เศษบุปผา ：พลิกชะตาบุปผาพร่างพราว (จบ)

        ทางนี้ช่างกว่านยวี่กำลังพยายามเจรจาเงื่อนไขกับเฉินจิ้งเจียทางนั้นเฉินอี้เหอที่ถูกเผยฉางชิงบอกให้ตามหาตัวบึ้งก่อนหน้านี้ก็ทำภารกิจสำเร็จแล้ว นำตัวบึ้งหนึ่งถังเล็กกลับเรือนพักเป็นที่เรียบร้อย

        เมื่อเห็นบึ้งยั้วเยี้ยเต็มถังคิ้วเข้มของป๋อชางโหวพลันขมวดมุ่นทันใด ก่อนเดินเลี่ยงไปอีกฝั่งไม่มองภาพชวนขนลุกไปทั้งตัวนั้นอีกต่อไป

        เผยฉางชิงเองยังเหงื่อกาฬผุดขึ้นหน้าผากไม่ต่างกัน

        คนผู้นี้ซื่อตรงเกินไปเสียหน่อยหรือไม่บอกให้หาตัวบึ้งมานิดหน่อย เขาก็เอามาทีเดียวหนึ่งถังเลย?

        “สักเท่านี้พอหรือไม่?” เฉินอี้เหอมองเผยฉางชิงอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนเอ่ยปากถาม

        สักเท่านี้พอหรือไม่?

        เท่านี้พอหรือไม่?

        นี้พอหรือไม่?

        พอหรือไม่?

        หรือไม่?

        เผยฉางชิงกระแอมไอไปที“พอแล้ว พอแล้วขอรับ พวกเราไปกันเถิด”

        พูดจบจึงสาวเท้าออกห้องไปมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ตนตามติดไปวันนั้น

        เวลานี้ป๋อชางโหวมิได้เอ่ยอันใดแต่กลับตามติดฝีเท้าสองหนุ่มไปโดยดี

        เขาเองก็อยากเห็นว่าบัณฑิตยาจกอย่างเผยฉางชิงผู้นี้ จะมีวิธีการใดตามหาตัวเฉินจิ้งเจียและอยากเห็นว่าใครกันแน่หาญกล้า ริอ่านลงมือต่อกรกับจวนป๋อชางโหวของพวกเขา!

        เมื่อถึงจุดที่คลาดสายตาในวันนั้นเผยฉางชิงมองไปรอบด้าน เลือกตำแหน่งผนังกำแพงมุมหนึ่ง

        อันดับแรกปูพื้นด้วยหญ้าแห้งหนาชั้นหนึ่งจากนั้นให้เฉินอี้เหอเทบึ้งในถังนั้นลงบนหญ้าแห้ง

        “อย่างไรต่อ?”

        เฉินอี้เหอแทบทนรอตะบันหน้าคนที่ลักพาตัวน้องสาวเขาไปไม่ไหวแล้ว

        หากแต่เผยฉางชิงกลับเอาแต่จ้องบึ้งฝูงนั้นไม่แม้แต่กะพริบตา “รอ”

        รออีกแล้ว?

        เฉินอี้เหอมาดหมายเอ่ยอะไรบางอย่างทันใดนั้นป๋อชางโหวข้างกายกลับปรี่เข้ามารั้งเฉินอี้เหอไว้ตัวเขาเองกำลังจดจ้องบึ้งฝูงนั้นเช่นกันไม่ได้สนใจแล้วว่าสภาพพวกมันน่าขนลุกเพียงใด

        ทั้งสองล้วนเอาแต่จับตามองบึ้งเฉินอี้เหอยกมือทึ้งผมก่อนนั่งยองลงตาม มองบึ้งฝูงนั้นไปด้วยเช่นกัน

        ดังนั้นณ มุมผนังตำหนักใหญ่ใกล้ทิศเหนือวัดอันเหริน จึงมีบุรุษสามคนนั่งยองอยู่ตรงนั้นสายตาจับจ้องบึ้งบนหญ้าแห้งไปพร้อมกัน

        ภาพนี้...

        ดูจะ...

        ประหลาดยิ่ง...

        จ้าวอี๋เหนียงที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินคำบอกเล่าจากแม่นมซุนก็ขมวดคิ้วสงสัยขึ้นเช่นกัน

        “เจ้าว่าอะไรนะ? ผู้ชายสามคนนั่งจ้องแมงมุมตรงมุมผนังหรือ?”

        สีหน้าแม่นมซุนดูงุนงงคงไม่เข้าใจไม่ต่างกัน “เจ้าค่ะ พวกเขากำลังดูแมงมุม หรือว่าแมงมุมเหล่านั้นอาจชี้ทางไปยังตำแหน่งคุณหนูใหญ่เจ้าคะ?”

        มิอาจไม่พูดได้แม่นมซุนอายุมากขนาดนี้แล้ว ความรอบรู้ย่อมมากครั้นเห็นสภาพการณ์พวกป๋อชางโหวทั้งสามแล้วก็เดาออกได้ถึงจุดประสงค์การใช้งานของพวกเขาทันใด

        หากแต่จ้าวอี๋เหนียงกลับหาได้ใส่ใจ“ล้อเล่นอะไร หากแมงมุมเหล่านั้นชี้ตำแหน่งเฉินจิ้งเจียได้แม่นยำจริงข่าวลือเรื่องร่างกายเฉินจิ้งเจียสามารถดึงดูดแมงมุมได้คงแพร่สะพัดไปนานแล้ว”

        “บางทีคุณหนูใหญ่อาจพกพวกผงหอมอะไรไว้ซึ่งมิอาจทราบได้เช่นกันเจ้าค่ะ” แม่นมซุนคาดเดาต่อทุกประโยคล้วนเอ่ยถูกจุดทั้งสิ้น

        ทว่าจ้าวอี๋เหนียงกลับยังคงส่ายหน้า“ไม่มีทาง วันนั้นข้าสลบไปเจ้าก็เรียกคนมาแล้ว นางไม่มีทางเตรียมการทัน”

        ไม่รู้เหมือนกันว่านางไปเอาความมั่นใจเพียงนี้มาจากไหนแม่นมซุนเงยหน้ามองจ้าวอี๋เหนียงวูบหนึ่ง สะกดความไม่พอใจเอาไว้ในทรวงก่อนทำแค่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ

        หากมิใช่เพราะเรื่องนั้นไหนเลยนางต้องคอยช่วยจ้าวอี๋เหนียงอยู่ตลอดเช่นนี้?

        ต้องคอยสนับสนุนคนไร้สมองแบบนี้ช่างเหนื่อยเหลือเกิน!

        “ขยับแล้วขยับแล้ว!”

        เมื่อเห็นบึ้งบนพื้นเคลื่อนไหวที่ผิดแปลกไปเฉินอี้เหอจึงเอ่ยปาก “ตามพวกมันไปแล้วจะหาเจียเอ๋อร์เจอใช่หรือไม่!”

        เผยฉางชิงส่งเสียงอืมตอบรับในลำคอ“ขอรับ ตามพวกมันไปแล้วจะหาตัวคนเจอขอรับ”

        ทั้งสามไม่สนใจขาที่ปวดเมื่อยจากการนั่งยองเมื่อครู่แม้แต่น้อยแค่เห็นทิศทางที่บึ้งพวกนั้นเคลื่อนตัวไป ก็รีบเร่งฝีเท้าตามหลังทันที

        กระนั้นเวลาเพียงหนึ่งก้านธูปก็มาถึงหน้าประตูเรือนพักของช่างกว่านยวี่แล้ว

        ตัวบึ้งไต่แทรกเข้าตามช่องประตูเฉินอี้เหอลุกพรวด มองประตูเบื้องหน้าพร้อมแสยะยิ้มเหี้ยมกระหายเลือด

        “อย่าบุ่มบ่ามไปพาองครักษ์ส่วนตัวของตัวข้าแม่ทัพใหญ่มา! ข้าอยากเห็นนักว่าผู้ใดกันอาจกล้าเพียงนี้ ริอ่านลงไม้ลงมือกับเจียเอ๋อร์ได้!”

        เขาเกรี้ยวกราดบ้าคลั่งมาตลอดทางป๋อชางโหวข้างๆ ดูสุขุมกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด

        เขาจัดแจงเสื้อผ้ายับยู่ยี่ครู่หนึ่งก่อนเดินหน้าเคาะประตู “มีคนอยู่หรือไม่?”

        คำถามนี้สร้างความตื่นตกใจแก่หวงกุ้ยเฟยแห่งแคว้นต้าเซิ่งที่กำลังดื่มชาในห้องเป็นอย่างยิ่ง

        นางตะลึงงันไปชั่วขณะมองหาสาวใช้ข้างกายทันใด “ที่เราอยู่ตรงนี้ ใครรู้บ้าง?”

        สาวใช้ผู้ไม่เคยแสดงสีหน้าท่าทางใดมาก่อนในที่สุดก็เผยแววความสงสัยออกมา “มิได้มีผู้ใดรู้ทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”

        ไม่มีใครรู้แต่ข้างนอกกลับมีคนเคาะประตู สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        “รีบพายวี่เอ๋อร์หนีไปเร็วเข้า!”

        หวงกุ้ยเฟยเองร้อนรนขึ้นทันใดรีบสั่งการคนใกล้ตัวในบัดดล

        รูปร่างของพวกนางต่างจากคนของราชวงศ์ต้าเซี่ยมากเกินไปหากคนนอกประตูคือเฉินอี้เหอเช่นนั้นเกรงว่านางและยวี่เอ๋อร์ของนางคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว!

        สาวใช้รีบร้อนปรี่เข้าห้องช่างกว่านยวี่มิได้สนใจเฉินจิ้งเจียอีกต่อไป รีบเร่งรายงานอีกคนทันที “คุณชายฮูหยินบอกให้ท่านรีบหนีโดยด่วนเจ้าค่ะ!”

        รอยยิ้มบนหน้าช่างกว่านยวี่อันตรธานหายไปทันใดกลับเป็นเฉินจิ้งเจียเสียเองที่เบาใจลงไม่น้อย“ดูว่าคนที่ตามหาข้าคงตามมาถึงที่นี่แล้ว”

        นับตั้งแต่อาเหนียงของเขาจับนางมาช่างกว่านยวี่ก็รู้อยู่แล้วว่าอย่างไรสุดท้ายพวกเขาก็ต้องตามหาเฉินจิ้งเจียจนเจอแต่ไม่คิดฝันว่าจะตามหาได้รวดเร็วขนาดนี้

        เขาส่ายหน้าอย่างเสียดายเล็กน้อยอีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้น เฉินจิ้งเจียจะตอบรับคำขอของเขาแล้ว

        เมื่อได้ยินเฉินจิ้งเจียเอ่ยดังว่าสาวใช้ที่เพิ่งเข้ามาเมื่อครู่พลันดึงกระบี่อ่อนห้อยเอวพุ่งเข้าจี้ลำคอเฉินจิ้งเจียทันใด

        “หาที่นี่เจอแล้วอย่างไรตราบใดที่เจ้าอยู่ในกำมือเรา พวกเขาก็มิกล้าทำอันใดพวกข้าแน่นอน!”

        เสียงนางเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งทำเอาเฉินจิ้งเจียสั่นสะท้านไปทั้งตัวอีกทั้งยังเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่ากระบี่อ่อนตรงลำคอเย็นเยียบเกินหรือเสียงของนางเยือกเย็นกว่ากันแน่

        “จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ผิดแต่เจ้ามั่นใจว่าจะพาคุณหนูเย่อหยิ่งอย่างข้ากับองค์ชายใหญ่ร่างกายอ่อนแอหนีไปด้วยกันได้อย่างนั้นหรือ?”

        เฉินจิ้งเจียหัวเราะฉายานามเทพสงครามของเฉินอี้เหอนั้น มิได้เป็นที่รู้กันแค่ในเซี่ยต้าแต่แคว้นต้าเซิ่งที่รบรากันมาเนิ่นนานล้วนทราบชัดเจน

        “เจียวจู!ปล่อยแม่นางเฉินเดี๋ยวนี้!”

        จู่ๆช่างกว่านยวี่กลับโพล่งขึ้น ทำเอาสาวใช้ชะงักงันทันตาคงเป็นเพราะไม่เคยเห็นว่าคนที่อ่อนโยนเสมอมาจะเปลี่ยนไปเป็นคนแข็งกร้าวเช่นนี้ได้

        เขาเงยหน้ามองไปทางเฉินจิ้งเจีย“ข้าย่อมรักษาสัจจะตัวเอง ปล่อยท่านไปหวังว่าการเลือกของคุณหนูเฉินจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

        เขาเดิมพันอีกแล้วเพียงแต่การเดิมพันก่อนหน้านี้ โอกาสชนะของเขามีมากทว่ายามนี้เขาแทบไม่มีโอกาสชนะแล้ว

        เขาเอ่ยเด็กหนุ่มรับใช้ข้างๆ รีบปรี่เข้ามา จัดการสวมเสื้อผ้าให้ช่างกว่านยวี่ชั้นแล้วชั้นเล่า จากนั้นจึงแบกเขาไว้บนหลัง

        “คุณหนูเฉินจากนี้คงมีโอกาสได้เจอกันอีก” ช่างกว่านยวี่เอ่ยทิ้งท้ายก่อนเด็กรับใช้ผู้นั้นจะเตรียมพาเขาเร้นหนีไป

        เฉินจิ้งเจียยืนนิ่งอยู่ที่เดิมสายตาฉายแววความรู้สึกหลากหลาย “องค์ชายใหญ่ดูแลตัวเองเถิด หากท่านมีแรงพอมิสู้ไปสนใจน้องเจ็ดของท่านเสียก่อนดีกว่า”