ฟาร์มมังกรของน้องริโอล่า

ผม คาบาลครับ วันนี้ผมตื่น๻ั้๹แ๻่เช้าราวๆตี5เพื่อไป รวมตัวกับกลุ่มของ โคคิ ที่ประกอบไปด้วย มินามิ ยูฉะ กับผู้กล้าอาร์ค ผมค่อยๆเดินไปกับเรม และเตรียมตัวให้พร้อมที่จะ ฆ่า โปปุ กริซลี่ที่เริ่มโผล่ออกมาทำร้ายนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวฟาร์ม๬ั๹๠๱แห่งนี้ เพื่อ ท่าน ริโอล่า เ๽้านายของผม

" มาพร้อมกันแล้วรึยัง " โคคิกล่าว ก่อนจะสำรวจเครื่องแต่งกายกับอาวุธของพวกเรา โดยเรมใช้ธนูในการต่อสู้เป็นหลัก เธอจึงถูกเลือกให้ไปอยู่กองกลาง ผม โคคิ มินามิ ยูฉะ กับ ผู้กล้าอาร์ค จะเป็นกองหน้าเอง
" นี่นายเป็นจอมปีศาจ อย่างงั้นรึ " มินามิ โซระ กล่าว พร้อมชักดาบใส่ผม ในฐานะของยูฉะ คนหนึ่ง เธอจะยอมร่วมเดินทางกับจอมปีศาจไม่ได้
ผมเองก็ตั้งท่าเตรียมต่อสู้แล้วเหมือนกัน ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ถูกกับปีศาจอย่างมาก จนโคคิต้องมาจับแยก
" ชั้นมันไม่ดี ตรงไหน เหอะ โคคิ พูดให้มันน้อยๆหน่อย " มินามิ โซระ ตะโกนด่าโคคิที่เข้าข้างผมแล้วเดินมาด่าผมต่อ
" แกเองก็อย่าคิดนะว่าชั้นจะเป็น นากาม่า (เพื่อนร่วมผจญภัย) ของนาย "
" โตๆ กันแล้วอย่าทำตัว ดราม่าเลยน่า " โคคิกล่าว แต่โซระไม่ยอมหยุด เธอพ่นคำด่าออกมาจนฟองฟ๊อด ทำให้ มิโคโตะ มังกรสาวที่เฝ้าประตูทางเข้าฟาร์ม ต้องอมยิ้มหัวเราะเอาไว้
ผมมองหน้า มินามิ โซระ อย่างไม่ชอบใจ มินามิ ยูฉะ คนนี้เหมือนกัน แล้วมองหน้า เรม อย่างขอความคิดเห็น แต่เรมยักไหล่ ผมเลยแอบสงสัยว่า งานปราบโปปุ กริซลี่จะเป็นไปด้วยดีหรือป่าว เพราะ มินามิ โซระ คนนี้ไม่ยอมร่วมทางกับผม
" เอาละ ออกเดินทางได้ " โคคิ เดินนำหน้าเข้าไปในป่า โดยแยก ผม กับโซระให้ห่างกัน เพื่อไม่ให้กัดกันจนกีดขวางการทำงาน
ไม่นานเราก็มาถึงลำธารแห่งหนึ่งที่เป็นที่รวมตัวของ โปปุ กริซลี่ ในช่วงหน้าร้อนนี้ มันเป็นช่วงฤดูผสมพันธ์ของ โปปุ กริซลี่ พวกมันจะเอากันตั้งแต่เช้าจนเย็น แล้วก็นอน เพื่อเพิ่มจำนวนประชากรหมี และพวกมันจะดุร้ายมากเมื่อเราเดินเข้าไปในถิ่นของมัน ด้วยนิสัยหวงถิ่น พวกมันอาจทำร้ายนักท่องเที่ยวถึงตาย ถ้าเราไม่กำจัดมัน
ผมเดินไปเรื่อยๆ แล้วตัดกิ่งไม้ มาเหลาเป็นหอก ได้หลายสิบอัน ไม่นานนักโคคิก็ชูมือให้กลุ่มนักผจญภัยของเราพักได้ ผมเริ่มนั่งลง และคิดอะไรเรื่อยเปื่อยต่อไปเรื่อยๆ แต่แล้ว อยู่ๆผมก็สะดุ้งโหยง ผมลืมปลุกยัยแม่มด ริรินะ!!! ผมตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังก้อง
" ตายล่ะ ตรู ลืมปลุกริรินะ!!! "
กลับมาทางริรินะ
" แง แง แง " ริรินะร้องไห้ที่เธอตื่นสาย ตอนนี้พวกโคคิไม่อยู่แล้ว เพราะพวกเขาออกเดินทางไปตั้งแต่เช้า โดยทิ้งเธอไว้ ดูเหมือนพวกเขาจะไม่รุ้สึกถึงความไร้ตัวตนของเธอ
ริรินะ ร้องไห้จนมิโคโตะ มังกรสาวอ่อนใจและเสนอตัวจะพาเธอไปส่งที่ป่า ของโปปุ กริซลี่ ที่พวกโคคิอยู่ 
" ขอบใจนะ มิโคโตะ เธอใจดีเหลือเกิน " ริรินะ กล่าว ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะไป เอลิเซ่ ที่มีอุยฮารุขี่อยู่ที่หลังก็ปรากฏ กายออกมา เธอกำลังเคี้ยว โต๊ะไม้ที่เพิ่งส่งมาจาก บริษัท ไทเกอร์ แฟมิลี่มา สดๆร้อนๆ เสียงดัง กรุ๊บ กรุ๊บ และเริ่มทักทาย มิโคโตะ กับริรินะ
" พวกเธอจะไปเล่นกันที่ไหน ขอชั้นไปด้วย ตัวสิ " เอลิเซ่กล่าว
"เราไม่ได้จะไปเล่นนะเอลิเซ๋ เรากำลังจะไปทำงาน " มิโคโตะ มังกรสาวพูดกับเอลิเซ่
" ไปทำงานเหรอ ชั้นก็อยากทำงานเหมือนกัน ไปด้วย ตัวสิ ไปด้วย " เอลิเซ่ มังกรเหมันส์ ขอไปด้วยเธอตามเซ้าซี้มิโคโตะ จนเธออ่อนใจ
" อยากตามมาก็มา " มิโคโตะ กล่าว ก่อนจะโผบินออกไป เอลิเซ่ รีบบินตามไปโดยลืมไปว่า อุยฮารุยังนอนหลับอยู่บนหลังของเธอ
1 ชั่วโมงผ่านไป.......
มิโคโตะ ที่กำลังบินอยู่ ก็เห็นควันไฟที่เกิดจากการต่อสู้กัน ในป่าทางด้านซ้าย ไกลจากฟาร์มมังกรของริโอล่า 30กิโลเมตร
ภาพการต่อสู้อย่างห้าวหาญของคาบาล ที่กำลังต่อสู้กับโปปุ กริซลี่ ราวกับพระเอกเรื่อง Berserk ทำให้มิโคโตะ มังกรสาวประทับใจในตัวจอมปีศาจตนนี้มาก ซึ่งในตอนนี้ คาบาล และโคคิ กำลังตกอยู่ในวงล้อมของ ฝูงโปปุ กริซลี่นับร้อยตัว
แฮ่ กรรรร
โปปุ กริซลี่คำราม พร้อมกับพุ่งมาหมายฉีกกระชาก โคคิ กับ คาบาลให้กลายเป็นศพ 
แต่ทว่า......
ฟ้าววววววววล
ตูม
มิโคโตะ ดิ่งลงมาจากความสูงเกือบร้อยฟุต พร้อมกับ ริรินะ แม่มดสาวบ้องแบ๊ว เข้าโจมตีฝูงโปปุ กริซลี่ ด้วยกรงเล็บ และเวทย์ไฟ
" เมเทโอ สโตรม ดึ " 
เวทย์ไฟชุดใหญ่ที่ ริรินะ ร่าย ช่วยกู้สถานการณ์ของฝ่ายโคคิที่กำลังเสียเปรียบอยู่ให้กลับมาเป็นได้เปรียบ
การปรากฏกายของ มิโคโตะ และเอลิเซ่ สองมังกรสาว ทำให้ โปปุ กริซลี่ นับร้อย หวาดกลัว พวกมันต่างพากันวิ่งหนีไม่คิดชีวิต
มิโคโตะ ถือโอกาสนี้ โจมตีใส่ โปปุ กริซลี่ ด้วยกรงเล็บ จนพวกมันล้มตายไปหลายสิบตัว
" ขอเค้าเล่นด้วย ตัวสิ " เอลิเซ่ เอาอย่าง มิโคโตะ เธอใช้กรงเล็บของเธอให้เป็นประโยชน์ ในการล่า โปปุ กริซลี่
ทว่า.....
อุยฮารุ ที่ตื่นขึ้นมา บนหลังของเอลิเซ่ ก็ต้องตกใจ จนวิญญาณแทบออกจากร่าง เมื่อหัวของโปปุ กริซลี่ตัวหนึ่งกระเด็นมาวางอยู่แทบตักเธอ อุยฮารุ ร้อง กริ๊ดดดดดดดดดดดด เสียงดังก่อนจะสลบไปอีกครั้ง โดยมีควันสีชมพูออกจากปากเธอ จน มิโคโตะสังเกตได้
" พวกมนุษย์นี่ พ่นควันสีชมพู ออกจากปาก ได้ด้วยเหรอ " มิโคโตะ กล่าว ก่อนจะพ่นไฟเผาจ่าฝูงของพวก โปปุ กริซลี่
การต่อสู้ดำเนินต่อไป ราว 2ชั่วโมงก่อนจะจบลงด้วยชัยชนะของ พวกโคคิ และสองมังกรสาว
" ขอบใจมาก มิโคโตะ " โคคิ กล่าว พร้อมกับถลกหนัง โปปุ กริซลี่ จำนวนมาก เพื่อนำไปขาย และเป็นของให้คาบาล เอาไป ถวายแด่ เหล่าทวยเทพ เพื่อให้ คาบาลเป็นที่โปรดปรานของเทพ เทนชิ
เรม ซาคิวบัสสาว นั่งลงสูดวิญญาณ ของเหล่าหมีเคราะห์ร้ายที่ตายจากการโดนกรงเล็บและเวทย์ไฟ ของมิโคโตะ โดยไม่พูดไม่จา เพื่อเพิ่มพลังชีวิตที่เสียไปในการต่อสู้นี้
หลังจากการสู้รบเสร็จสิ้น โปปุกริซลี่ กว่าร้อยตัว ถูกสังหารจนหมด เหลือรอดเพียงไม่กี่ตัว คาบาลเดินมานั่งลงข้างๆ มิโคโตะ เพื่อขอโทษขอโพย แม่มดสาว ริรินะ และเริ่มเล่าเรื่องการต่อสู้ ของพวกเขา กับโปปุกริซลี่
เรื่องมีอยู่ว่า.....
หลังจากการแกะรอยกว่า 3ชั่วโมง ในที่สุดพวก คาบาล ก็พบแหล่งกบดาล ของ โปปุกริซลี่ จากสายข่าวของผู้กล้า อาร์ค และมินามิ ยูฉะ พวกมันมีเพียง 20 ถึง 30 ตัวเท่านั้น พอที่เราจะกำจัดได้
พวกเราซุกอยู่ที่พงไม้ข้างๆบึง และรอจน พวก โปปุ กริซลี่เอากันเสร็จแล้ว และล้มตัวลงนอน อย่างขี้เกียจ มันเป็นโอกาสของพวกเราแล้วที่จะกำจัดพวกมัน
พวกเราเริ่มโจมตีพวกมันด้วย ธนูไฟของเรม แต่ มินามิ ยูฉะกับผู้กล้าอาร์ค ไม่ฟังคำเตือนของโคคิ ว่าพวกมันอาจจะซุ่มกำลังอยู่อีกก็ได้ พวกเขาทั้งสองคนขัดคำสั่ง และวิ่งเข้าไปประจันบาลกับ โปปุ กริซลี่ ทำให้พวกเราทั้งหมดต้องวิ่งตามลงไปในบึง
ปรากฏว่า...... เป็นดั่งที่เจ้าชาย โคคิ คิด โปปุ กริซลี่ ที่นอนรออยู่เป็นเพียงเป้าหลอก กองกำลัง โปปุ กริซลี่ ที่จริงแล้วมีร้อยกว่าตัว แถมเป็น ชายหนุ่มที่กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ พร้อมจะขย้ำพวกเรา
มินามิ ยูฉะ กับ ผุ้กล้า อาร์ค สู้จนดาบหัก และได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ฉันจึงให้เรมพาทั้งสองหนีไป พร้อมเข้าต่อสู้กับกลุ่ม หมี โปปุ กริซลี่ที่ดุร้าย ราวกับคนเสียสติ
เมื่อเจ้าชาย โคคิ เห็นดังนั้น เขาจึงรีบวิ่งเข้ามาช่วย พวกเราตกอยู่ในวงล้อมของ โปปุ กริซลี่ นานนับชั่วโมง จนแทบจะยอมตัดใจ ที่จะมีชีวิตรอด และ พวกเราพร้อมจะตายอยู่ในบึงนี้อย่างวีรบุรุษ แต่ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีบอลเพลิง ของ เธอ และมิโคโตะ เข้ามาช่วยพวกเราไว้ได้ เหมือน เทพ เทนชิมาโปรด และสถานการณ์ของพวกเราจึงพลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ และจัดการโปปุ กริซลี่ ได้หมดอย่างที่เห็น ขอบใจมากนะ ริรินะ แล้วก็มิโคโตะด้วย ขอบใจนะ
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป