เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        “เรื่องของลั่วเสี่ยวซีน่ะ”ซูเจี่ยนอันบอก “พ่อของเธอให้เวลาเธอแค่สองปี นายจะช่วย...หาครูดีๆ มาคอยแนะนำเธอได้ไหมไม่ก็ช่วยให้เธอมีผลงานไวๆ ได้หรือเปล่า”

        ลู่เป๋าเหยียนดูลังเลซูเจี่ยนอันเห็นว่าเขานิ่งไปนานโดยไม่ยอมตอบรับ เธอจึงยื่นมือเพื่อดึงเค้กกลับมา

        “นายไม่ช่วยก็ช่างงั้นฉันไม่ทำอะไรหวังผลแล้วก็ได้ เอาเค้กคืนมา!”

        ลู่เป๋าเหยียนยกมือขึ้นเพื่อหลบมือของซูเจี่ยนอันอย่างง่ายดาย

        ‘เขาคิดว่าตัวเองสูงนักใช่ไหม’

        ซูเจี่ยนอันกัดฟันและลองกระโดดดูแต่ก็ยังสูงไม่พอที่จะแย่งเค้กจากมือเขา จนเธอเริ่มโมโห

        ทางด้านลู่เป๋าเหยียนเขากำลังรู้สึกสนุกทีเดียว

        ที่จริงซูเจี่ยนอันเองก็นับว่าสูงโปร่งสำหรับหญิงสาวชาวเอเชียแต่เมื่อไม่ได้สวมส้นสูง ก็ยังนับว่าตัวเตี้ยกว่าเขาอยู่มาก

        เธอในตอนนี้เหมือนจิงโจ้ตัวน้อยที่กำลังกระโดดอย่างไม่ยอมแพ้พอเสียศูนย์นิดหน่อยก็เอนมาชนเขา เขาพบว่าตัวเองชอบการกระทำที่เหมือนเด็กติงต๊องแบบนี้เข้าให้ซะแล้ว

        ซูเจี่ยนอันชักจะเหนื่อยเธอถลึงตาใส่คนตรงหน้าอย่างเคืองๆ

        “ลู่เป๋าเหยียน!”

        ลู่เป๋าเหยียนใช้ช้อนตักเค้กส่งเข้าปากซูเจี่ยนอัน

        “ครูของลั่วเสี่ยวซีในตอนนี้คือคนที่เก่งที่สุดอยู่แล้ว”

        รสชาติหวานนิดๆและเนื้อเค้กอ่อนนุ่มที่แทบละลายทันทีที่เข้าปากซูเจี่ยนอันยืนจ้องลู่เป๋าเหยียนพลางคิดทวนกับตัวเองว่าไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม

        เขากำลังกินเค้กของเธอสีหน้านิ่งเธอไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้โยนมันทิ้งไป นั่นก็หมายความว่าอย่างน้อยมันก็คงพอจะถูกปากเขาอยู่บ้าง

        เธอรินน้ำให้กับลู่เป๋าเหยียน“เรื่องนี้พี่ชายฉันก็ขอร้องให้นายช่วยงั้นเหรอ อ๋อที่เสี่ยวซีได้เซ็นสัญญากับบริษัทนายก็เพราะพี่ชายฉันขอร้องไว้เรื่องนี้ฉันรู้แล้วล่ะ”

        “เขาขอให้ฉันปิดเรื่องนี้กับเธอ”ลู่เป๋าเหยียนก้มหน้ากินเค้กต่อไป “เธออย่าถามต่อเลย”

        ซูเจี่ยนอันเบ้ปากเล็กน้อย“เขากลัวฉันจะเอาไปบอกเสี่ยวซีล่ะสิ”

        “ฉันล่ะเบื่อจริงๆพวกคนเก็บกดที่ชอบแอบทำเพื่อคนอื่นลับๆ โดยไม่ยอมบอกกับเจ้าตัวเนี่ย”

        มือของลู่เป๋าเหยียนหยุดชะงักไปเล็กน้อยแต่เพียงแค่ชั่ววินาทีเท่านั้น เขาทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรผิดปกติและก้มหน้าก้มตาจัดการเค้กในมือต่อไป

        ซูเจี่ยนอันนึกว่าเขาจะยอมสารภาพเรื่องไอศกรีมกับเธอแต่เขากลับไม่มีท่าทีจะเอ่ยปากแม้แต่น้อย

        ตานี่จะทึ่มไปถึงไหนกัน!

        เธอขี้เกียจจะเซ้าซี้ต่อจึงเดินไปดูว่าในครัวยังมีของอะไรเหลืออยู่บ้าง เธอจะได้ลงมือเตรียมทำมื้อเย็น

        พระอาทิตย์ลับขอบฟ้ายามค่ำคืนเริ่มมาเยือน เป็นสัญญาณว่าเวลาของวันนี้ใกล้จะจบลงแล้ว

        ก่อนนอนลู่เป๋าเหยียนบอกกับซูเจี่ยนอันว่า พรุ่งนี้ให้เธอออกไปข้างนอกกับเขาที่หนึ่งซูเจี่ยนอันง่วงมากจึงตอบรับไปแบบมึนๆ โดยที่ไม่ได้จำใส่ใจอะไรมากนัก

        สุดท้ายวันต่อมาเธอจึงตื่นไม่ทันเวลา

        ลู่เป๋าเหยียนเลยต้องเดินมาปลุกเธอถึงห้อง

        การนอนของเธอยังคงแย่เสมอต้นเสมอปลายนอนแค่คืนเดียวผ้าปูที่นอนก็ยับยู่ยี่เหมือนเพิ่งผ่านศึกสงครามนอกจากส่วนหนึ่งที่เธอนอนทับเอาไว้แล้ว ส่วนที่เหลือของผ้าห่มกองอยู่ที่พื้น

        ลู่เป๋าเหยียนเดินไปหยุดลงหน้าเตียงเธอกำลังหลับสบาย ผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะ แสงสว่างยามเช้าที่รดลงบนแก้มเธอทำให้ผิวขาวเนียนยิ่งดูใสเปล่งประกาย

        เขาปัดผมยาวสลวยที่ปรกอยู่ตรงหน้าผากของเธอ

        “เจี่ยนอัน ตื่นได้แล้ว”

เธอทำท่าเหมือนจะได้ยินแต่กลับขดตัวมุดเข้าใต้ผ้าห่ม ราวกับต้องการหนีหายจาก ‘เสียงรบกวน’ ของโลกภายนอก

        ลู่เป๋าเหยียนเรียกอยู่หลายครั้งแต่เธอก็ยิ่งมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มลึกขึ้นเรื่อยๆ แถมยังส่งเสียงประท้วงไม่เป็นศัพท์ลู่เป๋าเหยียนจึงหนีบปลายจมูกเธอเบาๆ

        “ตื่นได้แล้ว”

        ซูเจี่ยนอันหายใจไม่ออกจึงลืมตาขึ้นมาและเห็นใบหน้าของลู่เป๋าเหยียนรางๆ เธอยื่นมือออกไปสัมผัส

        อืม...เหมือนจริงชะมัดเลย...

        เพี้ยะๆ!

        เธอตบใบหน้าของเขาและพูดเสียงสะลึมสะลือว่า

        “ออกไปนะไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่ว่านายรังแกฉัน ไม่สิ นายรังแกฉันมาตั้งนานแล้ว...”

        เธอยังคงงัวเงียไม่ได้สติไม่รู้ว่านี่เรื่องจริงหรือความฝันเสียงที่เปล่งออกมานุ่มนิ่มยิ่งกว่าตอนตื่นหลายเท่า เธอเม้มริมฝีปากอิ่มเล็กน้อยลำคอและแนวกระดูกไหปลาร้างามระหงที่เผยให้เห็นช่างยั่วเย้าใจคนมองจนอยากจะทำมิดีมิร้ายลงไปจริงๆ

        ลู่เป๋าเหยียนเริ่มทนไม่ไหวกับความเย้ายวนตรงหน้า

        เขาประทับริมฝีปากลงบนพวงแก้มใสต่อด้วยใบหูอย่างช้าๆ

        “ถ้ายังไม่ยอมตื่นฉันจะทำให้เธอได้สัมผัสว่า ‘การรังแกที่แท้จริง’ มันเป็นยังไงตอนนี้เลย”

        ซูเจี่ยนอันรู้สึกจั๊กจี้ที่ใบหูเลยยกมือขึ้นไปจับแต่ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนของอะไรบางอย่าง

        เมื่อลืมตาขึ้นถึงได้รู้ว่าสิ่งนั้นคือลู่เป๋าเหยียน มือของเธอกำลังสัมผัสกับริมฝีปากของเขา เธอลองจิ้มดู

        อืม...นุ่มๆ นิ่มของจริงนี่หน่า!

        ของจริง ตัวจริง!

        เธอหายใจชะงักและพยายามดันตัวลุกขึ้น

        “ลู่เป๋าเหยียน นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร”

        “ตั้งแต่ตอนที่เธอกำลังปรักปรำว่าฉันรังแกเธอ”

        ซูเจี่ยนอันหน้าแดงก่ำเธอกระแอมหนึ่งที

        “นายเข้ามาทำไม”

        “ลุกได้แล้ว”ลู่เป๋าเหยียนพูด “เมื่อคืนตอนก่อนนอน ฉันบอกเธอว่าวันนี้ต้องออกไปที่หนึ่งลืมแล้วเหรอ?”

        ซูเจี่ยนอันไม่ได้ลืมแต่เธอไม่ได้จำด้วยซ้ำแต่ว่าเมื่อวานก่อนลู่เป๋าเหยียนก็บอกเธอว่าจะพาเธอไปที่หนึ่งสุดท้ายก็ได้ยาจีนแพ็คใหญ่กลับมา แล้ววันนี้เขา...

        “วางใจเถอะ”ลู่เป๋าเหยียนมองออกทันทีว่าซูเจี่ยนอันกำลังกลัว “หาหมอคนเดียวก็พอแล้ววันนี้ฉันจะพาเธอไปอวิ๋นซาน”

        อวิ๋นซานเป็นชื่อภูเขาซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมือง A ภูเขาแห่งนี้สามารถเข้าได้หลายทางทั้งประตูทิศตะวันออกและทิศใต้ต่างก็อยู่ในเขตตัวเมือง ทำให้การเดินทางสะดวกสบายนักท่องเที่ยวหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ส่วนประตูทางทิศตะวันตกนั้นอยู่นอกเมืองทำให้มีคนเข้ามาจากทางนี้ค่อนข้างน้อยส่วนใหญ่มักจะเป็นชาวเมืองที่อาศัยอยู่เขตชานเมืองเท่านั้นที่จะขับรถมาเข้าทางนี้

        ซูเจี่ยนอันเคยไปเขาอวิ๋นซานมาแล้วหลายครั้งแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะเข้าทางประตูทิศตะวันตก ลู่เป๋าเหยียนขับรถช้ากว่าทุกทีเธอพาดแขนกับกระจกหน้าต่างพลางชมวิวธรรมชาติสองข้างทาง

        “ฉันเคยได้ยินว่าบนยอดเขาฝั่งนี้มีคลับเฮาส์ลึกลับอยู่ที่หนึ่งชื่อว่าคลับเฮาส์ยอดเขา จริงหรือเปล่า”

        “อืม”ลู่เป๋าเหยียนตอบรับ

        ซูเจี่ยนอันถอนหายใจ“ฉันล่ะไม่เข้าใจคนมีเงินอย่างพวกนายจริงๆจะเปิดคลับเฮาส์ทั้งทีต้องมาเปิดซะไกลขนาดนี้แถมเงื่อนไขในการเป็นสมาชิกก็เข้มงวดสุดๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนคิดอยากจะเป็นสมาชิกของที่นี่ใจจะขาด”

        “คุณนายลู่คลับเฮาส์ที่ว่าฉันเป็นคนเปิด พูดง่ายๆ ก็คือ เธอเองก็เป็นเจ้าของครึ่งหนึ่ง”ลู่เป๋าเหยียนพูดขัดซูเจี่ยนอัน

        ซูเจี่ยนอันหันหน้ามองลู่เป๋าเหยียนทันทีและรีบกลับคำ

        “ยิ่งลึกลับก็ยิ่งน่าค้นหายิ่งเข้มงวดก็ยิ่งมีคุณค่า กลยุทธ์ทางธุรกิจของนาย ช่างเยี่ยมยอดมาก!”

        แม้จะเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังประจบแต่ลู่เป๋าเหยียนเองก็ยิ้มอย่างพอใจ

        “ถ้าเธอชอบล่ะก็จะพาเพื่อนมาเมื่อไรก็ได้”

        ซูเจี่ยนอันเคยได้ยินมาว่าที่นี่มีแต่เรื่องคาดไม่ถึงและไม่มีอะไรที่ที่นี่ไม่มี แต่เธอไม่เคยนึกเลยว่าลานจอดรถของที่นี่จะใหญ่ขนาดนี้มีแม้กระทั่งลานจอดเครื่องบิน ซึ่งตอนนี้มีเครื่องบินส่วนตัวสองสามลำจอดอยู่

        อลังการงานสร้างมาก...

        เพราะซูเจี่ยนอันเคยลงข่าวหน้าหนึ่งพนักงานแต่ละคนจึงจำหน้าเธอได้แม่นว่า เธอคือภรรยาของท่านผอ.ซูเจี่ยนอันถูกเรื่องเต็มยศจนเธอชักจะทำตัวไม่ถูก

        คลับเฮาส์แห่งนี้ถ้าพูดตามจริงดูจะเหมือนโรงแรมหรูขนาดใหญ่เสียมากกว่าทั้งสวนดอกไม้ที่ถูกตัดแต่งไว้อย่างดี และน้ำพุที่ถูกออกแบบอย่างประณีตตัวอาคารโอ่อ่าและสวยงามที่อยู่บนยอดเขาแห่งนี้ เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง

        ลู่เป๋าเหยียนพาซูเจี่ยนอันเข้าไปที่ห้องหนึ่งบนชั้นห้า

        พรมหนาอ่อนนุ่มที่ทำให้ทุกก้าวเดินไร้ซึ่งเสียงสะท้อนผ้าม่านผืนใหญ่ยาวจรดพื้น ภายนอกคือวิวของเทือกเขาอันงดงามการดีไซน์ของห้องที่หรูหราและน่าเกรงขาม ทำให้ซูเจี่ยนอันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมการเป็นสมาชิกที่นี่จึงถือเป็นสัญลักษณ์ยืนยันสถานะของคนในวงการธุรกิจ

        มู่ซือเจวี๋ยกับเสิ่นเยว่ชวนเองก็อยู่ในห้องเสิ่นเยว่ชวนนั่งเอนตัวอย่างสบายใจให้บรรยากาศดูนักเลงนิดๆส่วนมู่ซือเจวี๋ยกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางราวกับราชาในโลกแห่งความมืด

        พวกเขาดูแปลกใจที่ลู่เป๋าเหยียนพาเธอมาเสิ่นเยว่ชวนเริ่มส่งเสียงหยอกล้อ

        “ผอ.ลู่ในที่สุดนายก็มีสาวสวยเดินเคียงข้างสักทีนะ”

        “เอ๋?” ซูเจี่ยนอันสงสัย “สาวๆ คนก่อนๆ ที่เขาพามาไม่สวยงั้นเหรอ”เธอเอียงหน้ามองลู่เป๋าเหยียนอย่างพิจารณา

        “คุณสามีนายดูไม่ใช่คนรสนิยมแย่นี่หน่า”

        มือของมู่ซือเจวี๋ยที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ไม่อาจปิดรอยยิ้มของเขาเอาไว้ได้มิดเสิ่นเยว่ชวนยกมือป้องปาก พลางกระซิบบอกซูเจี่ยนอัน

        “ไม่ใช่ปัญหาเรื่องรสนิยมหรอกแต่เขาไม่เคยพาสาวคนไหนมาที่นี่เลยสักครั้งต่างหาก”

        ลู่เป๋าเหยียนรั้งตัวซูเจี่ยนอันเข้ามาพลางส่งสายตาเยือกเย็นใส่เสิ่นเยว่ชวน จนเขาถึงกับรีบลุกขึ้น

        “อะแฮ่มคุณชายของตระกูลฉินกับผู้จัดการของ HC มาถึงแล้ว พวกเราควรไปกันได้แล้วอ้อใช่ เจี่ยนอัน เพื่อนของเธอที่ชื่อลั่วเสี่ยวซีเองก็มาพร้อมกันกับฉินเว่ยนะ”

        ซูเจี่ยนอันถามอย่างสงสัย

        “พวกนายจะทำอะไรกัน”

        “เล่นเทนนิสแล้วก็คุยงานนิดหน่อยไปพร้อมกัน” ลู่เป๋าเหยียนถาม “เธอเล่นเทนนิสเป็นหรือเปล่า”

        “เป็น”ซูเจี่ยนอันพยักหน้า

        “งั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับฉัน”

        ซูเจี่ยนอันโดนเขาลากเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดส่วนมู่ซือเจวี๋ยกับเสิ่นเยว่ชวนก็เดินออกไปอย่างนึกสนุก

        ลู่เป๋าเหยียนวางแผนจะพาเธอมาที่นี่อยู่แล้วเมื่อวานจึงให้คนช่วยจัดเตรียมเสื้อผ้าและรองเท้ากีฬาเอาไว้เรียบร้อยชุดของเธอเป็นเสื้อเชิ้ตตัวยาวและกางเกงทรงกระโปรง ที่ยี่ห้อเดียวกันคอลเลกชันเดียวกันกับของเขา

        ซูเจี่ยนอันมองชุดของตัวเองแล้วพูดขึ้นว่า

        “ทำไมถึงดูเหมือนเสื้อคู่จัง”

        เสื้อคู่?

        ลู่เป๋าเหยียนมองชุดของตัวเองอยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าชุดนี้ดูน่ามองขึ้นกว่าเดิมเยอะ

        ซูเจี่ยนอันที่ทั้งต้องเปลี่ยนชุดรวบผม และทาครีมกันแดด ทำให้เธอแต่งตัวเสร็จช้ากว่าลู่เป๋าเหยียนอยู่มากลู่เป๋าเหยียนจึงออกไปนั่งอ่านนิตยสารอยู่ด้านนอกระหว่างรอ

        สิบกว่านาทีต่อมาซูเจี่ยนอันก็ออกมาจากห้องแต่งตัว

        ปกติเธอมักจะใส่ชุดลำลองเรียบง่ายนี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เป๋าเหยียนเห็นเธออยู่ในชุดเล่นกีฬา

        เสื้อเชิ้ตตัวหลวมสีขาวเข้าชุดกันกับกางเกงทรงกระโปรงตัวสั้นเผยให้เห็นขาเรียวยาวเธอรวบผมหางม้า หน้าผากโค้งมนและไรผมที่ดูรับกันสวยงามน่ามองทำให้ใบหน้าเธอยิ่งดูสดใสกว่าทุกที

        ชุดกีฬายิ่งทำให้ซูเจี่ยนอันดูเด็กลงกว่าเดิมราวกับเพิ่งเดินออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัยอย่างไรอย่างนั้นทำให้ทุกคนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซ้ำอีกสักทีสองที

        ลู่เป๋าเหยียนเริ่มนึกเสียใจที่พาเธอมาซะแล้ว

        เขาควรซ่อนเธอเอาไว้ที่บ้านเก็บเธอเอาไว้ดูคนเดียวมากกว่า

        ซูเจี่ยนอันไม่ได้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในสายตาของลู่เป๋าเหยียนแม้แต่น้อยเธอเดินมายืนตรงหน้าเขา

        “ไปกันเถอะ”

        ลู่เป๋าเหยียนสวมหมวกแก๊ปให้เธอจากนั้นจึงพาเธอลงไปที่ชั้นล่าง

        วันนี้อากาศดีมีลมพัดอ่อนๆ แสงแดดก็ไม่แรงมาก เหมาะที่สุดสำหรับการเล่นกีฬา

        จากอาคารคลับเฮาส์ไปสนามกีฬากลางแจ้งค่อนข้างไกลคนที่ขี้เกียจเดินสามารถเลือกที่จะนั่งรถบริการของทางคลับเฮาส์ไปได้เมื่อลู่เป๋าเหยียนและซูเจี่ยนอันเดินออกมาจากตึก รถบริการขนาดสี่ที่นั่งก็ขับเข้ามาจอดตรงหน้าซูเจี่ยนอันเห็นพี่ชายของตนนั่งอยู่ในนั้น

        ซูอี้เฉิงในชุดกีฬานั่งอยู่บนรถและที่นั่งอยู่ข้างกายเขาคือสาวสวยคนหนึ่ง ที่ดูเหมาะสมกับเขาเหลือเกิน

        “พวกน้องจะไปเล่นเทนนิส?”ซูอี้เฉิงเองก็สังเกตเห็นลู่เป๋าเหยียนกับน้องสาวของตน จึงชี้ไปยังที่ว่างบนรถ“ไปด้วยกันไหม”

        “เราไปพร้อมกับพี่ฉันกันเถอะ”ซูเจี่ยนอันสะกิดมือลู่เป๋าเหยียนพลางพูดเสียงเบาอย่างให้สัญญาณ

        “ฉันอยากรู้ว่าคนที่นั่งอยู่กับเขาเป็นแฟนเขาหรือเปล่า”

        ซูอี้เฉิงคงไม่รู้ว่าลั่วเสี่ยวซีกับฉินเว่ยเองวันนี้ก็มาที่นี่ถ้าหากเขาพาแฟนใหม่มาด้วยล่ะก็ อีกสักครู่ที่สนามเทนนิสคงมีละครฉากใหญ่ที่น่าตื่นตาตื่นใจเสียยิ่งกว่าดูการแข่งขันให้ชมเป็นแน่