ฮึก..!!"ร่างบอบบางไหวสั่นขณะนอนซบที่อกกว้างเสียงสะอื้นไห้แม้เพียงแ่เบาแต่ปลุกคนที่เพิ่งหลับตาได้ไม่กี่ชั่วโมงตื่นหยาดน้ำใสไหลรินอาบสองแก้มเนียน ขณะที่ยังหลับสนิท
"ฮือ...ทำไม ฮึก...ป๊ากับม๊าถึงใจร้ายกับหนูแบบนี้"น้ำเสียงพึมพำเจือไปด้วยถ้อยคำคล้ายตัดพ้อผู้เป็บุพการี
"ฮึก...หนูไม่แต่ง..ฮือ." แม้เสียงละเมอพูดจะฟังดูเบาหวิว แต่ก็ไม่รอดพ้นมาเฟียอย่างเขาที่แม้แต่เสียงหายใจของศัตรูยังได้ยินและมันไม่มีประโยชน์ที่เขาจะใส่ใจกับเื่ไร้สาระนี้จึงพลิกตัวหนีไปอีกด้าน
สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือ..เสียงของผู้หญิงร้องไห้นี่ละ มันน่ารำคาญชะมัดเขาถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด แล้วข่มตาลง อยู่ ๆ เรียวแขนของคนที่นอนละเมอก็คว้าหมับโอบกอดจากด้านหลังแม้จะไม่ชอบใจ แต่ก็เหนื่อยเกินไปจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
ความอุ่นจากร่างกายที่แข็งแกร่งแผ่ซ่าน ไวน์กระชับโอบกอดนั้นแน่นไม่นานเสียงสะอื้นก็เงียบไปตามมาด้วยเสียงลมหายใจเข้าออกดังสม่ำเสมอของคนทั้งคู่
ก๊อก!! ก๊อก!!
"นายครับ"ชินบอดี้การ์ดหนุ่มยืนเคาะประตูห้องด้วยใบหน้าเคร่งเครียดหลังจากรับสายจากมิสเตอร์แจ็คก็รีบตรงดิ่งมาที่นี่ทันทีด้วยความร้อนใจ
ในห้องที่มืดสนิทมีสองร่างเปลือยเปล่านอนหลับใหลไม่ได้สติในอ้อมกอดของกันและกัน
"อื้ออ"เสียงเล็กของคนในอ้อมกอดขยับพลิกตัวเปลือกตาหนักอึ้งกระพริบสองสามที ขณะขยี้ตาเพื่อปรับแสงพลางขยับตัวมองไปยังต้นเสียงอยู่ ๆ ความเจ็บแปล๊บก็แล่นไปยังบริเวณกลางลำตัวราวกับร่างจะฉีกขาดทันทีเมื่อเพียงแค่กระดิกตัว
"อ๊ะ!"ไวน์ยกสองมือขึ้นกุมขมับรู้สึกปวดหัวตุบตุบจนแทบะเิ
กึก! ฉับพลันนั้นเหมือนหัวใจพลันหล่นวูบไปยังตาตุ่ม ร่างกายทุกส่วนชาวาบราวกับถูกสาปแม้ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้าที่ร่างเปลือยเปล่าแต่กลับไม่รู้สึกถึงความเย็นนั้นเลยเมื่อภาพบางอย่างฉายชัดขึ้นในความทรงจำ
ไวน์รีบกวาดมองรอบห้องด้วยใบหน้าเป็กังวลก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อคิดว่ามันเป็เพียงแค่ความฝัน
หมับ!
O_O!'
กายสาวสะดุ้งโหยงเมื่อมือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบาง
ตึก! ตึก! เสียงหัวใจเต้นแรง มือกำแน่นพลางกลั้นหายใจก่อนเธอจะเบือนหน้าไปช้า ๆ ด้วยใจที่เต้นแรง
ช๊อก!
"-"
ั์ตาดำขลับเบิกกว้างด้วยความใร่างกายไหวสั่นกับภาพชายตรงหน้านอนเปลือยอกกว้างมีเพียงผ้าห่มผืนนุ่มคลุมท่อนล่างทำให้รู้ว่าเื่เมื่อคืนไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป
"นี่ฉันมีอะไรกันกับเทพบุตร..ไม่สิ..!" เมื่อความสาวที่หวงแหนมาหลายปีถูกพรากไปในคืนเดียวกับชายที่ไม่รู้จัก
'บัดซบสิ้นดี' ไวน์สบถในใจให้กับความโง่ของตัวเอง ขอบตาร้อนผ่าวราวกับน้ำร้อนเมื่อน้ำใสคลอเบ้าจนพร่าเลือน
เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากแน่นพยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ที่อกซ้ายจนแทบหายใจไม่ออกเพราะกลัวชายแปลกหน้าจะตื่นมาพบผู้หญิงใจง่ายอย่างเธอ และไวน์ไม่อยากเห็นดวงตาที่มองเหมือนเมื่อคืนอีกครั้งแล้วให้นึกเสียใจทีหลังหากเมื่อวันก่อนตัวเองไม่เอาแต่ใจแล้วหนีออกจากบ้านวันนี้ก็คงไม่ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจ
เวลาไม่อาจย้อนคืน ความบริสุทธิ์ก็ไม่อาจเรียกคืนมาได้จะโทษใครได้เพราะทุกอย่างเธอเป็คนทำลายมันกับมือ
ยิ่งนึกถึงหน้าของพ่อและแม่ที่เลี้ยงดูมาอย่างดีความรู้สึกก็ยิ่งจุกแน่นอยู่กลางอก ได้แแต่ยกมือที่สั่นเทาบีบแน่นที่อกก่อนจะปาดน้ำตาแล้วกลืนก้อนสะอื้นนั้นลงไปอย่างขมขื่น เธอค่อย ๆ ดึงมือของชายปริศนาที่กอดเอวออกช้าๆ กลัวว่าคนที่นอนหลับจะตื่น
แล้วรีบก้มเก็บเดรสสีดำตัวบางกับชุดชั้นในด้วยมือสั่นระริกน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลหยดลงพื้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคร่ำครวญเธอจึงรีบแต่งตัวอย่างลวก ๆ ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆคิดเสียว่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็เพียงฝันร้ายพอตื่นก็เลือนหายราวกับอากาศที่ไร้
ตัวตนเมื่อคิดได้ดังนั้น ก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองชายที่เป็เพียงฝันร้ายของเธอ
ชินที่ยืนรออยู่นานไร้วี่แววของนายเหนือหัวขณะที่เขากำลังตัดสินใจจะเดินจากไป ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออกพร้อมกับใครบางคนที่ดูคุ้นตาเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
พอดวงตาสองคู่ประสานกันเท่านั้นชินก็ชะงักกึกเมื่อหญิงสาวที่เขาจับพาดไหล่ขึ้นโรงแรมยังอยู่ชินเองคิดว่าคงถูกโยนออกจากห้องั้แ่เมื่อคืน เพราะนายดูโกรธเขามาก
"นี่เธอยังอยู่อีกเหรอ?" ชินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงใเล็กน้อยเป็เื่แปลกอีกเื่หนึ่งที่ต้องเล่าสู่พี่ชายตัวดีฟังแล้วล่ะ
"...."ไวน์เหลือบมองเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านบอดี้การ์ดหนุ่มไปด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า ชินได้ยืนทำตาปริบปริบ
"แล้วนี่จะกลับไปแบบนี้เหรอ แล้วนายฉันที่อยู่ข้างใน..."
"นอนตายอยู่บนเตียงโน่น " ไวน์ตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์พลาดเสียซิงแล้วยังจะตื่นมาเจอลูกน้องบ้า ๆ ของเขาอีก
"ยัยฆาตกร " ชินรีบควานหาปืนที่มักพกเป็ประจำแต่กลับลืมเอามาด้วยเพียงเพราะความรีบร้อนที่จะมาส่งข่าวให้ผู้เป็นาย
"เ้านายคุณนะสิ ฆาตกร..ไอ้คนใจบาป พรากความบริสุทธิ์ไปจากฉันถึงฉันจะสมยอมก็เถอะ แต่เขาควรจะเป็สุภาพบุรุษมากกว่านี้ป่ะ?" พร้อมกับรีบเดินออกไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง.....
>>>
รถยนต์สีขาวคันหรูมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ป้าแจ๋วที่ยืนรออยู่นานก็ไม่เห็นเ้าของรถลงมาจากรถสักทีเสียงเคาะกระจกดังขึ้นสองสามครั้งเรียกสติคนที่นั่งในรถให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อมองไปก็เห็นป้าแม่บ้านยืนอยู่ด้วยใบหน้าเป็กังวลเมื่อมองผ่านไหล่ก็เห็นบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นตา
"นี่เรากลับมาบ้านเหรอ?" พูดพึมพำคนเดียวด้วยสายตาที่เลื่อนลอยหญิงชราเคาะกระจกอีกรอบคนที่หลุดจากภวังค์ จึงค่อย ๆ เปิดประตูก้าวลงจากรถช้า ๆ
"คุณหนูค่ะ ป้า"
"ขอหนูอยู่คนเดียวสักพัก"หญิงวัยชรามองตามแผ่นหลังที่ดูแปลกไปของคุณหนูที่รักประดุจคนในครอบครัวทุกครั้งที่คุณหนูหนึ่งเดียวของบ้านกลับมามักจะมาพร้อมความสดใสและร่าเริงชวนให้คนที่ได้พบเจอมี
แต่รอยยิ้มเปื้อนใบหน้าแต่ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป แผ่นหลังบางที่เดินลับหายไปในบ้านกลับดูบอบบางราวกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
ทันทีที่ประตูห้องปิดลงไวน์ก็ล้มตัวลงนอนยังเตียงกว้าง คิดว่าเมื่อลืมตาตื่นในเช้าวันใหม่จะลืมเื่ราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นทั้งหมดพร้อมจับรูปพ่อกับแม่ที่วางข้างหัวเตียงไว้แนบอกสัญญาว่าจะไม่เป็เด็กดื้อทำตัวก้าวร้าวไร้เหตุผลอย่างวันนั้นอีก
'คำว่าขอโทษ สำหรับคนพูดอาจมีเวลาพูดได้ตลอดชีวิต แต่คนที่จะรอฟังนั้นจะมีชีวิตอยู่ถึงวันนั้นรึเปล่า'
เมี้ยว! เมี้ยว!
เ้าปอบคอร์นตัวอ้วนะโขึ้นมาคลอเคลียใบหน้าและลำคอดูเหมือน้าจะปลอบโยนผู้เป็ทาสรับใช้ เธอคว้าเ้าแมวตัวอ้วนเข้ามากอดไว้ไม่กี่วินาทีต่อมาทาสแมวก็หลับใหลด้วยความเหนื่อยล้าพร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งที่ร่วงหล่นบนตัวเ้าขนฟูมันมองหน้าผู้เป็ทาสรับใช้ก่อนใช้ลิ้นสากซับคราบน้ำตา
'กับบางคนอาจลือนหายราวกับความฝันเพียงข้ามคืนแต่บางคนยากจะเลือนหายแม้เพียงข้ามคืน'
"นายครับ มิสเตอร์แจ๊คติดต่อมาว่าของล็อตนี้อาจมีปัญหา ตอนนี้ติดอยู่ที่ท่าเรือบางส่วนนายจะเข้าไปดูเองมั้ยครับ" บอดี้การ์ดมือซ้ายรายงานสถานการณ์ทางธุรกิจทันทีหลังจากได้รับข้อมูลมา
"-"
"เราต้องให้คำตอบทางนั้นก่อนเที่ยงครับนายไม่อย่างงั้นของล็อตหน้าจะยังไม่ถูกส่งเข้ามา"ชินย้ำอีกรอบเมื่อผู้เป็เ้านายยังคงยืนนิ่ง
"หายไปไหนวะ?" พูดขึ้นมาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
"ไม่ได้หายครับนาย ของยังอยู่ที่ท่าเรือ"ชินรีบบอกเ้านายอีกครั้ง ดูเหมือนว่านายของเขาจะยังมึนๆ หลังตื่นนอน
"กูหมายถึงผู้หญิงคนเมื่อคืน หายไปไหน..!!" มาเฟียตวาดลูกน้องเสียงดังลั่นอย่างเหลืออด
"อ้อ..!!เดินสวนกันกับผมออกไปเมื่อครู่นี่เองครับ"ชินตอบหน้าตาเฉยราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรในน้ำเสียงผู้เป็นาย
"ไปลากตัวกลับมาเดี๋ยวนี้" เสียงกร้าวแฝงไปด้วยความดุดันเมื่อลืมตาตื่นก็พบเพียงความว่างเปล่า
"ได้ครับ ระหว่างรอนายจะรับไข่ลวกไหมครับ?"
"ลวกไข่มึงสิ ไปไกล ๆ ตีนกูเลย "
"ครับ ๆ แล้วตกลงนายจะให้ผมตามหาผู้หญิงก่อนหรือว่าเตรียมรถไปท่าเรือก่อนครับ"
"ไอ้ชิน..!! " เขากำหมัดแน่น ชินรีบเผ่นแน่บก่อนจะไม่มีชื่ออยู่บนโลกใบนี้
เลออนทิ้งตัวนั่งบนที่นอนพลางครุ่นคิดบางอย่าง ทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยที่ตื่นมาไม่เจอยัยหื่นนั่นผู้หญิงอะไรเงอะงะชะมัด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหอมหวานเหลือเกินจนยากจะห้ามใจ พลางเผลอแสยะยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนก่อนจะสะบัดหน้าเรียกสติตัวเอง
มากินจนอิ่มแล้วก็ไปเหรอ...ฮึ! มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
5K
