เช้านี้ที่ออฟฟิศ เขาเดินเข้าครัวเพื่อชงกาแฟเช่นเคย ชมรมคนมาเช้ามีไม่มีคนและเป็หน้าเดิม ๆ คือต้องและเขาเอง เพราะเขายินดีตื่นเช้าดีกว่าเสียเวลารถติดบนถนนเขาติดนิสัยมาถึงโรงเรียนเป็คนแรกั้แ่สมัยเรียนอนุบาล แต่วันนี้สมาชิกชมรมคนมาเช้าลดน้อยลงไปหนึ่งคน
“คุณโจคงเหงาเลย ป้าเองก็คงคิดถึงคุณต้องนะคะคงไม่ได้เจอคุณต้องทุกเช้าอีกนานเลย” ป้าแม่บ้านสนิทสนมกับโจ เพราะเจอกันทุกเช้าเธอแก่กว่าโจ 20 ปีแต่ไม่มีทางที่จะอายุมากกว่าแม่ของโจ กระนั้น เธอพอใจที่จะให้โจเรียกเธอว่า ‘ป้า’ เหมือนที่ทุกคนในออฟฟิศเรียกเธอ
กระทั้งเขากลับมานั่งที่โต๊ะ ดื่มกาแฟไปได้ค่อนแก้วแล้วพี่ใหญ่ก็มาถึงออฟฟิศ
“โจ เธอไปทำอะไรมา? ทำไม่นี้สิวเห่อจัง” เพราะสนิทสนมกันหรอกนะไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่คงไม่กล้าทักเขาแบบนี้เป็ครั้งที่สองใน่ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา”
“สงสัยนอนดึกมั้งครับพี่ใหญ่” ไม่ใช่เพราะงานเยอะหรอก เขาเป็คนไม่มีเพื่อนเลิกงานก็กลับคอนโด พ่อกับแม่ของเขาเป็คนภูเก็ต เขาอยู่ตัวคนเดียวที่กรุงเทพฯ ไม่มีใครให้ตั้งตารอเพื่อพบเจอหลังเลิกงานหากไม่ได้อยู่ในอารมณ์ครื้นเครง เขาก็ไม่คิดจะลงมือเข้าครัว แต่เลือกจะฝากท้องกับไรเดอร์ทั้งหลายเพื่อนซี้ที่ร่วมรับประทานมื้อเย็นของเขาคือซีรีย์เกาหลีที่เปิดต่อเนื่องไปอย่างนั้นเหมือนดนตรีประกอบในร้านอาหารเขานอนดึกกับเื่ไร้สาระแบบนี้
ชีวิตของเขาจะหมดเปลืองไป ทีละวัน ทุก ๆ วันอย่างนี้เหรอ? บ่อยครั้งที่เขาสงสัย
“พี่ส่งยอดขายไตรมาสแรกให้นายแล้วนะ เดี๋ยวแกคงเรียกโจคุย”พี่ใหญ่ปลุกเขาจากภวังค์
“เออ อย่าลืมนะ วันนี้ทางอาคารเขามีซ้อมหนีไฟนะนายกำชับนะ ว่าห้ามโดดซ้อมหนีไฟนะ เธอเป็หัวหน้าฝ่ายด้วย ต้องทำตัวเป็ตัวอย่างให้คนอื่นเห็นนะนายเองก็จะเดินลงบันไดหนีไฟไปกับเราด้วย”
“ครับพี่ วันนี้ผมใส่รองเท้ากีฬาเตรียมมาแล้วครับ”
เมื่อเดินเข้าห้องนาย เขาสังเกตว่าคุณวิสูตรเองก็ใส่รองเท้ากีฬาเตรียมพร้อมสำหรับการซ้อมหนีไฟไว้แล้ว
“ผมดูยอดขายแล้วนะครับโจ ไตรมาสแรกเรายังไม่ได้ตามเป้า แต่คุณบอกว่าเรามีโอกาสดีที่จะปิดดีลกับคุณหญิงได้เร็วๆ นี้ใช่มั้ย?” คุณวิสูตรละสายตาจากรายงานบนโต๊ะ และหันมามองโจ
โจรู้ดีว่าดีลนี้สำคัญกับเขามาก สำหรับห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯใกล้สยามสแควร์ของคุณหญิง มูลค่าของสัญญาซ่อมบำรุงรักษาระยะยาว 10 ปีในส่วนของลิฟต์ บันไดเลื่อน ระบบรักษาความปลอดภัยและระบบแจ้งเตือนอัคคีภัยในอาคารนั้นจะทำให้เขาถึงเป้าและมีโอกาสทะลุเป้าปลายปีได้ไม่ยากเลย
“คิดซะว่าพี่สอนน้องนะครับโจ” คุณวิสูตรเปิดประโยคที่ทำให้เขาเกร็งขึ้นมาทันที“เราทำงานเป็เซลล์ ความประทับใจแรกพบสำคัญมากนะโจ คุณต้องดูแลรูปลักษณ์ตัวเองโตแล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ผมไม่ได้ว่าคุณสกปรก แต่หน้าตาที่เป็สิวเกรอะแบบนี้มันไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบ ‘คลีนลุค’ คุณเข้าใจมั้ย แล้วคุณไม่ได้จะขายงานที่มีมูลค่าหลักสิบหลักร้อยและลูกค้าคุณคือใคร คุณก็รู้คุณหญิงเค้าเนี๊ยบขนาดไหน ั้แ่คุณรู้จักคุณหญิงมา คุณเคยเห็นภาพคุณหญิงใส่รองเท้าไม่มีส้นเหรอคุณเคยเจอแกไม่ทาเล็บมั้ย”
“ผมพูดตรง ๆ นะโจ อย่าปล่อยให้ตัวเองดูอ้วน พุงยื่นแบบนี้และไปรักษาสิวซะ ผมไม่ได้รังเกียจคุณ ตรงกันข้าม ผมหวังดีกับคุณโลกในความเป็จริงมันโหดร้าย ทุกคนตัดสินคุณจากรูปลักษณ์ภายนอกทั้งนั้น เขาตัดสินคุณก่อนที่คุณจะมีโอกาสแสดงความสามารถซะอีกนะ ตัดเล็บด้วยนะ อย่าปล่อยให้เล็บยาว คุณหญิงแกช่างสังเกตนะ”
โอ้โห... ชุดใหญ่ไฟกระพริบเลย นายพูดซะขนาดนี้ มันคงได้เวลาเปลี่ยนลุคแล้วหล่ะไอ้อ้วนหน้าสิวเล็บดำ โจคิดในใจ
“ผมรู้ว่าเรานัดส่งเสนอราคาสุดท้ายวันศุกร์นี้แต่คุณก็รู้ คุณหญิงไม่ได้คุยกับเราแค่คนเดียว คู่แข่งเราก็เยอะ ผมขอให้เราสร้างความประทับใจให้คุณหญิงอีกนิดได้มั้ยทำให้เกินกว่าที่เค้าคาดหมายเสมอ คุณช่วยตรวจทานรอบสุดท้ายและส่งข้อเสนอให้ฝ่ายการเงินของคุณหญิงภายในเย็นวันนี้ได้มั้ยไม่ต้องรอถึงวันศุกร์”
“ได้ครับ ผมเตรียมไว้ครบแล้ว เหลือแค่ตรวจทานรอบสุดท้าย น่าจะส่งออกได้ภายในวันนี้ครับ”เขาน้อมรับคำแนะนำของคุณวิสูตรอย่างเห็นด้วย
“ขอบคุณมากครับโ...จ….”
“กริ๊งงงง” ยังไม่ทันสิ้นเสียงนายสัญญาณซ้อมหนีไฟก็ดังขึ้น เขาออกจากห้องนาย พี่ใหญ่ยืนรออยู่หน้าห้องนายแล้ว ทั้ง 3 คนเดินตรงไปที่ทางหนีไฟ โจไม่ลืมที่จะแวะไปเรียกป้าในห้องครัวเพื่อเดินลงบันไดหนีไฟไปด้วยกันเขาพาป้าซ้อมหนีไฟเป็ประจำทุกปี เพราะป้ากลัวว่าตัวเองอาจจะเป็ลมในระหว่างเดินลงจึงอยากอุ่นใจให้มีโจอยู่ข้าง ๆ ทั้ง 4 คนเดินลงไปพร้อมกันั้แ่ชั้น36 ซึ่งเป็ชั้นสูงที่สุดของอาคารสำนักงานแห่งนี้
พนักงานออฟฟิศของบริษัทอื่น ๆ ที่อยู่ต่างชั้นในตึกเดียวกันทยอยเข้ามาในช่องทางหนีไฟ ทั้งโจ คุณวิสูตร พี่ใหญ่ และป้าเดินลงไปด้วยกันแต่ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน พี่ใหญ่และป้าดูเหนื่อยนิดหน่อย แต่โจสังเกตว่าแม้คุณวิสูตรจะแก่กว่าเขาหลายปีแต่เพราะดูแลร่างกายเป็อย่างดี ขี่จักรยาน วิ่ง และออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไหล่กลมเหมือนลูกบอลและท่อนแขนฟิตใต้เสื้อเชิร์ตเอวคอดไม่มีพุง ทำให้เขาเป็หนุ่มใหญ่ที่ยังดูดีและคล่องแคล่วมาก ผมดำที่แซมผมหงอกแต่ตัดสั้นเป็ระเบียบไม่ได้ทำให้เขาดูแก่แต่กลับดูมีสไตล์ต่างกับเขาที่อ้วน หน้ามีสิว สุขภาพย่ำแย่และดูแก่กว่าคนในวัยเดียวกันมันก็ถูกแล้วที่นายเตือนเขา
เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่าง โจเดินปรี่เข้าไปที่โต๊ะลงทะเบียนซึ่งตั้งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อในตึกเป็ตำแหน่งที่ดักรออยู่ตรงทางออกบันไดหนีไฟ เพื่อที่จะเก็บบันทึกว่าใครบ้างเดินลงมาทางหนีไฟนี้
“ผมเคยแจ้งฝ่ายอาคารไปั้แ่ปีที่แล้วนะครับ” โจชี้แจงกับเ้าหน้าที่รับลงทะเบียนการซ้อมหนีไฟ“โดยหลักการความปลอดภัย หากมีไฟไหม้ในอาคารนี้ จุดรวมพลของคนที่ทำงานในตึกนี้คือที่สวนสาธารณะฝั่งตรงข้ามถนนใช่มั้ยครับ?”
“ใช่ครับ” เ้าหน้าที่การซ้อมหนีไฟตอบพร้อมพยักหน้า
“ก็แล้วทำไม การซ้อมหนีไฟ เราไม่ทำให้มันเหมือนจริงโต๊ะลงทะเบียนก็ควรจะเอาไปตั้งไว้ที่สวนสาธารณะฝั่งตรงข้ามการซ้อมจะมีประโยชน์อะไรครับ ถ้ามันไม่เหมือนสถานการณ์จริง”โจเป็คนยึดมั่นในหลักการและมุ่งมั่นที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้องเสมอ
“เข้าใจครับแต่การทำแบบนั้นจะทำให้ทุกคนที่ตึกต้องข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม ทางอาคารเองก็เกรงว่าจะขีดขวางการจราจรทำให้รถติด ก็เลยปรับลดให้เหลือเพียงการลงทะเบียนที่ใต้ตึกแต่เราแจ้งทุกคนที่ลงทะเบียนว่าในเหตุการณ์จริง จุดรวมพลต้องข้ามฝั่งถนนไปนะครับ”
“แล้วคุณว่ามันได้ผลเหรอ มีใครที่ลงทะเบียนเขาฟังคำอธิบายนี้บ้าง แล้วเวลาเกิดเหตุไฟไหม้จริง ๆเขาจะรู้มั้ยว่าจุดรวมพลอยู่ที่ไหน” โจยังคงมีสีหน้าจริงจังกับเื่นี้โดยไม่รอคำอธิบายเพิ่มเติมจากเ้าหน้าที่ เขาหันไปเรียกคนที่เดินผ่านมาซึ่งน่าจะเป็พนักงานบริษัทใดบริษัทหนึ่งในตึกนี้“น้องครับ ขอโทษนะครับ น้องลงทะเบียนซ้อมหนีไฟแล้วหรือยังครับ?”เด็กหนุ่มหันมามองเขาแล้วตอบว่า “ผมเพิ่งลงทะเบียนเมื่อกี้นี้ครับพี่”“แล้วน้องทราบมั้ยครับว่าจุดรวมพลเวลามีเหตุไฟไหม้คือตรงไหนครับ?” เด็กหนุ่มหันมายิ้มให้เขาและตอบอย่างมั่นใจโดยชี้นิ้วไปที่โต๊ะลงทะเบียน“ก็ตรงนี้ไงครับพี่ หน้าเซเว่นฯ นี่ไงครับ”
โจหันไปมองหน้าเ้าหน้าที่ซ้อมหนีไฟผู้ซึ่งมีสีหน้าเจื่อนลง“ผมเข้าใจประเด็นครับ เราจะนำเื่นี้ไปนำเสนอหัวหน้าฝ่ายอาคารและความปลอดภัยสำหรับการซ้อมหนีไฟในครั้งถัดไปครับ”
โจยิ้มให้กับเหตุการณ์นี้ หากเกิดเหตุไฟไหม้บนตึกให้หนีลงมารวมพลกันที่ใต้ตึกที่มีไฟไหม้อยู่บนหัว เหตุผลสำคัญของการซ้อมหนีไฟ คือให้ทุกคนรู้ว่าจุดรวมพลอยู่ที่ไหนเจริญพรเถอะโยม เขาคิดในใจ
แต่... เขายังมีงานต้องทำให้เสร็จและส่งออกภายในวันนี้เขา้าให้คุณหญิงและทีมงานประทับใจ
ภายหลังจากการซ้อมหนีไฟผ่านพ้นไปประมาณ 2 ชั่วโมง ฝ่ายอาคารก็ประกาศอนุญาตให้ทุกคนกลับขึ้นตึกได้แต่ความซวยบังเกิดเมื่อลิฟต์โดยสารทุกตัวเกิดขัดข้อง เพราะแผงควบคุมที่ชั้น 32ไม่สามารถใช้งานได้ และอาจต้องรอเวลาแก้ไขอีกประมาณ 1 ชั่วโมง
โจรอไม่ได้ นี่ก็บ่ายแก่ ๆ แล้ว เขามีงานด่วนต้องรีบทำเขานึกถึงสมัยก่อนที่เคยท้าดวลกับไอ้ต้อง เดินขึ้นบันไดจากชั้นล่างจนถึงชั้น 36 เหนื่อยแต่ก็ไปได้เรื่อย ๆ
เอาวะ ลองดูอีกสักครั้ง เขาเริ่มก้าวแรก และค่อย ๆขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ
‘จะไหวมั้ยวะกู’ เขาคิดในใจ ขณะก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น
เขาไม่เคยรู้เลยว่า นับจากนี้ ชีวิตเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
***************
12K
