บทที่ 23 เซ็นสัญญา
"……" ใบหน้าขอลุงหวังซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้
เขาพูดถูก ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเื่พวกนี้ ชีวิตของคุณหนูต่างหากที่เป็เื่เร่งด่วน
"งั้นก็รบกวนคุณจิ้นเฉินด้วย!" ลุงหวังมองไปที่จิ้นเฉิน คำว่า ‘รบกวนด้วย’ ถูกเน้นหนักมาก
จิ้นเฉินทำเหมือนไม่ได้ยิน สีหน้าไร้อารมณ์เดินตามพยาบาลไปที่แผนกถ่ายเื
ตอนออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือด แม้แต่ย่างก้าวก็ไม่มั่นคงเหมือนเดิม
ลู่ซานกลัวเขาจะล้ม คิดจะเข้าไปประคอง แต่ถูกปฏิเสธอย่างเ็า
เดินมาถึงตรงหน้าลุงหวัง จิ้นเฉินก็หยุดลงและพูดว่า "ค่าใช้จ่ายคราวนี้ผมรับผิดชอบทั้งหมดเอง รอให้เฉียวอันอันฟื้น แล้วค่อยบอกเธอว่า หนี้ครั้งนี้ผมใช้คืนแล้ว ความสัมพันธ์ของผมกับเธอก่อนหน้านี้เป็ยังไง ต่อไปก็จะเป็แบบนั้น"
พูดจบก็ไม่รอปฏิกิริยาของลุงหวัง เขาก็พาลู่ซานเดินจากไป
"เวรกรรมเสียจริง เวรกรรม..." ลุงหวังทุบอกชกตักพลางถอนหายใจ
ไปรักผู้ชายใจเ็าไร้ความรู้สึกแบบนี้ ชีวิตคุณหนูช่างน่าสงสารจริง ๆ
...
"ตื่นแล้วเหรอ"
"ลุงหวัง..." เฉียวอันอันลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือห้องพักคนไข้ที่คุ้นเคย เธอขยับตัวเล็กน้อย ความเ็ปจากท้องทำให้เธอสูดหายใจเฮือกใหญ่
"อย่าขยับนะ ระวังแผลเปิด!" ลุงหวังเตือนอย่างร้อนใจ
เฉียวอันอันเชื่อฟังนอนตัวตรง ไม่กล้าขยับตัว
เธอจำได้แล้ว เมื่อคืนเพื่อช่วยจิ้นเฉิน เธอใช้ร่างกายของเธอบังมีดไว้
พอคิดถึงเื่นี้ เธอก็อดเป็ห่วงไม่ได้ "ลุงหวัง จิ้นเฉินอยู่ไหน? เขาไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ?"
หลังจากที่เธอถูกแทงเมื่อคืนนี้ เธอเห็นเลือนรางว่าจิ้นเฉินกำลังต่อสู้กับชายคนนั้น คนร้ายมีมีดอยู่ในมือ จิ้นเฉินคงได้รับาเ็บ้าง
พอได้ยินเฉียวอันอันถามแบบนั้น ใบหน้าของลุงหวังก็มืดครึ้มลงทันที พูดเสียงเ็าว่า "ไม่ตายหรอก!"
ตัวเองาเ็ขนาดนี้แล้ว ยังมีแก่ใจมาถามถึงคนอื่นอีก ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเธอดี
"อะไรนะ? เขาได้รับาเ็จริง ๆ เหรอ?" เฉียวอันอันร้อนใจ คว้าราวเตียงทั้งสองข้างหวังจะลุกขึ้นนั่ง "เขาาเ็ตรงไหน? าเ็หนักไหมคะ?"
ลุงหวังได้ฟังก็โมโห จับเธอกดกลับลงไป “ก็แค่เจาะเืไปนิดเดียว แผลเล็กเท่าเข็มหมุด จะไปร้ายแรงอะไร!”
"เจาะเื?"
"ใช่" คุณลุงพยักหน้า พูดอย่างฉุนเฉียวว่า "คลังเืไม่มีเื เขาเลยบริจาคเืให้เธอ เขายังบอกอีกว่าเืพวกนี้กับค่ารักษาตัวในโรงพยาบาลทั้งหมด เขาจะเป็คนจ่ายเอง ถือว่าตอบแทนเธอที่ช่วยไว้หนนี้ เื่ในอดีตของพวกเธอเป็อย่างไร ในอนาคตก็ยังคงเป็อย่างนั้น"
"เขา… เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอคะ?" ใบหน้าของเฉียวอันอันซีดเผือด เสียงสั่นเครือเล็กน้อย
"ผมจะโกหกคุณหนูทำไมล่ะครับ?" ลุงหวังจ้องตา
เฉียวอันอันเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรอีก
เธอไม่สงสัยลุงหวังอยู่แล้ว เธอแค่ไม่อยากยอมรับว่าคำพูดพวกนั้นเป็สิ่งที่จิ้นเฉินพูดออกมา
เธอช่วยเขา เพราะเธอไม่อยากให้เขาได้รับาเ็ ไม่ได้คิดว่าจะช่วยเขาแล้วเขาจะให้อภัย
แต่เมื่อถึงเวลาที่เขาเร่งรีบที่จะชดใช้ทุกอย่าง และตัดความสัมพันธ์ทิ้งไป เธอก็อดเศร้าใจไม่ได้
เป็อย่างที่เขาพูดจริง ๆ น่าสมเพช!
เฉียวอันอันหลับตาและยิ้มอย่างขมขื่น "ลุงหวัง จิ้นเฉินพูดไม่ผิดหรอก เืที่ฉันหลั่งให้เขา เขาก็คืนให้ฉันแล้ว เขาไม่ได้เป็หนี้ฉันเลย"
"ไม่เป็หนี้? ถ้าเขามีปัญญาก็ให้เขาแทงตัวเองสักที นั่นสิถึงจะเรียกว่าไม่เป็หนี้!" ลุงหวังพูดพลางถลึงตาเขม็ง
เฉียวอันอันหัวเราะพลางส่ายหัว
ให้จิ้นเฉินแทงตัวเองเหรอ? ไม่มีทางหรอก! ไม่ต้องพูดถึงว่าจิ้นเฉินจะไม่ทำแบบนั้น เธอเองก็ไม่อยากให้เขาทำแบบนั้น
เวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"คุณเฉียว" ลู่ซานยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพักคนไข้ ถือกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งยิ้มให้เธอ
เฉียวอันอันเชิญเขาเข้ามา พลางมองหาอะไรบางอย่างที่ด้านหลังของเขา
เมื่อไม่เห็นร่างที่คาดหวัง ความผิดหวังก็แวบขึ้นมาอย่างรวดเร็วในดวงตาของเธอ
"คุณเฉียว คุณจิ้นให้ผมมาคุยกับคุณเื่สัญญา นี่คือสัญญา คุณช่วยดูหน่อยว่ามีส่วนไหนที่ต้องแก้ไขไหม"
"ได้ค่ะ" เฉียวอันอันรับสัญญามา แล้วให้ลุงหวังพยุงเธอลุกขึ้นนั่ง
สัญญาหนามาก ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะอ่านจบ
เฉียวอันอันเพื่อหลีกเลี่ยงการเสียเวลา จึงอ่านคร่าว ๆ เฉพาะบางส่วนที่สำคัญ เมื่อไม่พบปัญหาใด ๆ จึงตัดสินใจเซ็นสัญญา
ท่าทีที่ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วนี้ ทำให้ลู่ซานเลิกคิ้วเล็กน้อย "คุณเฉียวไม่อ่านให้ละเอียดกว่านี้เหรอครับ?"
"ฉันเชื่อใจเขา!" เธอยิ้มพลางหยิบปากกาที่อยู่ด้านข้างมาเซ็นชื่อตัวเองลงสำเนาสองชุด
จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อจิ้นเฉิน เขามีวิธีมากมายจัดการกับเธอ แต่ไม่ถึงกับต้องไปยุ่งกับสัญญาด้วยซ้ำ
"คุณเฉียวใจกว้างจริง ๆ แต่ข้อนี้คุณควรดูสักหน่อยนะ" ลู่ซานพูด พลางพลิกสัญญาไปหน้าหนึ่ง ชี้ไปที่ตัวอักษรบรรทัดสุดท้าย
เฉียวอันอันตาเบิกกว้างอย่างฉับพลัน "แบ่งกำไรห้าสิบห้าสิบ?"
"คุณจิ้นบอกว่าคุณเฉียวช่วยรับมีดแทนเขา เขาจึงยกผลประโยชน์ส่วนนี้ให้คุณ ถือเป็ค่าเสียหายทางจิตใจ เขาจะได้ไม่เป็หนี้คุณ"
แววตาของเฉียวอันอันหม่นลงเล็กน้อย มุมปากกระตุกเบา ๆ "อืม คุณกลับไปบอกเขาว่า เขาไม่ได้เป็หนี้ฉันหรอกค่ะ"
ลู่ซานรับคำ จากนั้นก็พูดอีกว่า "เื่คนร้ายเมื่อคืนนี้ได้สืบชัดเจนแล้ว เป็พนักงานที่ถูกไล่ออกจากเฉียวกรุ๊ป ไม่รู้ได้ยินมาจากที่ไหนว่าที่เฉียวกรุ๊ปปลดพนักงานเป็เพราะคุณจิ้น ก็เลยแค้นคุณจิ้น ตอนนี้เขาถูกจับตัวได้แล้วครับ"
ความผิดฐานพยายามฆ่า อีกทั้งแรงกดดันจากคุณจิ้น เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต
เฉียวอันอันพยักหน้า "ฉันเข้าใจแล้ว รบกวนคุณช่วยบอกเขาด้วยว่าฉันขอโทษ"
ชายคนนั้นเป็พนักงานของเฉียวกรุ๊ป เฉียวกรุ๊ปเป็คนไล่เขาออก ในฐานะประธานบริษัท เธอควรกล่าวขอโทษจิ้นเฉิน
ลู่ซานเข้าใจความหมายของเธอ ยิ้มตอบรับ
เดินออกจากห้องผู้ป่วย มาถึงมุมโค้งของระเบียงทางเดิน ลู่ซานหยุดลง โค้งคำนับให้กับชายในเงามืดอย่างเคารพ "คุณจิ้นครับ คุณเฉียวเซ็นสัญญาแล้วครับ"
"เธอเป็ยังไงบ้าง" จิ้นเฉินดับบุหรี่ในมือ ถามอย่างเรียบเฉย
ลู่ซานลังเลเล็กน้อย "สีหน้าคุณเฉียว ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่..."
เพิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน จะมีสีหน้าดีได้ยังไง ลู่ซานรู้สึกว่าคำตอบของตัวเองเกินความจำเป็
แต่จิ้นเฉินดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจ เขาหยิบสัญญาอีกฉบับพลิกไปที่หน้าลายเซ็น แล้วจ้องลายเซ็นของเฉียวอันอันอยู่เป็เวลานาน
"คุณไปบอกโรงพยาบาลด้วย ให้จัดตารางตรวจรักษาเพิ่มอีกสองสามครั้ง ระวังสภาพร่างกายของเธอด้วย"
ร่างกายของเธอเพิ่งผ่านการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจยังไม่ฟื้นตัว แล้วยังมาเจอเื่นี้อีก ถ้าไม่รักษาให้ดี ร่างกายอาจจะแย่กว่าเดิมได้
"ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ"
ลู่ซานทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ เพิ่งจะไปบอกโรงพยาบาลไม่นาน โรงพยาบาลก็ปรับตารางตรวจรักษาของเฉียวอันอันแล้ว
ไม่ถึงสองชั่วโมงหลังจากตรวจครั้งที่แล้ว กลุ่มแพทย์และพยาบาลก็เข้ามาอีกครั้ง
หลังจากตรวจร่างกายอย่างละเอียด เฉียวอันอันก็รู้ว่าเธอกลายเป็ผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาล เพียงเพราะเธอเข้าห้องฉุกเฉินหลายครั้ง
เฉียวอันอันรู้สึกขำปนสงสาร กับผลลัพธ์นี้
"คุณเฉียวพักผ่อนก่อนนะคะ พวกเราไม่รบกวนแล้ว"
"ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ"
หลังจากส่งแพทย์และพยาบาลที่มาตรวจออกไป เฉียวอันอันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และอ่านสัญญาที่ยังอ่านไม่จบต่อ
หลังจากอ่านเสร็จ ผ่านไปสองชั่วโมง เธอมอบสัญญาให้ลุงหวัง และขอให้เขาส่งไปให้เลาขาเหยียนที่เฉียวกรุ๊ป
เธอเชื่อว่าเลขาเหยียนพอเห็นสัญญา คงจะรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร
จิ้นเฉินให้ความสำคัญกับความร่วมมือครั้งนี้มาก โดยจัดสรรเงินห้าร้อยล้านหยวน ในจำนวนนี้สองร้อยล้านหยวนใช้เป็เงินทุนให้เฉียวกรุ๊ป ที่เหลืออีกสามร้อยล้านใช้เป็ต้นทุนวัสดุในการพัฒนาโทรศัพท์มือถือ
ด้วยเงินห้าร้อยล้านนี้ ในที่สุดเฉียวกรุ๊ปก็ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้
ในที่สุดหินก้อนใหญ่ที่กดทับจิตใจของเฉียวอันอัน มาตลอดก็หายไป
เธอหยิบรีโมตมากดเปลี่ยนช่องทีวีไม่หยุด คิดจะหารายการเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ของเธอ สุดท้ายก็หาจนทั่ว และเลือกการ์ตูนสำหรับเด็กเล็ก แล้วดูอย่างเพลิดเพลิน
โดยไม่รู้เลยว่าข่าวเกี่ยวกับตัวเอง ออกทางโทรทัศน์ด้วย
406
