ตอนที่ 7 — เสียงจากรูปถ่าย
เสียงกระซิบในบ้านไม้ดังแ่เหมือนลมลอดช่องฝา
แต่เมฆารู้ดี — นั่นไม่ใช่ลม
เสียงนั้นมีจังหวะ มีความสั่นคล้ายคลื่นเสียงมนุษย์ เพียงแต่สั้นและเบากว่าปกติราวครึ่งระดับเดซิเบล
เขาเปิดเครื่องบันทึกเสียงพกพา เสียบไมค์ระยะไกลเข้ากับโทรศัพท์ จับค่าความถี่ทันที
“180 เฮิรตซ์... เสียงเด็กหญิงอายุราวหกถึงแปดขวบ”
“พี่วิเคราะห์เสียงผีเหมือนวิเคราะห์นักร้องเลยนะครับ” วรุฒกระซิบ
“นักร้องมีไมค์ ผีมีคลื่น พอ ๆ กัน” เมฆาตอบนิ่ง ๆ
บ้านทั้งหลังมีแสงไฟฉายส่องวนช้า ๆ
จิตราเดินเข้าไปใกล้ผนังที่แขวนรูปสองเด็กหญิงในชุดนักเรียน — แสงสะท้อนกับกระจกจนเห็นเงาของพวกเขาเองทับลงไปในภาพ
“พี่เมฆา... ในรูปมันเหมือนมีเงาที่สาม”
เมฆาเข้าไปดูใกล้ ๆ
ใช่... เื้ัเด็กฝาแฝดในภาพ มีเงาอีกเงาหนึ่งยืนอยู่ มัว ๆ เหมือนคนยืนถ่าย แต่ไม่มีศีรษะ
“รอยภาพซ้อน?” เขาวิเคราะห์ “หรืออาจจะเป็แสงรั่วจากกล้องฟิล์มรุ่นเก่า”
“หรือเป็ผีที่ไม่อยากเข้ากล้องแต่ดันติดมา” วรุฒพูดพลางถอยหลัง “แบบ... โฟโต้บอมผี”
เมฆาไม่ตอบ เขาหยิบเครื่องวัดสนามแม่เหล็กขึ้นมา ค่าเพิ่มสูงขึ้นช้า ๆ
“มีการเปลี่ยนแปลงของพลังงานที่ผนัง... ดูเหมือนภาพนี้จะเก็บคลื่นไว้ในตัวมันเอง”
“เก็บคลื่น?”
“ใช่ คล้ายเทปบันทึกเสียง” เมฆาตอบ “วัตถุบางอย่างโดยเฉพาะที่มีความชื้นสูงกับแร่เหล็กในเนื้อไม้ สามารถเก็บคลื่นความถี่เสียงใน่เวลาสั้น ๆ ได้ — ถ้าขณะนั้นมีพลังงานสูง เช่น... อารมณ์รุนแรง หรือ... ความตาย”
วรุฒกลืนน้ำลาย “พี่พูดแบบนี้ ผมกลัวไม้ทุกแผ่นในบ้านนี้เลยนะครับ”
เมฆาใช้มีดเล็ก ๆ แซะหลังกรอบรูปออก มีเศษผ้าขาวพันอยู่ข้างใน — เป็ผ้าข้อมือเด็กที่เปื้อนโคลน
จิตราก้มมอง “นี่มัน... ผ้าของโรงเรียนที่เด็กฝาแฝดใส่”
“หรือของคนที่พยายามดึงอีกคนขึ้นจากน้ำ...” เมฆาพึมพำ
ทันใดนั้น แสงไฟฉายกระพริบถี่ขึ้น — เสียงเด็กหัวเราะเบา ๆ ดังรอบห้อง
จิตราเผลอก้าวถอยชนโต๊ะไม้เก่า โต๊ะสั่นเหมือนมีอะไรอยู่ข้างใต้
“พี่เมฆา...”
“อย่าขยับ”
เสียงหัวเราะนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็เสียงสะอื้น แล้วประโยคเดิมก็กลับมาอีกครั้ง
“แม่ลืมฉันแล้ว...”
เมฆามองภาพถ่ายตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย
“เธอไม่ได้อยากหลอกใคร เธอแค่ถูกลืม”
วรุฒพูดเสียงสั่น “พี่... ถ้าเธออยากให้จำ ทำไมต้องเลือกพูดกลางคืนล่ะครับ กลางวันก็พูดได้!”
“กลางวันเราจะไม่ได้ยิน” เมฆาตอบเรียบ “เพราะคลื่นของเสียงเธอเบากว่าคลื่นรบกวนของชีวิตประจำวัน... ผีเลยต้องรอเวลาที่โลกเงียบที่สุดถึงจะสื่อสารได้”
“สรุปคือถ้าโลกมันดังน้อย ผีจะพูดมาก?”
“ใช่”
“งั้นผมจะเปิดเพลงร็อคตลอดวันเลยครับ!”
จิตราแอบหัวเราะ แต่ตาก็ยังจับอยู่ที่กรอบรูป
“พี่... ฉันว่าภาพนี้มีรอยนิ้วมืออยู่ตรงมุม — เหมือนเด็กจับไว้ตอนยังไม่แห้งดี”
เมฆาใช้แสงไฟส่องดู — รอยนิ้วมือเล็กจิ๋ว ตรงข้ามกันสองข้างของรูป เหมือนเด็กสองคนจับภาพไว้พร้อมกัน
แต่ข้างหนึ่งซีด ข้างหนึ่งชัด
“สองชีวิตในภาพเดียว” เขาพึมพำ
“ฝาแฝดคนหนึ่งมีตัวตน คนหนึ่งติดอยู่ในรูป”
วรุฒเบาเสียง “พี่กำลังจะบอกว่าผีอยู่ในภาพเหรอครับ”
“ถ้าผีคือพลังงานที่ติดอยู่ในวัตถุ — ใช่ เธออยู่ในนี้”
เสียงสะอื้นเงียบลงทันที เหมือนมีใครยินคำพูดนั้น
แล้วรูปก็เริ่มไหวช้า ๆ — เหมือนคนด้านในพยายามจะ “เดินออกมา”
วรุฒอ้าปาก “พี่เมฆา... ผมว่าเราควรยกภาพนี้ไปไว้ในตู้เย็นก่อนมั้ยครับ เผื่อคลื่นมันเย็นลง”
“ไม่ได้” เมฆาส่ายหน้า “ถ้าเราปิดกั้น เธอจะติดอยู่ตลอดกาล”
เขาวางมือบนกรอบรูปช้า ๆ
“ฉันจะจำชื่อเธอไว้... กานต์”
แสงในห้องกระพริบแรง แล้วเงาเด็กหญิงในรูปเหมือนจะยิ้ม — ก่อนจะจางหายไปอย่างช้า ๆ
เครื่องวัดพลังงานในมือเมฆากลับสู่ศูนย์
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
วรุฒหันมาพูดเบา ๆ “พี่... พี่ช่วยอธิบายหน่อย ผมรู้สึกเหมือนดูหนังผีที่จบโดยไม่รู้ว่าควรกลัวหรือซึ้ง”
“ทั้งคู่ก็ได้” เมฆาตอบนิ่ง ๆ “เพราะชีวิตกับความตาย มันต่างกันแค่เสียงกระซิบเดียว”
ตอนต่อไป — “ครูใหญ่ผู้ลืมชื่อ”
เมื่อบันทึกครูประจำชั้นถูกเปิดอีกครั้ง เมฆาพบว่ามีใครบางคนเคยพยายามลบชื่อ “กานต์” ออกจากทุกเอกสาร... และบางคนในหมู่บ้าน อาจรู้ดีว่าทำไม...?
![[จบแล้ว]มังกรพลัดถิ่น - Student Fighter](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606464200_42441106.webp)
10K
