「บันทึกระว่างทางกลับบ้าน」

ในวันที่ผมอกหัก ขณะที่เดินกลับบ้าน ผมก็ได้พบก็เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนมองผมจากริมฟุตบาท

เธอมีอายุเท่ากับผม ตัวเล็ก ผมยาว อยู่ในชุดนักเรียน 

"กลับบ้านกันเถอะ"

เธอพูดขึ้นมา

"เธอนี่ไม่เบื่อมั่งหรอ "

ผมตอบกลับไป

"เบื่ออะไรหรอ"

เธอถามด้วยความสงสัยพร้อมเอียงคอเล็กน้อย

"ก็ที่ต้องมาหาฉัน..."

ทันทีที่คำพูดของผมจบลงก็เหมือนเธออ่านใจผมได้เเล้วพูดเเทรกขึ้นมาทันที

"จะบ้ารึปล่าว!!! ฉันเป็๲ห่วงนายนะ!!''

'' ... ฉันไม่ได้ขอให้เป็๞ห่วงสักหน่อย''

ผมตอบกลับอย่างเฉื่อยชา

'' เอาน่านายก็ยังงี้ตลอดเหละ แล้วจะกลับบ้านได้รึยัง''

หลังพูดจบเธอก็เบือนหน้าหนีแล้วเอามือกอดอกไว้

''เอาเถอะ...''

ผมเดินไปหาเธอแล้วเราก็เดินกลับด้วยกัน

แล้วเราก็เดินกลับบ้านด้วยกัน ระหว่างนั้นหัวของผมเอาแต่คิดแต่เ๱ื่๵๹ของผู้หญิงที่ผมชอบ ทำไมกันนะ

ผมคงเป็๞พวกขี้แพ้ละมั้งทำได้แค่แอบชอบเธออยู่ห่างๆ

"นายแพ้อีกแล้วหรอ"

"... "

"ทั้งๆที่นายออกจะเป็๞คนดีอยู่นะ หน้าตาก็ไม่เลว"

เธอทำหน้าตายียวนเหมือ่นจะล้อหน้าตาผมแต่ก็ช่างเถอะ

"อย่างงั้นหรอ ใครสนใจกันหล่ะ แล้วฉันก็ไม่ใช่คนดีด้วย"

"นายทั้งพยายามอย่างหนัก คอยช่วยเหลือ เอาใจใส่ เป็๲ห่วงอยู่ตลอด"

"แล้วมันยังไงละ เธอไม่รู้ตัวหรอก สุดท้ายทั้งหมดก็สูญเปล่าอยู่ดีเพราะเธอไม่ได้เลือกฉัน"

"อย่างน้อยนายก็ได้ทำเพื่อเธอไปแล้วมันไม่สูญเปล่าหรอก ต้องมีผู้หญิงสักคนที่เลือกนายแน่ๆ"

"เลือกฉันเหรอ คนที่ยิ้มยาก พูดน้อย หน้าตาน่ากลัว ฉันชอบในสิ่งที่แตกต่างจากคนอื่น แปลกแยก ใครจะสนใจฉันหล่ะ "

"แต่เธอก็ยังเป็๲คนดีนะ"

"ของแบบนั้นใครเขาสนใจกันหล่ะ ไร้ประโยชน์สิ้นดี ต่อใหพยายามเเค่ให้มันก็ยังดูไร้ค่าอยู่ดี"

" ..."

"ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ฉันอยากหายไปตอนนี้เลย"

"นายยอมแพ้หรอ"

"ฉันแค่อยากพัก "

เด็กผู้หญิงคนนั้นดึงมือของผมไว้ ผมหันกลับไปหาเธอ 

ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยน้ำตา เธอพยายามเช็ดมันออก

เธอเริ่มกุมมือผมเเน่นขึ้น

"นายต้องพยายามนะ!! ต้องมีคน๻้๪๫๷า๹นายอยู่แน่ๆ ถึงอาจจะไม่ใช่ตอนนี้ สักวัน นายจะหาเจอแน่นอน"

ผมเบือนหน้าหนีจากเธอ ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทันใดนั้นเธอก็เข้ามากุมมือทั้งสองข้างของผม

ผมเเละเธอจ้องตากัน เราต่างน้ำตาคลอเบ้า

"ฉันจะคอยช่วยเหลือนายนะ"

ผมปล่อยมือจากเธอ เช็ดน้ำตาออก แล้วจึงเริ่มเดินต่อจนถึงบ้าน ผมหันไปหาเธอ เธอยิ้มให้ผม ด้วยไปหน้าที่เปื้อนน้ำตา

"ฉันส่งนายได้แค่นี้นะ แล้วเจอกันนะ"

"อืม... (ผยักหน้า)"

ขณะที่ผมกำลังเปิดประตู ผมก็หันไปหาเธออีกครั้ง เธอไม่อยู่เเล้ว แต่ผมก็รู้ดีว่าเธอไม่ได้หายไปไหน แล้วผมก็บ่นพึมพ่ำกับตัวเอง

"ฉันไม่๻้๪๫๷า๹ของปลอมหรอก"

"แล้วเจอกันนะ"