[Gnoblin] โนบลิน จอมรังสรรค์

        วัตถุสีดำปรากฏวูบขึ้นที่หางตาของบันอย่างรวดเร็วจนแทบจะเห็นเป็นเพียงเส้นสายเขารีบหันหน้าไปมองทางวัตถุประหลาดนั้นทันที มันพุ่งเข้ามาหาเขาตรง ๆด้วยความเร็วที่สูงสุดยอด เพียงแค่ชั่วหนึ่งกะพริบตาบันก็รู้สึกว่าวัตถุสีดำนั้นพุ่งเข้ามาถึงตัวของเขาแล้ว

        แม้ว่าจะคอยสังเกตอยู่ตลอดเวลาแต่โนบลินก็รู้ตัวว่าสายเกินไปที่จะหยุดเจ้าเหมียวควินซ์ที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วขนาดนั้นได้

        ด้วยระยะห่างถึงเกือบสามสิบก้าวแต่มันกลับสามารถพุ่งตัวเข้าไปหาบันได้ในช่วงพริบตาเดียวหัวใจของโนบลินตกลงไปอยู่ที่พื้นเขารู้สึกเย็นวูบที่กลางหลังก่อนที่จะแล่นไปทั่วตัวจนรู้สึกชา

        ภาพของบันที่ถูกทำร้ายจากควินซ์สีดำที่ถูกพามาโดยตัวเขาเองปรากฏขึ้นในมโนสำนึกของเขามันเป็นความผิดพลาดของเขาเองที่นำเอาสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายเช่นควินซ์เข้ามาเพราะถึงแม้มันจะเป็นควินซ์ตัวเล็กที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมาได้ไม่นานแต่สัญชาตญาณของนักล่าที่ถูกฝังไว้ในสายเลือกของเผ่าพันธุ์มันนั้นยังคงเข้มข้นอยู่ตลอดเวลา

        เรซเองก็นับว่ามีปฏิกิริยารวดเร็วและมีสติที่มั่นคงมากกว่าทันทีที่ควินซ์น้อยพุ่งตัวออกไปเขาเองก็ทะยานร่างออกไปติด ๆ ด้วยเช่นกันแตกต่างกันที่เมื่อเรซเคลื่อนที่ได้ระยะทางห้าก้าวเจ้าควินซ์ตัวนั้นก็เข้าถึงจุดที่บันอยู่เสียแล้ว...

        ฝั่งของพอลแและแอลที่ไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนแปลงของควินซ์ตั้งแต่แรกนั้นก็ไม่สามารถที่จะช่วยเหลือใด ๆ ได้เลยแม้แต่น้อยทันทีที่ทั้งสองได้ยินเสียงตะโกนของโนบลินและเรซและมองไปยังบันที่อยู่ใต้ต้นไม้ที่มีใบสีสันสดใสนั้นก็ปรากฏเงาเรือนรางของวัตถุประหลาดสีดำขึ้นแล้ว

        "เมี้ยว..!!"

        ควินซ์ส่งเสียงร้องขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดก่อนที่เด็ก ๆทุกคนจะมองเห็นภาพเจ้าเหมียวสีดำตวัดเท้าหน้าที่มีกรงเล็บแหลมคมไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วแสงสะท้อนจากกงเล็บของมันส่องวาบเข้ามาที่สายตาของทุกคนและพุ่งผ่านเข้าไปยังใจกลางความรู้สึกของเด็กๆ อย่างชัดเจน

        ฉึบ..!

        ของบางอย่างที่แหลมคมเฉือนผ่านวัตถุบางอย่างทำให้เกิดเสียงที่คนฟังรู้สึกสะท้อนใจเป็นอย่างมากโนบลินเผลอหลับตาเพราะไม่อยากให้ภาพที่เขาสร้างขึ้นในห้วงสำนึกนั้นปรากฏขึ้นจริงและติดตรึงในตาของเขา

        ครืน...!!

        สุ้มเสียงที่ค่อนข้างแตกต่างจากที่โนบลินจินตนาการไว้ดังขึ้นมาพร้อมๆ กับเสียงของวัตถุบางอย่างหล่นลงที่พื้นโนบลินลืมตาขึ้นทันทีพร้อมกับจ้องมองไปยังทิศทางที่บันอยู่

        ภาพของบันที่นั่งเอาหลังพิงกับลำต้นของต้นไม้ต้นใหญ่พร้อมทั้งยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาปิดบังใบหน้าอย่างตกใจกับภาพของกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่มีรอยตัดด้วยของมีคมร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่พื้นคือภาพที่เด็ก ๆ ทุกคนที่กำลังพุ่งตัวเข้าไปช่วยเหลือบันนั้นได้เห็น

        เด็กๆ ต่างพากันยืนตกตะลึงอยู่รอบ ๆ จุดที่บันนั่งพักอยู่จนถึงตอนนี้แล้วนอกจากตัวบันเองทุกคนต่าง ๆเข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดีเพราะความจริงแล้วใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่บันเข้าไปนั่งพักนั้นมันคือสัตว์ร้ายที่มีความเจ้าเล่ห์เป็นอย่างมาก

        วืด..

        คมมีดแวววับถูกซัดพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วส่วนท้ายของใบมีดเชื่อมไว้ด้วยโซ่ขนาดเล็กแต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้ายืดยาวออกไปตามแรงดึงของใบมีดแอลสะบัดข้อมือเล็กน้อยสายโซ่ก็พันเข้ากับตัวของบันอย่างเหมาะเจาะก่อนที่เขาจะกระตุกแขนข้างนั้นอย่างสุดแรงส่งผลให้บันลอยวืดขึ้นจากพื้นอย่างหมดทางจะแข็งขืน

        พลั่ก..!!

        "โอ้ย..!! แอล..ทำให้มันเบามือกว่านี้ไม่ได้หรือไงกัน.."บันบ่นอุบพลางเอามือลูบก้นที่เพิ่งจะลงไปกระแทกพื้นอย่างจังเพราะแรงดึงของแอลเมื่อสักครู่

        "ถ้าช้ากว่านี้นายกลายเป็นปุ๋ยต้นไม้ไปแล้ว.." แอลตอบเรียบ ๆก่อนจะหันไปหน้าไปประจันกับต้นไม้กินคนนั้น

        "นั่นมันตัวอะไรกันน่ะโนบลิน ฉันเคยได้ยินเรื่องต้นไม้กินคนมาบ้างนะแต่คิดว่ามันมีแค่ในนิยายไม่ยักรู้ว่ามันมีอยู่จริง ๆ ด้วย"พอลถามขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา

        "นั่นมันเป็นสัตว์ร้ายเผ่าพันธุ์นึงที่พัฒนาตัวเองให้มีรูปร่างเหมือนต้นไม้น่ะฉันก็อ่านเจอมาในหอสมุดเหมือนกันมันน่าจะเรียกว่า สเตม่า"

        [สเตม่า : Stema] สัตว์ร้ายที่มีรูปร่างเหมือนต้นไม้ขนาดใหญ่เทอะทะ เคลื่อนที่ได้ช้าจนถึงช้ามาก มันจึงใช้วิธีการยืนคอยเหยื่อนิ่ง ๆอยู่กับที่ ทำตัวให้เหมือนต้นไม้มากที่สุดเพื่อที่ว่าเมื่อใดที่เหยื่อหลงเข้ามาอยู่ใกล้ ๆใต้ร่มเงาของมันมันจะใช้กิ่งขนาดใหญ่ของมันรัดตัวเหยื่อเพื่อไม่ให้หลบหนีไปได้รอจนเหยื่อหมดแรงแล้วมันถึงจัดเปิดช่องขนาดใหญ่ตรงกลางลำต้นเพื่อกินเหยื่อเข้าไปและให้กรดภายในนั้นย่อยสลายเหยื่อผู้โชคร้ายไปจนไม่หลงเหลือกระดูก

        "แล้วนี่พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ"เรซหันมาถามโนบลินถึงวิธีการจัดการเจ้าสัตว์ร้ายนี้

        "ถ้าจากข้อมูลที่ได้มามันเป็นสัตว์ร้ายที่เคลื่อนที่ได้ช้ามากถ้าหากว่ามันพลาดเป้าจากการจับเหยื่อด้วยแขนที่เหมือนกิ่งไม้ของมันแล้วมันจะต้องรอคอยให้เหยื่อตัวใหม่หลงเข้ามาในระยะโจมตีของมันอีกครั้งเพราะอย่างนั้นฉันคิดว่าถ้าให้บันโจมตีจากระยะไกลน่าจะเหมาะกว่า"โนบลินเสนอความคิด

        "นายยังมีลูกศรชุดใหม่ที่ฉันให้ไปก่อนหน้านี้อยู่หรือเปล่า?" โนบลินหันไปถามบัน

        "ก็ยังมีอยู่นะเพียงแต่ตอนนี้มีไม่เท่าไหร่เอง แล้วอีกอย่างนายบอกว่ามันสร้างใหม่ยากด้วยไม่ใช่เหรอถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ฉันก็ยังไม่อยากใช้มันตอนนี้เลย บอกตรง ๆว่าฉันเสียดายน่ะ" บันตอบ

        "เอาน่าเดี๋ยวฉันจะจัดการสร้างให้ใหม่เอง ตอนนี้เอาออกมาใช้ก่อนเถอะ"

        "เมี๊ยว...!!" ตุ้บ..!!

        ระหว่างที่เด็กๆ กำลังลังเล เสียงของควินซ์ตัวน้อยก็ดังขึ้นขัดจังหวะทุกคนตามมาด้วยเสียงของบางอย่างที่ตกกระแทกพื้นดินอย่างแรง

        "ควินซ์!!"

        โนบลินตะโกนขึ้นมาสุดเสียงเมื่อเห็นร่างน้อยๆ สีดำสนิทของเจ้าเหมียวตกกระแทกพื้นอย่างแรง จากการกระแทกของสัตว์ร้ายสเตม่าที่เหวี่ยงแขนที่เหมือนกิ่งไม้ขนาดใหญ่มาฟาดร่างของมันเสียเต็มแรง

        "เจ้าแมว..!!"บันตะโกนขึ้นมาก่อนที่จะเรียกเอาธนูคู่ใจขึ้นมากระชับไว้ในมือซ้ายพร้อมกับมือขวาที่ถือลูกศรไว้หนึ่งดอก

        "นะ..นั่นมันอะไรกันน่ะ"

        พอลถามอย่างตกตะลึงเมื่อมองเห็นลูกศรที่บันเรียกขึ้นมามันมีลักษณะเหมือนลูกศรทั่วไปที่เขาเคยเห็นบันใช้แต่คราวนี้มันไม่ได้มีหัวลูกศรเป็นโลหะแหลมอีกแล้วมันมีลักษณะคล้ายผลึกเรืองแสงที่มีสีแดงส้มดูร้อนแรงอย่างที่สุดแค่ได้เห็นเขาก็บอกได้เลยว่านั่นคือของวิเศษที่โนบลินสร้างขึ้นมาอย่างแน่นอน

        บันไม่มีเวลาตอบคำถามของพอลมือซ้ายที่ถือคันธนูยกขึ้นขนานกับพื้นอย่างมั่นคง พร้อมกับที่มือขวารั้งเอาสายธนูดึงไปข้างหลังจนสุดแรงก้านลูกศรส่องแสงเรืองขึ้นเล็กน้อยเป็นผลจากการฝึกฝนการส่งผ่านพลังเวทเข้าไปในลูกศรที่โนบลินสอนให้กับเขาเพื่อให้ลูกธนูมีความรวดเร็ว รุนแรง และสามารถควบคุมได้ง่ายขึ้น

        ฟรึ่บ

        เสียงของสายธนูที่เด้งกลับไปด้านหน้าอย่างแรงพร้อมกับส่งให้ลูกศรพุ่งไปที่เป้าหมายด้วยความเร็วเหมือนดาวตกลูกศรไม้เนื้อแข็งที่แฝงพลังเวทจนเกิดแสงเรืองรองพร้อมกับหัวลูกศรคริสตัลเรืองแสงสีแดงส้มมองดูสวยงามเป็นอย่างยิ่ง

        ตู้ม...!!

        เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวเกิดขึ้นพร้อมกับเศษไม้ฝุ่นผงที่ปลิวว่อนกระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่ในทันทีที่ลูกศรของบันนั้นตกกระทบร่างของสเตม่าเคราะห์ร้ายด้วยความรุนแรงเทียบเท่านักเวทระดับสูงทำให้ร่างกายที่เหมือนต้นไม้ของมันมากกว่าครึ่งสลายหายไปทันที หลงเหลือเพียงซากร่างที่ไม่ชีวิตแน่นิ่งอยู่บนพื้นคล้ายกับต้นไม้ใหญ่ที่ถูกสายฟ้าฟาดลงมาอย่างจัง