Age of war

“หากว่าเจ้าอยากฆ่าตัวตาย งั้นจงตายด้วยน้ำมือของข้าซะ! ข้า ผู้กล้าจากเผ่ายักษา [บานา] ขอท้าสู้กับผู้กล้าจากเผ่ามนุษย์ [เอรีส] เจ้าจะรับคำท้าของข้าหรือไม่ จงให้คำตอบเดียวนี้! ”

คำประกาศนั้นได้กลบเสียงของสนามรบจนสิ้น

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่บุรุษร่างยักษ์ผิวสีเขียวทอประกายแสง

"ท้าสู้… บานา… นาย… จะสู้ต่อไป.. เพื่ออะไร? "

"เพื่อนำคนสำคัญกลับมา แล้วเจ้าละ ไม่คิดที่จะต่อสู้เพื่อเอาคนสำคัญเช่นนั้นหรือ? "

"ฉัน… ไม่รู้… ฉันอยากช่วยแอร์บาส์ร แต่ถ้าจะให้ฆ่าเพื่อนเพื่อช่วยเเพื่อน… ฉันทำไม่ได้…"

"พี่เอรีสค่ะ…"

เสียงที่อ่อนล้าของเธอทำให้ทุกคนเริ่มหันมามองหน้ากัน

บางสายตาเหมือนกับคนที่กลับมาได้สติ

แต่บางสายตาเหมือนกับกำลังมองเรื่องไร้สาระอยู่

อย่างเช่นเธอผู้นี้

"อ่อนหัด กิว! อย่ามาทำเป็นพูดโลกสวยแบบนี้นะกิว! คิดว่าฉันต้องเจ็บปวดใจแค่ไหนที่ต้องมาฆ่าเพื่อนต่างเผ่ากันนะกิว! คนที่มีเพื่อนต่างเผ่าไม่ใช่เฉพาะเธอคนเดียวเสียหน่อยกิว! อย่ามาทำเหมือนกับว่าตัวเองโชคร้ายแล้วทำให้การตัดสินใจของพวกเราดูเป็นคนเลวนะ กิว! "

ดิไลออน สตรีภูติผมขาวทรงแอฟโฟร่กล่าวทั้งน้ำตา

ส่วนเอสเทอกับลังมันงงว่ายัยนี่ไปมีเพื่อนต่างเผ่าตอนไหนกันดอง…

"ถ้าอยากจะตายก็รีบตายไปซะกิว! "

ดิไลออนเริ่มสร้างประกายแสงขึ้นที่ปีกอีกครั้ง

"หยุดก่อนดอง! ศัตรูของพวกเราไม่ใช่เผ่าอื่น แต่เป็นเงามืดพวกนั้น… นี่พวกเธอไม่คิดฟังคำสั่งจากผู้กล้าอย่างฉันแล้วหรือดอง! "

"ตำแหน่งผู้กล้าที่ตั้งเพื่อความบันเทิงแบบนั้นไม่มีใครเขาสนกันหรอกกิว! "

"ดอง!? "

เอสเทอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเข้าเต็มแรง

ตำแหน่งผู้กล้าของเผ่าภูติมันก็แค่ตำแหน่งที่ตั้งขึ้นเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น

หากลองมองย้อนกลับไปดู มันเคยมีใครเชื่อฟังเธออย่างจริงจังสักครั้งหรือ?

คำตอบคือ [ไม่]

"ฉันจะสู้เพื่อโรส---"

"ระวังข้างล่าง! "

"!? "

ในตอนนั้นเองที่เจ้าโทเมบินขึ้นสูงพร้อมกับอาปากกว้าง

เนื่องจากมัวแต่สนใจเอรีสกับเอสเทอตรงหน้า ดีไลออนจึงลดการระวังรอบตัวเองลง

ความประมาทเพียงชั่วครู่ได้กลายเป็นจุดจบของชีวิต

ฟันอันแหลมคมหุบลงพร้อมกับขย้ำร่างที่เล็กพอดีคำของดีไลออนลงไปข้างในลำคอของเจ้ามังกรสีเขียว

"อย่าเข้ามาขวางการต่อสู้ของข้า! "

บานาพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด

ภาพที่เกิดขึ้นนั้น ทำให้เผ่าภูติต่างยืนนิ่งและเริ่มบินแตกกระจายไปคนละทิศอย่างหวาดกลัว

"เอรีส ถ้าเจ้าไม่คิดต่อสู้ งั้นจงเชิญดูเฝ้าดูเผ่าพันธุ์ตัวเองถูกไล่สังหารอยู่ตรงนั้นอย่างไร้ค่าไปก็แล้วกัน! ทุกคนโจมตี! "

ถึงในอดีตบานาจะมองว่า เอรีส เปอร์ไซด์ กับเอสเทอ สตรีทั้งสามเป็นคนสวยน่ารักดั่งนางฟ้าสำหรับเขา

แต่ตอนนี้เขาได้ตัดสินใจที่จะสู้เพื่อแครอท ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกลังเลหลงเหลืออยู่อีก

ไม่สิ มันยังมีความลังเลเหลืออยู่ภายในส่วนลึกของจิตใจ แต่เขาลั่นกุญแจเก็บมันเอาไว้แล้วต่างหาก

ทุกครั้งที่เขาคร่าชีวิตผู้คนตรงหน้า มันคือทุกครั้งที่มีน้ำตาไหลรินลงมา

หยาดน้ำตาของเขานั้นไหลรินลงมาจนแห้งเหือดและไม่อาจไหลออกมาได้อีกต่อไป…

"ฉันขอตัว…ดอง…"

เอสเทอมองภาพความตายของดิไลออนทั้งน้ำตา

"จะไปไหนกันค่ะพี่เอสเทอ…"

"หาทางหยุดเงามืด… ศัตรูของฉันมีแค่นั้นดอง…"

"..."

เอสเทอหมดหวังที่จะช่วยจิตใจของเอรีส หมดหวังที่จะหยุดการกระทำอันโง่เขลาของเผ่าตัวเอง

เธอบินขึ้นสูงแล้วตรงไปทางกำแพงสีดำ

บินตรงไปคนเดียวโดยไม่หันกลับมามองพวกเธออีก

"จะทำยังไมต่อไปครับท่านผู้กล้าสเลบ? "

"ไม่ทำอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ปีศาจยักษ์ ปีศาจแสง กับเผ่าจอมมารสู้กันเอง พวกเราถอยออกมายิงโจมตีจากวงนอกพอ"

สเลบหันไปมองการต่อสู้ตรงหน้าอีกครั้ง

เขาชูดาบสีดำขึ้นสูง พร้อมกับให้สัญญาณเคลื่อนทัพออกจากแนวปะทะ

มันไม่จำเป็นต้องรีบร้อนทำสงครามเพื่อหวาดล้างศัตรู

เพื่อให้มั่นใจว่าจะได้รับชัยชนะที่เด็ดขาด เขาจึงต้องเยือกเย็นเข้าไว้

" (ถึงทุกหน่วย จงแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งให้ดำดินรอเอาไว้ อีกกลุ่มโจมตีจากระยะไกลจากวงนอก อย่าลืมสร้างที่กำบังดิน เริ่มแผนการได้) "

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความหวังอันริบหรี่ที่จะได้นำชีวิตขององค์ราชินีแฟตกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

"อย่ามาพูดโลกสวยนะกิว! "

"ข้าขอท้าสู้เจ้า ผู้กล้าเอรีส! "

"แด่ราชินีแฟต… "

"รีบไปหาทางทำลายเงามืดเถอะดอง"

"พี่เอรีส อย่าทำแบบนี้สิค่ะ! "

คำพูดทั้งหลายได้โถมกระหน่ำใส่เอรีส

คำพูดเหล่านั้นยิ่งทำให้เธอสับสน

ความสับสนทำให้เธอกลายเป็นตุ๊กตาที่พังทลาย

ดังนั้นเอรีสจึง

"พี่เอรีส!? "

โผเข้ากอดร่างอันนุ่มนิ่มของเปอร์ไซด์อย่างแนบแน่นด้วยรอยยิ้มที่พังทลายลง

"นุ่มจัง… เรามาอยู่แบบนี้จนถึงวาระสุดท้ายด้วยกันเถอะนะเปอร์ไซด์…"

ก่อนจะเริ่มนวยขนฟูพร้อมกับหนีความจริงตรงหน้าไป

"พี่เอรีสค่ะ… ทุกคน…"

จิตใจของทุกคนต่างกำลังกระจัดกระจายแยกไปคนละทิศละทาง

เปอร์ไซด์คิดเช่นนั้น

ไออุ่นจากผิวกายเอรีสกำลังแผ่เข้าสู่ร่างของเธอ

เป็นความอบอุ่นที่ชวนให่รู้สึกปลอดภัยและมีความสุข

เปอร์ไซด์กำลังคิดว่าจุดจบชีวิตครั้งสุดท้ายแบบนี้มันก็ไม่เลวเหมือนกัน…

" (ไม่คิดจะสู้เพื่อคนในเผ่าที่ตายไปเหมือนคนอื่นหรือ?) "

" (ไม่สู้หรือ ไม่สู้หรือ?) "

"คุณวิญญาณหรือคะ? นี่ยังสิงร่างหนูอยู่อีกหรือเนี่ย? "

" (ก็บอกว่าไม่ใช่วิญญาณ!) "

เสียงที่คุ้นเคยได้ดังขึ้นภายในสมองของเปอร์ไซด์ในช่วงเวลาแห่งความโกลาหล

ตัวจริงของเสียงนั้นคือเผ่าโพรแคริโอต สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่มีภูมิปัญญานั่นเอง

"เห็นเงียบไปนาน นึกว่าไปสู่สุขคติแล้วเสียอีกค่ะ"

“ (ยังไม่ตายเสียหน่อย! แล้วก็ไม่ใช่วิญญาณด้วย!) ”

" (ให้ตายสิ เวลาแบบนี้ยังจะมีอารมณ์เล่นมุขอีกนะ… เอาเถอะ ตกลงเธออยากจะสู้หรือเปล่า? ถ้าอยากสู้ พวกเราจะเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายเธอให้การันตีชัยชนะให้เอง) "

"... ไม่สนค่ะ"

" (ทำไมละ?) "

"จริงอยู่ว่าหนูเองก็อยากเห็นรอยยิ้มของพวกโซเดียมกับไฮเจนอีกครั้ง แต่จะให้ทำร้ายคนอื่นเพื่อคว้าเอาสัญญาที่ไม่มีอยู่จริง หนูไม่โง่พอทำแบบนั้นค่ะ"

" (จะบอกว่าสัญชาตญาณมันบอกแบบนั้นสินะ) "

"ใช่ค่ะ"

สาเหตุที่เปอร์ไซด์ไม่ทำอะไรเลยแม้แต่จะช่วยเอสเทอทำลายเงามืด มันเป็นเพราะเหตุนี้

เธอรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณของเผ่าที่เฉียบคม ว่าดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์

เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของทุกคน

เธอรู้โดยสัญชาตญาณ ว่าคำสัญญาของเทพเจ้ามันไม่มีอยู่จริง

ว่าแต่ทำไมถึงพึ่งจะมารู้สึกตัวเอาในวันสุดท้ายเช่นนี้นะ?

เธอคิดเช่นนั้น

"แล้วคุณวิญญาณไม่ลองเสี่ยงสู้เพื่อคืนชีพหรือคะ? จะคุมร่างของหนูไปใช้ก็ได้นะ"

" (ชีวิตต้องตายสักวัน แค่ว่าวันนี้คือวันตายของพวกเรา) "

" (พวกเรามีความสุขกับการใช้ชีวิตในร่างของเธอ มันไม่มีอะไรคาใจแล้วละ) "

เหล่าสัตว์เซลล์เดียวต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน

" (แต่ว่ารู้สึกเดจาวูเหมือนกันนะ) "

" (เหมือนเคยเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้มาถึงแปดครั้งแล้วละว่าไหม) "

"แปดครั้ง? "

" (เดจาวูนะ) "

"? "

เปอร์ไซด์เงียบเสียงลงครู่หนึ่งพร้อมกับมองไปที่สนามรบตรงหน้า

"เดจาวูอย่างงั้นหรือค่ะ…"

พอถูกทักเช่นนั้น เปอร์ไซด์ก็เริ่มคิด

มันมีหลายครั้งที่เธอรู้สึกว่าบางเหตุการณ์มันเคยเกิดขึ้นมาก่อน

หากนับช่วงเวลา มันคงเป็นช่วงตอนที่ก่อนจะจบสงครามพันธมิตรกับเผ่าอาร์โธร์โพดา ที่เธอรู้สึกว่าหลาย ๆ เหตุการณ์มันเคยเกิดขึ้นมาก่อน ก่อนที่จะมาตระหนักเหตุการณ์ซ้ำรอยประวัติศาสตร์อีกครั้งในวันจุดจบของโลกใบนี้

เธอไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร แต่เธอรู้สึกเช่นนั้น

"บางทีอาจจะเป็นเหตุการณ์จากชาติก่อนก็ได้นะ"

" (ฮะ ฮะ ฮะ พูดอะไรตลกน่า จะบอกว่าพวกเราเวียนว่ายตายเกิดเพื่อมาทำสงครามแบบนี้หลายต่อหลายครั้งแล้วหรือ?) "

" (ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ไอที่ดิ้นรนสู้กันตอนนี้มันจะไร้ความหมายไปเลยนะ ฮะ ฮะ ฮะ) "

" (ไร้เดียงสา~) "

"พวกคุณวิญญาณอย่าล้อกันจิ! "

ว่าแล้วเปอร์ไซด์ก็หัวเราะร่วนไปด้วยอีกคน

แต่บทสนทนาของพวกเขานั้น แทบจะทำให้เหล่าเทพเจ้าทั้งสามเสียวสันหลังวาบขึ้นมา

เพราะสิ่งที่เปอร์ไซด์เดาเล่นกับเผ่าโพรแคริโอตนั้น มันเป็นความจริงที่เกิดขึ้น

แถมทุกครั้งที่เริ่มเกมส์สงครามรอบใหม่ ความรุนแรงของความทรงจำจากชาติก่อนก็ยิ่งทวีเพิ่มมากขึ้นด้วย

แต่โชคยังดีที่ดูเหมือนพวกเธอจะตีความเป็นเรื่องไรสาระที่คิดกันไปเอง

"... มาร้องเพลงด้วยกันเถอะค่ะ! "

" (ร้องเพลง?) "

"ใช่ค่ะ จริงด้วยสิ พี่สาวเอรีสเองก็มาร้องเพลงกันเถอะ"

เปอร์ไซด์หันไปเรียกเอรีสที่กำลังใช้หน้านวยขนฟูของเธออยู่

" (จะร้องเพลงตอนนี้ไปเพื่ออะไร?) "

"เพราะว่ามันคือช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต งั้นพวกเรามาสนุกด้วยกันให้ถึงที่สุดกันเถอะค่ะ! "

เสียงเพลงร่ำร้อง

เสียงบรรเลงที่ร่ำร้องแทรกสอดผ่านสนามรบ

แต่ท่วงทำนองแสนสนุกกลับไม่อาจส่งไปถึงหัวใจของผู้คน

คนที่ต่อสู้ยังคงต่อสู้ต่อไป

ไม่มีใครที่ได้ยินเสียงเพลงนั้น

เหล่าคนที่พ่ายแพ้ได้ล้มตายลง

หนาว เจ็บปวด และหวาดกลัวต่อความตาย

แต่เมื่อชีวิตมายืนที่ขอบเหวแห่งความตาย พวกเขาจึงเริ่มได้ยินเสียงดนตรีอันไพรเราะและสดใสของเปอร์ไซด์

ราวกับเป้นเสียงสวรรค์ที่มอบให้กับพวกเขา

ความทรงจำครั้งที่ไปร่วมคอนเสิร์ตของนกน้อยผู้น่ารักเมื่อครั้งในอดีตได้หวยย้อนกลับมา

ความทรงจำที่ผู้คนจากหลายเผ่าได้ไปยืนส่งเสียเชียร์ไอดอลของตน พร้อมทั้งแอบแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม [โดจิน] ของมนุษย์อย่างสนุกสนาน

ความทรงจำที่บ้าบอไร้สาระนั้น ทำให้พวกเขาเหล่านักรบ ผู้ซึ่งกำลังจะสิ้นชีพยิ้มออกมาได้

อย่างน้อยพวกเขาก็ได้นางฟ้าร้องเพลงอันไพเราะส่งท้ายก่อนที่ชีวิตจะสิ้นจากไป

บทเพลงที่พวกเขารู้จักกันเป็นอย่างดี

[บทเพลงแห่งราตรีสีแดง]

"ทุกคนบุกโจมตี"

เมื่อเห็นจังหวะทิศทางลมเริ่มหันเข้าหาฝ่ายตนเอง สเลบก็ไม่รอช้าที่จะกางใบเรือรับลมที่โหมกระหน่ำอย่างเป็นใจนั้นเอาไว้

"สเลบ… ใช้แผนลอบกัดเหมือนอย่างเคยไม่มีเปลี่ยน"

บานาพอจะเดาได้ตั้งแต่ที่เห็นกองทัพสีดำของสเลบเคลื่อนตัวออกจากแนวรบแล้ว

ทั้งที่มีกำลังพลเหลือถึงหนึ่งแสนนาย แต่กลับไม่ยอมบุกแล้วหนีออกไปโจมตีจากรอบนอกอย่างเยือกเย็นแทน

มีการสร้างคันดินสูงเพื่อเป็นฐานที่มั่น มีการจัดทัพอย่างเป็นระเบียบ และยังมีกลุ่มที่มุดลงไปแอบซ่อนตัวในดิน

ดูก็รู้ว่ากำลังเตรียมการเพื่อหวังชัยชนะที่เด็ดขาดอย่างแน่นอน

ตอนแรกบานาอยากบุกทะลวงเข้าไปปลิดชีพผู้นำทัพอย่างสเลบ แต่ติดปัญหาที่เผ่ามนุษย์กับเผ่าภูติที่เหลือรอด

มันเป็นทั้งโชคดีและโชคร้ายของบานา ที่คนระดับผู้นำของทั้งสองเผ่าไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว

ส่วนเอรีสกับเอสเทอต่างไม่คิดที่จะร่วมสงคราม สองคนนั้นจึงไม่ถูกนับเข้าเป็นส่วนหนึ่งในสงครามที่เกิดขึ้น

แม้แต่ตอนนี้ยังสามารถมองเห็นร่างทั้งสามที่อยู่ห่างออกไปจากสนามรบได้ชัดเจน

คนหนึ่งกอดแม่นกน้อยร้องเพลงอันไพเราะไปพร้อมกัน

ส่วนอีกหนึ่งคนกำลังพยายามใช้พลังทำลายวังวนแห่งความมืดอย่างไม่ลดละ

พอขาดผู้นำ เผ่ามนุษย์กับเผ่าภูติจึงเริ่มโจมตีอย่างไร้ทิศทาง

ซึ่งนั่นทำให้บานาสามารถควบคุมสถานการณ์และเอาชนะมาได้อย่างง่ายดาย

แต่โชคร้ายของเขานั้น คือการที่ศัตรูถูกสเลบนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการลดทอนกำลังรบของบานาไปเสียสิ้น

ถ้าหากว่ามีคนระดับผู้นำอยู่ พวกเขาคงตัดสินใจร่วมมือกันชั่วคราวเพื่อรุมกองทัพของสเลบ

แต่สถานการณ์ที่ว่านั้นคงไม่มีทางเกิดขึ้น

คนของบานาที่เหลือไม่ถึงหมื่น ได้ลดน้อยลงจนเหลือแค่ราวสามพันคน

อาวุธเองก็เริ่มโทรมและพังเสียหาย

ผิดกับกองทัพของสเลบที่ยังพร้อมทั้งกำลังพลและอาวุธอันเหนือกว่า

ส่วนกองทัพของเผ่ามนุษย์กับภูตินั้น ลดลงจนเหลือแทบจะนับนิ้วได้

ดีไม่ดีคงเหลือไม่ถึงเผ่าละห้าสิบคนแล้ว

"แต่ใช่ว่าจะพ่ายแพ้"

บานาได้เห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับกองทัพของฮอร์เนสในตอนที่เขาสังหารขุนพลของกองทัพลงมาได้

นั่นคือกองทัพที่แตกกระเจิงราวกับฝูงมดแตกรัง

“ต้องบุกตรงไปสังหารสเลบ แต่ถ้าจะทำแบบนั้น...”

บานาหันไปมองกองทัพของตัวเองกับกองทัพของสเลบ

บางทีสเลบเองคงทราบถึงความสำคัญของชีวิตตัวเอง เขาถึงได้ย้ายไปตำแหน่งที่อยู่ท้ายสุดของกองทัพ

กำลังพลราวสามพันคนตรงนี้ ถ้าจะใช้เพื่อเปิดเส้นทางไปหาเขา คงต้องสละไปอีกหลายพันชีวิต

ดีไม่ดีอาจทำไม่ได้ด้วย

แต่เขาไม่เหลือทางเลือกอื่นอีกต่อไป

“พวกเจ้าเชื่อใจข้ามั้ย? ”

“พวกเราจะติดตามผู้กล้าบานาไปถึงสุดขอบนรกครับ! ”

“ดี งั้นจงสละชีวิตของพวกเจ้าเพื่อข้า แล้วข้าจะนำหัวของศัตรูกับชัยชนะกลับมาให้เผ่าของพวกเราเอง ข้าขอสาบาน! ”

“พวกเราหน่วยยักษาแห่งปฐพี พร้อมที่จะสละชีวิตเพื่อท่านครับ! ทุกคน จัดรูปขบวนทัพหัวลิ่ม เตรียมบุกทะลวงไปที่หัวหน้าศัตรู! ”

กองทัพเผ่ายักษาเริ่มจัดขบวนทัพเป็นหัวลิ่มขนาดใหญ่

“บุก! ”

“ยิงโจมตี! ”

ทั้งสองฝ่ายต่างกรีดเสียงเปิดฉากโจมตีพร้อมกัน

กองทัพครึ่งแสนตรงหน้าตั้งแถวตอนยาวรอต้อนรับกองทัพยักษา

อีกครึ่งแสนผุดขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าหมายจะลากลงไปสังหารที่ใต้ดิน

กระสุนรังสีถูกลั่นยิงใส่ขบวนลิ่มตรงหน้า

ใต้ฝ่าเท้าถูกขุดเป็นหลุมลึกพร้อมกับเขี้ยวสังหาร

แสงสีฟ้ากับหลุมกำดักได้คร่าเอาชีวิตเผ่ามนุษย์และภูติที่เหลืออยู่โดยรอบบานาไปจนสิ้น

ส่วนเผ่ายักษานะหรือ?

แม้นจิตใจจะเต็มไปด้วยจิตวิญญาณ แต่จิตวิญญาณของนักรบกลับถูกละลายไปพร้อมกับการโจมตีระลอกแรกไปอย่างง่ายดาย

ปลายของขบวนลิ่มแตกสลายแทบจะในเสี้ยววินาที

แต่หัวใจเผ่ายักษามิอาจสั่นคลอนด้วยความตาย

พวกเขากลัวเสียเกียรติยิ่งกว่าความตายเสียอีก

"บุก! เปิดเส้นทางให้ผู้กล้าของเรา! "

"โอ๊วววว! "

สหายที่อยู่ข้างหลังใช้แขนทั้งสองข้างคว้าเอาร่างกายไร้วิญญาณของคนตรงหน้า

ใช้ศพของสหายเป็นโล่คุ้มครองของสหายที่ยังมีชีวิต

จัดขบวนทัพเข้าชดเชยช่องว่างที่เกิดขึ้น ปกปิดช่องโหว่ประดุจรถถังที่น่าหวาดหวั่น

กระสุนสังหารและอาวุธคำรามดังสนั่นลั่นฟ้า

แสงรังสีวิ่งฟาดผ่านโต้กลับสาดส่องทั่วหล้า

เขม่าปืนและฝุ่นควันลอยคลุ้งทั่วนภา

แม้นจักตาย ขอตายอย่างสมเกียรติผองเผ่ายักษา

สมบุรุษเผ่านักรบตราบเท่าฟ้าดินสลาย

ผิวกายที่อันแน่นด้วยกล้ามเนื้อส่องประกายท่ามกลางทะเลสีดำ

แม้นจักเจอหลุมกับดัก การโจมตีจากใต้ดิน ผ่าดงทุ่งสังหาร พวกเขาก็มิหยุดขาของตน

จากสามพันเหลือสองพัน

จากสองพันเหลือหนึ่งพัน

พวกเขายังคงบุกทะลวงสุดใจขาดดิ้น

แต่หนทางสู่ขุนพลสเลบนั้นช่างยาวไกล

กองทัพของศัตรูตรงหน้าของพวกเขามีมากล้นสุดขอบฟ้า

ราวกับว่าพวกเขากำลังวิ่งเข้าสู่ห้วงลึกของโคลนตมที่ไร้ก้นบ่อ

"โจมตีเป็นเส้นตรง ไม่ต้องสนรอบนอก ยิงเป็นแนวตรง เดียวข้าจะบินผ่าไปเอง! "

ดังนั้นบานาตัดสินใจใช้วิถีอันบ้าบิ่น

หากแม้นฝืนสู้ต่อไป คงไม่แคล้วตายกันหมดในอีกไม่กี่นาที

เผ่ายักษารีบตอบรับคำสั่งผู้กล้า

แถวหน้าย่อตัวลง

แถวหลังยกแขนขึ้นสูง

คนไร้อาวุธหันไปยืนซ้ายขวาเป็นโล่เนื้อปกป้องพวกพ้องที่เตรียมลั่นโจมตี

เสียงกระหน่ำอาวุธยิงออกไปได้ดังคำราม

การโจมตีที่โถมอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เส้นทางตรงหน้าถูกเปิดออกในเสี้ยววินาที

ม่านควันกลายเป็นดั่งม่านสีดำที่แผ่กว้างขนานตัดผ่านสนามรบ

บานาไม่ลังเลรีบสั่งเจ้าโทเมบินพุ่งทะลุผ่านม่านควันนั้นที่เกิดขึ้น

กองทัพของเขาที่ทิ้งเอาไว้เบื้องหลักได้ถูกคลื่นสีดำกลืนกินลงไปจนมิด

แต่บานาไม่คิดแม้แต่จะหันกลับไปมองหรือกังวลใจ

เพราะหากทำเช่นนั้น มันคงเป็นการดูหมิ่นเกียรติของผู้ที่สละชีวิตเพื่อเขา

"สเลบ ข้าขอท้า--- นั่นแกกำลังหันหลังหนีข้าเรอะ! "

แต่ตำแหน่งที่ควรมีสเลบยืนอยู่กลับว่างเปล่า

แค่เห็นการเคลื่อนทัพที่ผิดแปลก สเลบก็พอจะเดาได้แล้วว่าบานาคิดจะทำอะไร

แต่สเลบยังดำดินหนีไปได้ไม่ไกลนัก

"โกรววว! "

มังกรโทเมคำรามลั่น

มันใช้ตัวเองเป็นโล่บินไถพื้นบุกตะลุบผ่ากองทัพตรงไปที่สเลบ

ใช้จมูกของมันไล่ตามสเลบจนถึงตัว

"โทเม นี่เจ้า!? "

ปีกถูกกระฉีกกระชาก เลือดอาบไหลไปทั่วร่าง

ชีวิตถูกช่วงชิง แต่เพื่อเจ้านายของมัน มันพร้อมจะสละชีวิตให้

ปลายทางของร่างไร้ชีวิตคือปลายเท้าของสเลบที่ถูกเจ้าโทเมใช้ปากคว้านดินนำตัวเอาขึ้นมา

ร่างมังกรสูงห้าเมตรได้มาหยุดลงตรงที่แทบเท้าของขุนพลสเลบในท้ายที่สุด

"โทเม… ข้าสัญญา… ว่าจะเอาชัยชนะแล้วนำแครอทกลับมาให้ได้"

บานาลงมาลูบหัวมังกรอย่างอ่อนโยน

โทเมหลับตาลงและนอนจากไปอย่างสงบ

มันตายจากไปด้วยด้วยรอยยิ้ม

"สเลบ… ทำให้ข้าไล่ตามจนเหนื่อยเลยนะ"

"... ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่านายจะผ่าดงกองทัพนับแสนมาถึงตรงนี้ได้"

นักรบทั้งสองต่างยืนจับจ้องประสานตา

"ไม่จำเป็นต้องช่วยผม"

ความจริงสเลบไม่จำเป็นต้องสู้ตัวต่อตัวกับบานา

แต่สเลบได้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวของบานาจนไม่อาจปฏิเสธความกล้าหาญนั้นได้

เขาสามารถผ่ากองทัพนับแสน ใช้กลยุทธ์ที่บ้าบิ่นพาตัวเองมายืนตรงหน้าเขาได้สำเร็จ

เสียสละคนไปเป็นจำนวนมาก รวมถึงมังกรคู่ใจที่รอดมาถึงวันสุดท้ายของโลกใบนี้

ในฐานะสหาย ในฐานะคู่ต่อสู้ หากว่าเขายังหันหลังหนีเพื่อเอาชัยชนะที่แน่นอน เขาจะยังสามารถใช้ชีวิตอย่างภาคภูมิใจในภายหลังจากนี้ได้อีกหรือ?

เขารู้ดีว่าไม่ควรเลือกเส้นทางที่โง่เขลานี้

ไม่ควรเอาชะตากรรมของทั้งเผ่ามาแขวนบนความรู้สึกของตัวเอง

แต่เขาเองไม่อาจทำเป็นเมินศักดิ์ศรีของนักรบผู้ห้าวหาญตรงหน้าได้เช่นกัน

"ถ้าแพ้… คงโดนท่านราชินีบ่นใส่จนหูชาในโลกหน้าแน่"

สเลบคิดเช่นนั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยกดาบดำเล่มหนึ่งขึ้นสูง

โบกมือไล่ลูกน้องของตนเองให้ตีเป็นวงกลมล้อมพวกเขาเอาไว้

"ข้า ผู้กล้าอสูร [บานา] ขอท้าเจ้าสู้กับเจ้า! "

"ผม ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ] ขอน้อมรับคำท้านั้นครับ"