แก้วตารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเธอมองไปรอบๆ ตัวพบว่าที่นี่เต็มไปด้วยต้นไม้ ดอกไม้ และมีบ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางของพื่นที่ตรงหน้าราวๆ 5 ไร่ บ้านสีฟ้าหลังนี้สวยงามไม่ต่างจากภาพวาดที่อยู่ในอินเตอร์เน็ตสักเท่าไหร่
แก้วตาเปิดประตูเข้าไปสำรวจภายในของบ้านสีฟ้าหลังนี้ เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าภายในบ้านมีของใช้ต่างๆ ที่ทันสมัย เฟอนิเจอร์ ทีวี ล้วนแล้วเป็ของแพงทั้งสิ้น เธอเลิกสนใจห้องนี้และเดินไปเปิดห้องต่อไป ซึ่งก็คือห้องนอนที่มีห้องน้ำในตัว ห้องนอนสีขาวสะอาดตาของตกแต่งภายในแค่มองก็รู้ว่าแพง
ต่อมาเธอไปยังห้องที่อยู่ติดกัน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าการตกแต่งของห้องนั้นเป็สีเขียวออ่นๆ ของใช้ในห้องไม่ต่างจากห้องแรก และห้องสุดท้ายตกแต่งด้วยสีฟ้า-ขาว ตกแต่งเหมือนกับสองห้องแรก เพียงแต่ห้องนี้เล็กกว่าห้องอื่นๆ
และห้องสุดท้ายคือห้องครัวบิ้วอินครึ่งห้อง ส่วนอีกฝั่งนั้นเต็มไปด้วย ข้าวสารอาหารแห้งที่กองสูงจนถึงหลังคา นอกจากนี้ยังมีเนื้อสัตว์อย่าง หมู และเนื้อวัวชิ้นใหญ่แขวนอยู่เต็มราวที่ยึดติดกับผนังห้อง กะน้ำหนักด้วยตาคงหนักประมาณชิ้นละ 5-10 กิโลกรัมเป็อย่างต่ำ
และตู้เย็นขนาดใหญ่สามประตู เธอเห็นว่ามีผลไม้หลากชนิดเรียงรายอยู่ที่ประตูแรก ประตูที่สองคือ ผักสดต่างๆ และสุดท้ายคือ เครื่องปรุงรสอาหาร
เธอเดินไปเปิดตู้บิ้วอินที่อยู่เหนือหัวของตนเองพบว่าในนั้นมีของจุแน่นเต็มตู้ น้ำปลา น้ำมันพืช ขนมคุ๊กกี้ต่างๆ เรียงเต็มตู้บิ้วอิน ทุกบานที่มีในห้องนี้ ส่วนเตานั้นก็เป็เตาสองหัวอย่างดี รวมถึงเตาอบขนมที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวด้วย
เมื่อสำรวจจนพอใจแล้ว แก้วตาก็ออกมานอกบ้าน เธอยืนมองทั่วบริเวณนี้ด้วยจิตใจที่สงบสุข และคิดในใจว่าที่นี่คงเป็์ เพราะเธอได้ตายไปแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่บอก และเธอก็ไม่รู้จะหาคำตอบจากที่ไหน
พรึ่บ !! จู่ๆชายหนุ่มชุดดำก็ปรากฏตัวตรงหน้าทำเอาแก้วตาใไม่น้อย
ว๊าย !!
" อะแฮ่ม ขออภัย ที่เรามาเราแค่จะมาบอกเ้าว่า ที่แห่งนี้เรามอบให้เ้า มันคือมิติจิต ข้าวของในนี้เ้าสามารถใช้ได้ตลอดชีวิตของเ้า มันจะไม่มีวันหมด ไม่เน่าเสีย แต่จงจำไว้เมื่อไหร่ที่เ้าสิ้นอายุขัย มิติจิตนี้ก็จะถูกเอากลับคืนไปด้วย เ้าสามารถเข้าออกที่นี่ได้ตาม้า รวมถึงคนในครอบครัวด้วย อ้อ สองมือของเ้าจะสามารถปลูกอะไรก็ตามที่เป็พืช มันจะงอกงามดี โตเร็ว และรสชาติดีมากๆด้วย "
" เอ่อคือ ว่า คือ ฉันตายแล้วใช่ไหมคะ แล้วฉันจะใช้ของพวกนี้ได้ยังไง ผีหิวได้ด้วยหรอคะ "
" หึ เ้ามนุษย์พวกนี้ช่างโง่เขลาเสียจริง "
" อ้าว " แก้วตาร้องออกมา อยู่ๆก็โดนด่าว่า ' โง่ ' ซะงั้น
" เอาเถอะเราไม่มีเวลามาอธิบายอะไรมากนัก แค่มาบอกเท่านี้แหละ ส่วนภารกิจที่ว่ายังไม่ถึงเวลา ไว้เราจะมาแจ้งเ้าอีกครั้งก็แล้วกัน "
" เอ่อ... ค่ะ อะอ้าว ไปซะแล้ว เฮ้อ !! "
ส่วนด้านนอกมิติจิตนั้นสองพ่อลูกกำลังกังวลว่าทำไมป่านนี้แล้ว หญิงสาวยังไม่ตื่นเสียที ทั้งๆที่ตอนนี้เนื้อตัวก็ไม่ร้อนดังเมื่อวานแล้ว
" พ่อครับ ผมว่าพาน้องไปหาหมอเถอะ "
" เอางั้นหรอ "
" เอางั้นแหละครับ เดี๋ยวผมส่งแก้วหาหมอเสร็จจะแวะไปเบิกเงินเถ้าแก่มาจ่ายค่ายาเองครับ "
" งั้นรีบไปเถอะ "
สองพ่อลูกไปขอให้บ้านฝั่งตรงข้ามซึ่งรู้จักกันดีเพราะเป็คนในหมู่บ้านด้วยกัน ให้พาร่างบางที่ยังไม่ได้สติไปส่งที่โรงพยาบาล ซึ่งอยู่ห่างออกไปถึง 20 กิโลเมตร ซึ่งเ้าของบ้านก็ใจดีและเต็มใจพาไปส่งถึงโรงพยาบาล
เมื่อมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน พยาบาลก็รีบเข้ามารับร่างบางเข้าไปในห้องโดยให้ญาตินั่งรอด้านนอก และเมื่อหมอมาตรวจก็พบว่าร่างบางแค่หลับไป ไม่ได้เป็อะไรมากนัก ถึงแม้ว่าจะมีไข้ออ่นๆแค่พัก 2-3วันก็หายดีแล้ว และอนุญาตให้กลับบ้านได้ สองพ่อลูกจึงต้องพาร่างบางกลับไปที่บ้าน พร้อมกับจ่ายค่ารักษาไปอีก 300 บาท
" โชคดีที่พ่อมีตังติดตัวมาด้วย ไม่งั้นต้องลำบากเองไปเบิกเงินเถ้าแก่อีก " ผู้เป็พ่อเอ่ยขึ้น เขารู้สึกว่าตนเองไร้ประโยชน์ไม่สามารถเลี้ยงกลดูลูกๆให้สุขสบายไปกว่านี้ และเหมือนผู้เป็ลูกชายจะรู้ความคิดของพ่อ เขายื่นมือมาจับมือที่เหี่ยวย่นของพ่อแล้วเอ่ยปลอบใจว่า
" พ่อครับ ไม่เป็ไรถึงยังไงพวกเราก็ยังมีกันและกันอยู่ ถึงจะลำบากยังไง เราสองคนพี่น้องก็ทนได้ ขอแค่พ่อยังอยู่เป็รร่มโพธิ์ร่มไทรให้เราสองคนก็พอ ต่อไปเราสองคนจะเลี้ยงดูพ่อเองครับ "
" ขอบใจๆ ไปเถอะ รบกวนลุงเขามานานแล้ว "
" ครับ "
เมื่อกลับมาถึงบ้าน สองพ่อลูกก็ช่วยกันจัดแจงที่หลับที่นอนให้ลูกสาวได้นอนสบาย ถึงแม้ว่าหมอจะบอกว่าไม่เป็ไรแต่พวกเขาก็อดที่จะห่วงไม่ได้
2K
