ทาน คุณป้าช่วยมิร่าหน่อยนะคะ " 

ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าห้อง

"ค่ะ คุณหนู " พอฉันอาบน้ำเสร็จ ฉันก็เดินลงไปช่วยป้าสาทำอาหาร วันนี้เป็๲วันเสาร์ เหลืออีกไม่กี่วันสินะที่ฉันจะต้องไปโรงเรียน เมื่อทานอาหารเสร็จฉันก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอันแสนนุ่ม มาคิดดูแล้ว ชีวิตในโลกแห่งความมืด ฉันไม่เคยสุขสบายแบบนี้เลย ใน๰่๥๹วันนี้ฉันกั

บคนที่บ้านดูเหมือนจะหายกลัวฉันไปแล้วนะ ดูเหมือนทุกๆอย่างจะดี

ขึ้น แต่ที่โรงเรียนนี่สิ จะเป็๞ยังไงบ้าง ฉันคิดจนเผลอหลับไป