“ฮ่าๆ พี่ชาย วันนี้นายเท่มากเลยนะเนี่ย ดูพวกนั้นสิโดนกระทืบซะเละเลย เรียกได้ว่าสะใจสุดๆ” จ้าวหยุนฟาง เอ่ยด้วยความสนุกสนานสะใจ ในระหว่างทางที่กลับบ้าน
“เห้ยๆ ใครใช้ให้เธอทำตัวอย่างกับเ้าหญิงน้อยอ่อนแอกัน เมื่อเช้าก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ พี่ชายแบบเมื่อสองวันก่อนน่ะได้ตายไปแล้ว ต่อหน้าพี่เธอคนนี้ พวกมันก็เหมือนกับของเล่นกระสอบทราย ครั้งหน้าถ้ามันยังมาตอแยเธออีก รีบบอกฉันทันที ฉันจะทำให้พวกมันได้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเลย” ครั้งนี้ เฉิงหยู่ รู้สึกปลาบปลื้มสุดๆ เพราะว่าคนในครอบครัวของเขามีความสุข ถึงแม้ว่าการต่อยตีกันคนทั่วไปอาจจะมองเป็เื่ไม่ดี แต่ว่าเขาใช้กำลังเพื่อปกป้องครอบครัว ปกป้องญาติสนิทมิตรสหายของตัวเอง ซึ่ง เฉิงหยู่ ที่อยู่มากว่าพันปีไม่ได้ััความรู้สึกเช่นนี้มานานมากแล้ว
“อืมๆ พี่ยอดเยี่ยมที่สุด” จ้าวหยุนฟาง วันนี้ก็มีความสุขสุดๆ ไม่ใช่เพียงแต่ ฉวี่ตงหยวน โดนแก้แค้น ที่สำคัญคือพี่ชายของเธอได้เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว เฉิงหยู่ มาที่ครอบครัวนี้ปีหนึ่งแล้ว แต่ว่าทั้งสองก็ไม่เคยได้สนิทสนมกันขนาดนี้ เพราะว่า จ้าวหยุนฟาง ไม่ชอบที่ เฉิงหยู่ มักทำสายตาราวกับว่าตัวเองสูงส่ง และยังชอบแทะโลมสาวๆ ข้อสอง เฉิงหยู่ เองก็พยายามเว้นระยะไม่เข้าหา จ้าวหยุนฟาง เพราะว่าเขามักเป็ตัวสร้างปัญหา ที่เซียะฮุน ไนต์คลับ ดังนั้นเฉิงหยู่ เวลาไปเรียนหรือเลิกเรียนก็จะนั่งรถกลับเอง ไม่กี่วันก่อนนี้เอง เฉิงหยู่ ได้พบว่า จ้าวหยุนฟาง โดนเ้า ตงหยวน รังแก เขาก็ออกตัวแทน ผลสุดท้ายนั้น หลังจากที่พี่ชายถูกทำร้ายกลับมากับทำให้เขาเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ ไม่เพียงแต่เปลี่ยนแปลง เขายังรู้จักเข้าหา และหลังจากนี้เวลาไปเรียนหรือเลิกเรียนพวกเขาก็จะกลับบ้านพร้อมกัน ที่สำคัญที่สุดก็คือตอนนี้ตัวเธอก็เริ่มที่จะผูกพันกับเขาในฐานะน้องสาว เพราะฉะนั้นวันนี้จึงทำให้เธอมีความสุขและก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ
ทั้งสองกลับถึงบ้าน แม่และอาของเฉิงหยู่ นั่งรออยู่ที่โซฟาห้องรับแขก ดูเหมือนว่าท่านเทศมนตรียังไม่กลับมา พอเห็นเฉิงหยู่กลับมา แม่ของเขาก็รับเอาน้ำแกงสองชามออกมาให้ทั้งสองดื่ม ดูแล้วเหมือนแม่ของเขาเอาใจใส่เป็อย่างดี เฉิงหยู่ ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ได้อย่างไร ทั้งซาบซึ้ง ทั้งสงสาร แม่คนหนึ่งที่รักลูกได้มากขนาดนี้ สงสารที่แม่ของเขาไม่รู้เลยว่าลูกชายของเธอจริงๆ ได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เบื้องหน้าของเธอเป็คนอีกคนหนึ่ง
ตัดไปที่บนโต๊ะอาหาร เมื่อเห็นว่าแม่ของเขาทำหน้าที่มารดาโดยไม่หยุดพักมือ เฉิงหยู่ ก็รู้สึกหดหู่ใจ แม้ว่าิญญาลูกชายของเธอจะไปสู่สุคติแล้วก็ตาม แต่ทว่าร่างกายที่อยู่ตรงหน้าของเธอก็ยังเป็ร่างของลูกชายเธออยู่วันยังค่ำ มันเป็ร่างกายที่เธอให้กำเนิดขึ้นมา นับั้แ่วันนั้นเธอก็เหมือนเป็เ้าของร่างกายนี้ไปด้วยแล้ว ซึ่งด้วยเหตุนี้เองเขาต้องคอยทำหน้าที่ดูแลร่างกายนี้ให้ดีที่สุดแทนเ้าเฉิงหยู่คนนั้น ่เวลานี้ เฉิงหยู่ค่อนข้างที่จะหดหู่ ทว่ามันคงเป็ชะตาลิขิต ที่ทำให้เขามายังโลกมนุษย์ มาอยู่ครอบครัวนี้และใช้ร่างกายนี้
“คุณแม่ จะกลับตอนไหนเหรอครับ” ั้แ่มาที่โลกมนุษย์ เป็ครั้งแรกที่ เฉิงหยู่ เรียกอีกฝ่ายว่าแม่อย่างไม่ลังเล
หยางซื่อเฟิง ที่ได้ยิน เฉิงหยู่ เรียกเช่นนั้นก็สะดุ้งขึ้นมา ในใจก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่ก็ยังไม่หยุดที่จะจัดเตรียมอาหารให้ “แม่คิดว่าจะอยู่สักพัก จะได้คอยดูแลพวกเธอให้ดีที่สุด”
“โธ่แม่ ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ผมดูแลตัวเองได้ ตอนนี้แม่คงมีเื่ยุ่งๆ ต้องทำไม่ใช่หรือ ไม่ต้องห่วงผมหรอก ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
“ทำไมล่ะ? นี่เธอคิดจะไล่แม่งั้นหรือ? กล้าดียังไงมาไล่แม่ไป!”
“โธ่ไม่ใช่ซะหน่อย ผมแค่กลัวว่าแม่ต้องเหนื่อยจัดการนู่นนี่นั่น? แล้วยังมีอีกเื่ที่ผมต้องพูดกับแม่”
“เื่อะไรหรือ? เื่เงินน่ะไม่ต้องพูดแล้ว คุณปู่ได้รับการอธิบายจนเข้าใจเรียบร้อย แล้วก็ทุกๆ เดือนจะมีเงินเดือนให้ไว้ใช้จ่าย ต่อไปไม่ต้องไปขอเงินเธอแล้ว” หยางซื่อเฟิง พูดอย่างรีบร้อน
“ไม่ใช่เื่เงินสักหน่อย คือผมอยากจะออกไปอยู่คนเดียวน่ะ” เฉิงหยู่ มองหน้า แม่แล้วก็พูด
“ไม่ได้ๆ” พอ เฉิงหยู่พูดจบก็แทรกปฏิเสธขึ้นมาทันที
“ทำไมล่ะ? ตอนนี้ผมโตมากแล้ว ดูแลตัวเองได้ และก็ไม่คิดจะขอเงินแม่ใช้อีกแล้วด้วย แต่เป็เพราะว่าหลังจากนี้ผมต้องเรียน่ภาคค่ำ สถานที่เรียนก็ไกลจากที่นี่ จึงเดินทางไม่ค่อยสะดวก” เฉิงหยู่ เริ่มอธิบาย
“งั้นหลังจากนี้ให้ ฟางฟาง ไปเรียนกับเธอ หรือไม่ก็ให้อาซื้อรถให้” ฉับพลันอาของ เฉิงหยู่ ก็พูดขึ้นมา
“ไม่”
“อะฮ่า ดูสิ ขนาดน้องยังเห็นด้วยเลย อย่าทำให้มันยุ่งเลยน่า!”
“อย่างไรก็ตามแม่ไม่เห็นด้วยอยู่ดีที่จะให้ลูกออกไปใช้ชีวิตคนเดียว ลูกต้องให้เหตุผลที่ดีกว่านี้ที่พอจะทำให้แม่ใจอ่อนสิ” หยางซื่อเฟิง ยืนยันคำเดิม
“ได้ครับ! มันเกี่ยวกับงานของผมตอนนี้ ผมต้องใช้สมาธิในการทำงานสูงมาก แล้วก็ค่อนข้างยุ่ง ผมมีอีกหลายเื่ที่จะต้องจัดการ ดังนั้นจึงไม่สามารถกลับบ้านได้ทุกวัน ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องลำบากขึ้นมาก แถมก็ยังรบกวนคุณอาและทุกๆ คนอีกด้วย” เฉิงหยู่ รวบรวมความกล้าพูดออกไป เขาจำเป็จะต้องออกไปอยู่คนเดียวข้างนอก ไม่งั้นจะสามารถจัดการเื่ของตัวเองได้!
“’ งาน งานอะไรของเธอกัน เรียนหนังสือก็คืองานของเธอในตอนนี้”
“เรียนหนังสือเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อหาเงิน ตอนนี้ผมสามารถหาเงินเองได้แล้ว”
“งั้นพูดมาสิ ตอนนี้งานอะไรที่เธอทำอยู่ ถ้าหากว่าดูแล้วไม่มีปัญหาก็จะให้เธอไป”
“ได้ครับ! พวกคุณรู้จัก หว่านเหม่ยกรุ๊ป ไหมครับ?” เฉิงหยู่ ถามกลับ
“รู้สิ! ผู้ค้าเครื่องสำอางรายใหญ่ที่สุดในหยุนไห่ ไง ที่บริหารโดย หยางลั่วเซวียะ ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็เทพธิดาแห่งย่านการค้า” อาของ เฉิงหยู่ ก็พูดออกมา
“ถูกต้อง วันนี้จริงๆ แล้วผมได้ไปพบกับเธอ แล้วก็ตกลงทำการค้าร่วมกัน อีกไม่กี่วันผมก็จะได้เซ็นสัญญากับเธอแล้ว เหตุผลแบบนี้ใช้ได้ไหมครับ?”
“ร่วมมือกับเธอ? พวกเธอร่วมมือกันน่ะเหรอ?” เฉิงเหม่ยเหยียน แปลกใจเป็อย่างมาก ทั้งแม่และน้องสาวของเขาก็ต่างตกตะลึงไม่แพ้กัน
“ผมมีสูตรลับด้านความงามน่ะครับ อีกไม่กี่วันนี้ก็จะออกตัวทดลองแล้วครับ วันนี้ผมกับเธอจึงได้ปรึกษาหารือกัน โดยแบ่งกันห้าสิบห้าสิบ ถ้าหากว่าแม่คิดว่ามันน้อยไป ผมจะไปต่อรองใหม่ พวกท่านคิดว่าผมควรจะไปต่อรองกับเธอใหม่ดีไหมครับ?”
“ลูกมีสูตรลับด้านความงามเหรอ ถ้าหากว่าลูกได้ตกลงร่วมมือกันจริง แล้วมีการทำสัญญาเกิดขึ้น แม่ก็คงมีแต่ต้องยอมให้ลูกออกไปอยู่ข้างนอกแล้วล่ะนะ”
“เยี่ยมเลย ไม่คุยแล้วนะครับ ผมขอตัวไปนอนพักแล้ว” พูดเสร็จ ก็ดุ่มๆ เดินกลับไปที่ห้องทันที
วันที่สองของการไปโรงเรียน “พี่ชาย เมื่อวานที่พูดน่ะ จริงหรือเปล่า?” หยุนฟาง ขณะที่ถาม เฉิงหยู่ก็ยังขับรถไปด้วย
“อะไรจริงหรือไม่จริงล่ะ”
“ก็เื่ หว่านเหม่ยกรุ๊ป ยังไงล่ะ!”
“จริงแท้แน่นอน ฉันจะโกหกเธอทำไม?”
“แล้วสิ่งที่พี่จะทำน่ะ มันคือผลิตภัณฑ์ อะไรเหรอ! ฉันใช้ได้ไหม?”
“เด็กน้อย เธออายุเท่าไหร่เชียว ยังไม่มีความจำเป็ที่จะต้องรีบใช้หรอก ของนั้นน่ะเอาไว้ให้คนที่มีอายุมากใช้ รออีกหน่อยสินค้าจะออกวางจำหน่ายแล้ว เดี๋ยวเธอก็รู้เองล่ะ รอเธออายุสักยี่สิบกว่าๆ เป็เวลาที่ค่อนข้างเหมาะสม ฉันจะทำให้เธอสวยเปล่งประกายกว่าใคร รอฉันหาเงินได้แล้ว เธออยากได้อะไรก็ไม่มีปัญหา”
“จริงนะ พี่ชาย ถ้าหากฉันอยากซื้อรถจะได้หรือ?”
“ได้สิ ถึงเวลานั้นเธออยากซื้อรุ่นไหน” เฉิงหยู่ พูดอย่างมั่นใจ
“ฮ่าๆ พี่ชายดีที่สุดเลย งั้นฉันก็ขออวยพรให้พี่หาเงินได้เร็วๆ นะ”
ขณะนั่งอยู่ที่นั่ง ก็เหลือบมองไปเห็น หลินยวีฮั่น กำลังเรียนอย่างตั้งใจ เฉิงหยู่ จึงพูดไปว่า “ขอฉันยืมหนังสือสักหน่อยสิ”
“ไม่ให้ยืม” หลินยวีฮั่น ยังไม่ทันเงยหน้า ก็ปฏิเสธออกมาอย่างง่ายๆ ระหว่างก้มหน้าก้มตาเรียน
“ทำไมล่ะ?” เฉิงหยู่ ถามด้วยความสงสัย เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย
“ไม่ทำไมหรอก ไม่ให้ยืมก็คือไม่ให้ยืม”
“อ่า? ฉันรู้แล้ว อิจฉาฉันล่ะสิ อยากรู้ใช่ไหมล่ะว่าทำไมฉันจำได้ไม่ลืม? ที่จริงมันง่ายมาก เพียงแค่เธอเชื่อใจฉัน ทุกๆ วันท่องใจคำว่า คิดถึง สักหนึ่งร้อยครั้ง ฉันสาบานได้เลยว่าเธอจะทำได้” เฉิงหยู่ พูดระหว่างที่แสยะยิ้ม
เดิมทีเธอนั้นตั้งหน้าตั้งตาฟังสิ่งที่ เฉิงหยู่ พูด แต่เมื่ออีกฝ่ายพูดจาไร้สาระ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่ยากฟังมันอีกแล้ว เธอเพียงกระแทกน้ำเสียงแล้วเรียนต่อไป
“โกรธเหรอ? เอ้า! ฉันก็บอกเธอดีๆ นะเนี่ย อันที่จริงมันเป็พร์ของฉัน เธอคิดไหมล่ะ ฉันที่หล่อเหลาขนาดนี้ ถ้าเทียบกับผู้ชายทั่วๆ ไปแล้วเธอคิดว่าธรรมดาเลยใช่ไหม? ถ้าหากว่ายังงี้นะ ถ้าโกรธเพียงเพราะว่า ฉันหลอกเธอล่ะก็ แสดงว่าเธอยังเข้าใจไม่พอ มนุษย์โลกมักจะมองอะไรแค่ผิวเผินล่ะนะ รอให้เราสนิทกันมากกว่านี้ก่อน เธอจะได้เห็นอีกด้านหนึ่งของฉัน เพราะฉันอยู่จุดสูงสุดของขั้นเทพเซียนเลยล่ะ” เฉิงหยู่ ก็พูดไปเรื่อยๆ เวลานี้เขาเหมือนผู้เทศนา ที่ค่อยสั่งสอนชาวโลก
แค่หน้ายังไม่มองเลย หลินยวีฮั่น จงใจที่จะไม่ฟัง ไม่สนใจเขา ตั้งหน้าตั้งตาเรียนต่อไป
“เอาหนังสือให้ฉันยืมหน่อยสิ!” พอเห็น หลินยวีฮั่น ไม่สนใจตัวเอง ก็ทำเสียงแข็งขึ้นมา
“ไม่ให้ หนังสือของฉันให้คนธรรมดาดูเท่านั้นล่ะ ให้เทพเซียนไม่ได้หรอก อ่านไปมันก็ไม่ทำให้นายบรรลุหรอก เทพเซียนที่ไหนบ้าง้ามานั่งเรียนหนังสือ” หลินยวีฮั่น พูดจาแดกดันเฉิงหยู่
“ยวีฮั่นจ๋า” เฉิงหยู่ ออดอ้อน
“ไม่ต้องมาเรียกเลย” หลินยวีฮั่น เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหงุดหงิดมาก
“ฮั่นฮั่น”
“เรียกฉันว่าเพื่อนร่วมชั้นหลินเดี๋ยวนี้”
“ฮั่นฮั่น นี่เพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของเราให้แน่นแฟ้นมากขึ้นไง”
“ฉันก็ไม่เคยอยากจะสนิทกับนายอยู่แล้ว”
“ฮั่นฮั่น แบบนี้ก็เท่ากับว่าเธอทำร้ายจิตใจฉันนะ เรานั่งข้างกันมาครึ่งปีแล้ว พูดมาได้ไงว่าไม่อยากสนิท เธอทำให้ใจฉันสลายจริงๆ นะเนี่ย เ็ปมากเลย” เฉิงหยู่ พูดพลางทำหน้าตาเ็ป
หลินยวีฮั่น ก้มหน้าเรียนต่อไป
“ฮั่นฮั่น ให้ฉันยืมหนังสือเถอะนะ”
เงียบกริบและเมินเฉย
พอเห็นว่า ยวีฮั่น ไม่ยอมให้ยืมหนังสือแล้ว เฉิงหยู่ ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ซุกลงบนโต๊ะ และมองไปที่ หลินยวีฮั่น ที่เรียนอยู่ เวลาก็ผ่านไปสักครู่หนึ่ง หลินยวีฮั่น ก็ทนไม่ไหวที่ เฉิงหยู่ เอาแต่จ้องมองเธอเรียน พริบตาเธอก็ทำหน้าบูดบึ้ง เงยหน้าขึ้นเตรียมจะะเิใส่ เฉิงหยู่ แต่คิดไม่ถึงว่าเ้าบ้านี่จะนอนจ้องเธอแบบนี้แล้วก็หลับไป และเมื่อหลินยวีฮั่นพอเห็นเช่นนั้นแล้วขำออกมา
เฉิงหยู่ นอนอย่างสบายอารมณ์ เพราะเวลาอื่นๆ เขาไม่ค่อยจะได้นอน หากไม่ใช่นั่งสมาธิ ก็ฝึกเดินลมปราณ เพื่อเตรียมสำหรับการเป็ผู้ฝึกตน การนั่งสมาธิเดินลมปราณก็เหมือนกับการนอนหลับ แต่ไม่ว่าจะเวลาไหน พวกเขาก็ยังมีสติ แม้แต่อยู่ในบ้านเขาก็กลัวว่าจะถูกทำร้าย
ทว่าสำหรับโลกนี้แล้วมันไม่เหมือนกัน คนที่นี่แม้แต่พลังบ่มเพาะก็ไม่มี ไม่มีการแสดงออกถึงพลัง ไม่มีอายุขัยที่ยืนยาว แต่ว่าในทุกๆ วันพวกเขาต่างก็มีความสุข ที่จริงแล้ว ความเรียบง่ายมันก็คือความสุขนี่เอง นับว่าเป็การพักผ่อนอย่างไม่ต้องกังวลอะไร
จบตอน
6K
