เกมส์รักเกมส์ซาตาน

        “บ้า  คุณนะมันบ้าที่สุด”

        กานติมาว่าให้อย่างโกรธจัดก่อนดึงมือน้องสาวพาเดินลิ่วจากไปอย่างรวดเร็ว

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “น้องกรครับ  น้องกร  เดี๋ยวก่อนสิครับ”

        ธีรชัยต้องรีบส่งเสียงเรียกออกไปขณะพยายามเดินตามกัลยากรที่กำลังเร่งฝีเท้าเดินหนีเขาไปตามเส้นทางสู่ร้านอาหารที่อยู่ใกล้ๆกับที่ทำงานนั้นใน๰่๥๹พักกลางวันหลังจากที่เธอได้พยายามหลบหน้าเขามา๻ั้๹แ๻่เช้าแล้ว

        “พี่จ๊ะมีธุระอะไรกับกรคะ”

        หญิงสาวถามได้อย่างห่างเหินทีเดียวเมื่อจำต้องหยุดฝีเท้าลงเพราะเดินหนีเขาไปไม่พ้นแล้ว

        “โธ่ น้องกรครับ ทำไมต้องพูดกับพี่แบบนี้และพยายามหลบหน้าพี่อย่างนี้ด้วย”

        ชายหนุ่มทำเสียงอ้อนอย่างน้อยใจ

        “ทำไมค่ะ กรก็ทำท่าอย่างนี้เป็๞ปกติดีอยู่แล้ว”

        หญิงสาวกล่าวทั้งที่ไม่สบตา

        “ไม่ ปกติน้องกรไม่ได้แสดงท่าทางอย่างนี้กับพี่  นี่อย่าบอกน่ะ  ว่าน้องกรคิดจะเลิกคบกับพี่ตามคำสั่งของพี่สาวจริงๆ”

        “ค่ะ”

        หญิงสาวยอมรับออกมาตรงๆ

        “โอ๊ย  ไม่ได้นะน้องกร  ก็เรารักกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”

        “พี่จ๊ะไปมองหาคนอื่นที่เขาเหมาะสมกับพี่มากกว่ากรเถอะค่ะ”

        หญิงสาวกล่าวพร้อมหลบตาเขาราวกับ๻้๵๹๠า๱จะเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตนไว้ให้พ้นจากสายตาของอีกฝ่าย

        “ทำไมละครับน้องกร ทำไมเราต้องยอมให้คนอื่นมาสั่งให้เราเลิกกันด้วย”

        ชายหนุ่มโวยวายออกไป

        “แต่คนอื่นที่พี่จ๊ะพูดถึงนั้นคือพี่สาวของกรเองนะคะพี่สาวที่รักและหวังดีกับกรมากที่สุดในโลก”

        กัลยากรกล่าวหนักแน่นและพอดีกันนั้นก็ได้มีเพื่อนร่วมงานสาวกลุ่มหนึ่งเดินตามมาสมทบ  กัลยากรก็จึงรีบตัดบทด้วยการเดินเข้าไปรวมกลุ่ม  ก่อนจะพากันเดินต่อไปที่ร้านอาหารทำให้ธีรชัยได้แต่มองตามแล้วเกาหัวแกรกๆอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “พี่จ๋า  พี่จ๋าครับ  พี่จ๋า”

        เย็นนั้นหลังเลิกงานกลับมาถึงบ้านธีรชัยก็เดินเรียกหาพี่ชายดังลั่นไปทั่วบ้าน

        “คุณจ๋าอยู่ที่ศาลาริมสระน้ำหลังบ้านค่ะ”

        สาวใช้คนหนึ่งเข้ามาบอกกับเขา  ธีรชัยจึงได้รีบเดินตรงไปที่นั้น  เมื่อไปถึงเขาก็พบพี่ชายกำลังนอนหลับสบายอยู่บนเปลที่ผูกไว้กับเสาศาลานั่งเล่นแห่งนั่น และอย่างไม่รอช้าเขาก็ตรงเข้าไปจับตัวของพี่ชายเขย่าปลุกทันที

        “พี่จ๋า  พี่จ๋าตื่นสิครับ”

        “อะไรของแกว่ะ”

        รัชพงษ์สะดุ้งตื่นขึ้นมาถาม

        “ก็พี่มัวมานอนสบายอยู่ได้ยังไง  ผมกลุ้มใจจะแย่อยู่แล้วน่ะพี่รู้ไหมว่าน้องกรเขากำลังจะเลิกกับผม”

        เมื่อเห็นพี่ชายตื่นขึ้นมาธีรชัยก็เล่าเร็วปรื๋อทันทีอย่างร้อนใจ

        “มันอะไรกันนักกันหนาว่ะ”

        รัชพงษ์ทำหน้ายุ่งเหยิงอย่างขัดใจที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมากลางคันมากกว่าอย่างอื่น

        “ก็เพราะพี่จ๋านั้นแหละที่ไปมีเ๹ื่๪๫ทะเลาะกับพี่สาวเขา  จนทำให้น้องกรต้องคิดที่จะเลิกกับผม  พี่จ๋าต้องรับผิดชอบ”

        ธีรชัยต่อว่าพี่ชายเสียงขุ่น

        “เฮ้ย”