(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 142 ตั้งกลุ่มติวหนังสือ

พีทได้ตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าผู้ปกครอง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะด้วยเหตุการณ์เมื่อวันก่อน ประกอบกับหญิงสาวที่งามสะพรั่งถึงสามคนกำลังยืนอยู่ข้างเขา มันก็ยิ่งทำให้พีทอยากจะรีบออกไปจากที่นี่เร็วๆ

“ยัยแสบเลิกเรียนหรือยัง พี่รออยู่ที่หน้าโรงเรียน รีบมาเร็วเข้า” พีทรีบกดเบอร์โทรหาน้องสาวของตัวเองทันที เพราะตอนนี้เริ่มมีคนมามุงดูกลุ่มของเขามากเกินไปแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นเหล่าผู้ปกครองหัวงูที่มองมาที่หญิงสาวทั้งสามข้างกายพีท หรือจะเป็นเด็กนักเรียนชายที่เห็นรถเบนซ์สปอร์ตสุดหรูของรดา ที่ความงามของรถมันทำให้พวกเขาต่างพากันสนใจและสุดท้ายเป็นกลุ่มนักเรียนหญิงที่พากันมองมาที่พีทด้วยความเขินอาย

เป็นแบบนั้นจริงๆ วันนี้พีทแต่งตัวดี เพราะวันนี้เขาต้องเข้าร่วมประชุมที่บริษัทในฐานะประธาน ไม่ได้แต่งชุดนอนเสื้อยืด กางเกงขาสั้นเหมือนกับเมื่อวันก่อนที่ได้มาส่งพลอย จนเกิดเรื่องเกิดราวขึ้น

มาดของพีทในวันนี้คือนักธุรกิจหนุ่มที่หล่อไม่เบา แม้จะไม่ได้ใส่สูทจัดเต็ม แต่ด้วยเสื้อเชิ้ตและทรงผมที่เซตมาเป็นอย่างดี มันก็ทำให้เหล่านักเรียนหญิง ม.ปลาย พากันกรีดกราดกันแล้ว

“พี่พีท พี่ฝ้าย~!” เสียงตะโกนเจื้อยแจ้วของพลอยได้ดังขึ้นจากด้านหน้าประตู โดยมีเพื่อนนักเรียนในห้องของพลอยกลุ่มใหญ่เดินตามเธอมาด้วย หนึ่งในนั้นก็คือเบลล์เพื่อนคนสนิทของพลอย

อันที่จริงตามนัดหมายที่พีทได้นัดกับพลอยเอาไว้ คือให้เธอและเพื่อนนั่งรถไปที่ร้านไก่ทอดที่จะใช้เป็นที่ติวหนังสือเอง แต่ด้วยความที่จินหลินอยากมาดูโรงเรียนไทย พีทเลยเปลี่ยนแผนนิดหน่อย ถือโอกาสนี้มารับพลอยและเพื่อนๆ ไปด้วยเลย

แต่ทว่าเขาไม่คิดว่ามันจะเยอะแบบนี้ กลุ่มเพื่อนที่อยู่ข้างหลังพลอย มีไม่ต่ำกว่า 15 คน มีทั้งเพื่อนผู้หญิงและผู้ชาย ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้หญิงมากกว่า

หากแต่รถกระบะของเขานั่งได้อย่างมาก ภายในรถ ราวๆ 5 คนรวมคนขับ ส่วนท้ายรถกระบะน่าจะนั่งราวๆ อีกประมาณ 3-4 คนเพราะพีทได้ใช้รถคันนี้เป็นรถขนของภายในร้าน ด้านหลังรถกระบะเลยเต็มไปด้วยกล่องใส่อุปกรณ์จำนวนมากนั่นเอง

“พี่ฝ้ายมาด้วยเหรอคะ?” พลอยโผเข้ากอดฝ้ายตามประสาพี่สาวน้องสาวที่สนิทกัน ก่อนที่เธอนั้นจะหันมามอง จินหลินและรดา ด้วยสายตางุนงงเล็กน้อย

“คนนี้คือคุณรดา” พีทผายมือไปทางรดาเพื่อให้พลอยได้รู้จัก ซึ่งพลอยและเพื่อนในกลุ่มของเธอส่วนใหญ่ก็รู้จักรดากันอยู่ก่อนแล้วจริงๆ

รดาคือนักธุรกิจสาวที่มักจะเคยเห็นผ่านทางสื่อออนไลน์ต่างๆ มาบ้าง และบริษัทสยามโนวากรุปก็ยังมักที่จะมอบทุนการศึกษาให้กับเด็กนักเรียนและโรงเรียนต่างอยู่บ่อยๆ ทำให้กลุ่มเพื่อนของพลอยนั้นพอจะจำเธอและรู้จักเธอได้รางๆ

ส่วนพลอยนั้นมีหรือที่จะไม่รู้จัก ‘รดา’ เธอคือเจ้านายเก่าของพี่สาวเธอเลยนะ แถมตอนนี้ถึงเธอจะไม่รู้ว่ารดามาที่โรงเรียนของเธอทำไม แต่เธอนั้นรู้ว่า คุณรดานั้นเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท Easy Food ของพี่ชายเธอ

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อพลอยเป็นน้องสาวของพี่แพรและพี่พีทค่ะ” พลอยแนะนำตัวและส่งยิ้มให้กับรดา ด้วยความน่ารักน่าเอ็นดู แม้พีทจะไม่ค่อยเห็นด้านนี้ของพลอยมาก่อนก็ตามที

“ส่วนคนนี้คือจินหลิน เธอเป็นคนจีนแต่เธอพูดภาษาอังกฤษได้” พีทหันมาแนะนำจินหลินบ้าง จินหลินทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เมื่อเห็นถึงเครื่องแต่งกายที่ทุกคนต่างแต่งเหมือนกันหมด อีกทั้งยังเป็นระเบียบมากอีกด้วย

ในประเทศจีนของจินหลิน แม้ในบางโรงเรียนส่วนใหญ่จะมีเครื่องแบบที่นักเรียนต้องใส่ แต่ก็มีการผ่อนปรนในหลายๆ อย่าง ดั่งเช่นสามารถใส่เสื้อยืดด้านในและคลุมทับด้วยเครื่องแบบของโรงเรียนได้

หรือโรงเรียนบางแห่งก็จะใส่แต่ชุดวอร์มเสียมากกว่า นานๆ ครั้งจะใส่เครื่องแบบทางการทุกวันแบบนี้

และที่น่าตกใจไปกว่านั้น เธอยังสังเกตเห็นเครื่องแบบของนักเรียน ที่แตกต่างไปจากสีปกติอย่างเช่นสีขาวอยู่และก็ไม่ใช่ชุดวอร์ม หากแต่เป็นชุดลูกเสือและเนตรนารีนั่นเอง

‘อะไรคือลูกเสือ?!’ จินหลินงงมาก เด็กไปเป็นลูกเสือทำไม เป็นลูกคนไม่ดีเหรอ?

พีท ฝ้ายและรดา มองหน้ากันเมื่อได้ยินคำถามจากจินหลิน แต่ก็ได้แต่มองด้วยความจนใจ ไม่รู้จะอธิบายถึงหลักสูตรวิชาลูกเสือนี้ของไทย ให้จินหลินเข้าใจได้ยังไง

“เอาล่ะ…อย่าโอ้เอ้กันอีกเลย ทุกคนเตรียมของกันมาครบแล้วใช่ไหม ผู้ชายนั่งท้ายกระบะก็แล้วกัน ส่วนที่เหลือก็นั่งแท็กซี่ตามมานะ” พีทจัดแจงให้เพื่อนนักเรียนของพลอยเสร็จสรรพ

แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังปิดท้ายรถกระบะหลังจากเปิดให้นักเรียนชายขึ้นไปหมดแล้ว เขากลับเห็นพลอยน้องสาวของเขา ไม่ยอมขึ้นรถเสียที

“พลอยทำไมไม่ขึ้นรถล่ะ?” พีทถามพลอยที่ไม่ยอมขึ้นรถ ส่วนเบลล์นั้นได้มุดหน้าเข้าไปนั่งกับจินหลินที่เบาะหลังภายในรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“พี่รดา หนูขอนั่งไปกับพี่ได้ไหมคะ? หนูอยากนั่งรถเท่ๆ แบบนี้สักครั้ง” พลอยพูดด้วยสายตาที่ลุกวาว แม้ตัวของเธอจะไม่ได้สนิทกับรดา ซ้ำยังพูดได้ว่าเจอกันเป็นครั้งแรกๆ แต่พลอยก็อดใจไม่ไหวจริงๆ ที่จะได้นั่งรถสุดหรูคันนี้

“ได้สิ” รดายินดีเป็นอย่างยิ่งที่น้องสาวของพีทอยากนั่งรถของเธอ ต้องบอกก่อนว่าปกติแล้วทุกคนมักจะค่อนข้างเกรงใจรดาอยู่เสมอเวลาไปไหนกับรดา อนึ่งด้วยนิสัยที่ค่อนข้างเป็นคนเงียบๆ เป็นนักธุรกิจที่ดูเข้าถึงยากและดูเย็นชา มันเลยทำให้บุคลิกของรดามักจะไม่ค่อยมีคนเข้าหามากเท่าไร

ทว่า…กลับเป็นพลอยน้องสาวของพีทที่เข้าหาเธอโดยตรง แบบนี้มันจะไม่ทำให้รดาดีใจได้อย่างไร ‘นี้น้องสาวของแฟนเธอเลยนะ!’ รดาเองก็เห็นที่พลอยกอดกับฝ้ายในก่อนหน้านี้และตัวเธอนั้นก็อยากให้พลอยกอดเธอบ้างเช่นกัน

และการที่พลอยอยากมานั่งรถของเธอ มันก็ทำให้รดาดีใจไม่น้อยถึงขั้นเปิดประตูรถให้กับพลอยเลยด้วยซ้ำ พีทกับฝ้ายที่เห็นเหตุการณ์นี้ก็แอบยิ้มกันอยู่ในใจ ราวกับรู้ว่ารดานั้นคงจะดีใจไม่น้อยที่พลอย น้องสาวของพวกเขาได้เข้าหาเธอด้วยตัวเอง

แน่นอนพลอยไม่รู้หรอกว่า รดาคือแฟนของพีท เธอรู้เพียงแค่ว่าพีท พี่ชายของเธอกำลังคบกับพี่ฝ้าย เพราะสเตตัสใน Ibook ของทั้งสองคนได้ประกาศถึงสถานะนี้นั่นเอง

อีกอย่างพลอยไม่มีความสงสัยหรือระแคะระคายเรื่องที่พีทชายของเขามีแฟนอีกคนหนึ่งอย่างรดาเลย

คนระดับพี่รดา คือผู้หญิงที่อยู่เกินเอื้อมพี่ชายของเธอ อีกอย่างทั้งพี่รดาก็โตกว่าและเคยเป็นถึงหัวหน้าของพี่แพร พี่สาวของเธอด้วยแล้ว ฉะนั้นที่เธออยากนั่งรถของรดา มันก็แค่เธออยากถ่ายรูปลงไปอวดใน Ibook ของเธอเท่านั้น

และมันก็เป็นจริงดังนั้น พอรดาอนุญาต พลอยก็หยิบมือถือของเธอที่พีทซื้อให้ใหม่มาถ่ายรูปตัวเองคู่กับรถของรดาอยู่หลายรูป ทั้งในและนอก จนสุดท้ายพีทอดรนทนไม่ไหวต้องบีบแตรเรียกสติน้องสาวไปหนึ่งที ก่อนที่พลอยจะหันหน้าบูดบึ้งมาใส่เขาหนึ่งทีและทั้งหมดจึงได้ขับรถออกจากโรงเรียนท่ามกลางสายตาของนักเรียนที่พากันมองด้วยความอิจฉา

แหงล่ะ ก็พลอยเล่นเปิดกระจกฝั่งตัวเองให้ทุกคนเห็นไปเลย ทักทายเพื่อนคนนู้น คนนี้และที่สำคัญ ตัวของคู่อริของพลอยอย่างมายด์ก็เห็นภาพนี้ด้วย ‘รถเบนซ์สุดหรู ราคาเหยียดสิบล้าน’ รถคันนี้มันแพงกว่ารถ BMW ของพ่อเธอเสียอีก

ครั้งนี้เป็นฝ่ายพลอยที่ทำให้มายด์รู้สึกอิจฉาอีกฝ่ายได้ มายด์เด็กสาวจากห้องคิงกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะโบกรถแท็กซี่เพื่อไปติวหนังสือที่โรงเรียนกวดวิชา ชื่อดังในตัวจังหวัดธาราบุรีพร้อมกับเพื่อน

‘อย่าได้สนใจยัยนั่นเลยมายด์ รถคันนั้นไม่ใช่ของพลอยหรอก ดูสิทะเบียน กรุงเทพหรูซะแบบนี้ น่าจะเป็นของคนรู้จักมากกว่า’ สมแล้วกับที่เป็นเด็กห้องคิง ทุกคนต่างมีไหวพริบและช่างสังเกตดีมาก

ถึงทุกคนจะอิจฉาที่เห็นพลอยได้นั่งรถสุดหรู แต่กระนั้นทุกคนก็แอบมองทะเบียนรถเบนซ์คันงามที่แล่นฉิวออกไป ว่าจริงๆ แล้วมันเป็นรถจากกรุงเทพฯ ไม่น่าจะใช่รถของพลอยนั่นเอง

“สะใจจริงๆ พี่รดาเห็นหน้าเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นไหม? รู้ไหมเมื่อวันก่อน คนพวกนี้ดูถูกหนูมากแค่ไหน พวกนี้หาว่าบ้านหนูจนบ้างล่ะ หาว่าพี่ชายของหนูก็แค่หน้าตาดี แต่น่าเสียดายที่ไม่รวย อาชีพการงานคงหนีไม่พ้น ‘แมงดา’ เกาะผู้หญิงกินอย่างแน่นอน และยังไม่หมดนะคะ คนพวกนี้ยังดูถูกห้องเรียนของหนูอีก แถมยังท้าทายกันว่าจะใช้คะแนนสอบประเมินในครั้งนี้มาแข่งกันเลยว่าห้องใครจะเก่งกว่ากัน” พลอยได้บ่นเรื่องที่หนักใจของเธอให้กับรดาฟัง พร้อมกับขอบคุณที่รดาทำให้เธอได้ตอกหน้าอีกฝ่ายกลับคืนไปบ้าง จากการนั่งรถหรูของหญิงสาว

แต่ในขณะที่พลอยกำลังบอกเล่าเรื่องที่เธอทุกข์ใจ เธอกลับเห็นสีหน้าและออร่าของรดา ที่ดูเปลี่ยนไปจากพี่สาวที่ดูอบอุ่น ตอนนี้บรรยากาศในรถแทบจะเย็นยะเยือกไปหมดแล้ว

“พี่รดาเบาแอร์หน่อยก็ได้ค่ะ หนูไม่ชินกับรถแพงๆ ไม่คิดว่าแอร์รถแพงจะหนาวแบบนี้” พลอยใช้มือถูตัว ซึ่งนั้นก็ทำให้รดามีสติกลับมาเป็นของตัวเอง

ที่ก่อนหน้านี้เมื่อครู่ สติของรดาได้หลุดลอยไปชั่วคราว เธอหูดับไปเสียสนิท หลังจากได้ยินเรื่องที่พลอยเล่าให้เธอฟัง ‘เด็กพวกนี้กล้าดียังไงมาบอกว่าแฟนฉัน มีดีแค่หล่อ…แฟนของฉันเป็นแมงดา!’ รดาฟังแล้วอารมณ์ขึ้น เลยเผลอปลดปล่อยอารมณ์โกรธของเธอออกมาโดยไม่ตั้งใจ

“เดี๋ยวพี่บอกให้พีทซื้อรถใหม่ดีไหม?” รดาถามพลอยเพราะเข้าใจว่าเด็กสาวคงจะน้อยเนื้อต่ำใจที่รถของพี่ชายเธอเป็นแค่รถกระบะธรรมดาแถมยังเอาไว้ใช้สำหรับทำงาน ไม่ได้เป็นรถหรูเหมือนกันกับรถของผู้ปกครองคนอื่นๆ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ รถกระบะของพี่พีทก็เพียงพอแล้ว ถึงมันจะไม่ใช่รถหรูแต่หนูก็พอจะรู้มาบ้างว่ามันเป็น รถกระบะตัวท็อปของรุ่นนี้แล้ว ราคาน่าจะหลายแสนบาท…พี่พีทยังเรียนไม่จบ ก็สามารถซื้อรถแบบนี้มาใช้ได้แล้ว แถมยังซื้อมือถือ โน้ตบุ๊กให้กับแม่และหนูได้ใช้ของดีๆ ไม่เคยขาด แล้วแบบนี้หนูจะโกรธพี่พีทได้ยังไง หนูควรภูมิใจกับพี่ชายของหนูสิถึงจะถูก จริงไหมคะ” พลอยตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เธอรู้ว่าพีททำธุรกิจอะไรอยู่บ้างและยังรู้ว่าธุรกิจของพี่ชายเธอกำลังไปได้สวย เพราะตอนนี้ทุกคนในจังหวัดธาราบุรี มีใครบ้างไม่รู้จักร้านไก่ทอด Chicky CPF หรือ แอปส่งอาหาร Easy Food

ดังนั้นพลอยเลยรู้ว่าพีทกำลังอยู่ในช่วงสร้างตัว ถึงอย่างนั้นขนาดพี่ชายของเธอกำลังสร้างตัว เขากลับไม่คิดถึงตัวเองเลย ไม่คิดที่จะซื้อรถหรูๆ มาใช้เหมือนกับวัยรุ่นคนอื่นๆ แต่กลับเลือกซื้อของดีๆ ให้กับแม่และน้องสาวแทน อีกทั้งยังออกค่ารีโนเวทบ้านใหม่หมดทั้งหลัง ที่ราคารีโนเวทมันแทบจะเท่ากับซื้อบ้านหลังใหม่ได้หลังหนึ่งเลยด้วยซ้ำ

เช่นนี้แล้วจะไม่ให้พลอยภูมิใจในตัวพี่ชายและพี่สาวของเธอได้ยังไง…ที่เธอน้อยใจอยู่เล็กน้อยก็ตรงที่เธอยังเด็ก ยังหางานทำและแบ่งเบาภาระพี่ชายและพี่สาวของตัวเองยังไม่ได้ก็แค่นั้น

รดาได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ตอบกลับเบาๆ “อืม” เธอที่จับพ่วงมาลัยรถแอบมือสั่นเบาๆ ในใจเหม่อลอยคิดถึงแต่พีทที่ขับรถนำอยู่ข้างหน้า

ผู้ชายคนนี้ถึงจะเด็กกว่าเธอ 4 ปี ยังเป็นแค่นักศึกษาที่กำลังจะเรียนจบ แต่ความคิดความอ่านของเขาโตเสียยิ่งกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก

รดาไม่ได้บอกว่าเธอแก่ เธออายุ 26 ปี ผ่านโลกธุรกิจกับคนทุกวัยมาหมดแล้วและก็มีคนพูดเรื่องที่เธอดูมีความคิดอ่านที่โตเกินวัยมามากเช่นกัน แต่ทว่าพีทกลับมีความคิดอ่านที่โตพอๆ กับเธอ

แล้วแบบนี้จะไม่ให้รดาสั่นไหวได้ยังไงและที่สั่นไหวของรดาในที่นี้ก็คือ ‘ความคลั่งรักแฟน’ นั่นเอง รดายิ้มที่เธอตัดสินใจไม่ผิด ที่เลือกผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิต แม้เขาไม่ได้เพียบพร้อมสมบูรณ์เหมือนกับเจ้าชายในนิยาย หรือลูกเศรษฐี ไฮโซจากตระกูลดัง แต่พีทคือคนที่ดีพอและพอดีสำหรับเธอแล้ว!

ไม่นานนักรถทั้งสองคันและแท็กซี่ ก็พลันมาถึงหน้าร้าน Chicky CPK สาขาแรกที่เปิดอยู่ข้างมหาลัย ทั้งนี้ยังมีลูกค้าที่กำลังรับประทานไก่ทอดอยู่ในร้านเต็มแน่นร้านอยู่เช่นเดิม หรือมีลูกค้าที่กำลังต่อแถวซื้อกลับบ้านอยู่พอสมควร

แต่กระนั้นการที่จู่ๆ ก็มีเด็กนักเรียนเกือบ 20 คน เดินมาทางร้านของพวกเขา มันก็ทำให้คนในร้านเริ่มหันไปมอง พลางอนุมานว่าเด็กนักเรียนกลุ่มนี้น่าจะมากินเลี้ยงกันตามปกติ เฉกเช่นที่มักจะมีเด็กมหาลัยจับกลุ่มมากินไก่ทอดกันที่ร้านนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม พีทได้เดินนำเด็กนักเรียนกลุ่มใหญ่ไปยังหลังร้าน แน่นอนสิ่งที่เขาทำ มันทำให้เพื่อนของพลอยหลายๆ คน แอบเสียใจเล็กน้อยเพราะพวกเขาอยากจะสั่งไก่ทอดกินกันสักหน่อยจะได้มีแรงไว้สำหรับติวหนังสือนั่นเอง

แม้แต่พลอยเองก็ยังชะงักเท้าไปเล็กน้อย เมื่อต้องเดินผ่านหน้าร้านของพี่ชายเธอ…นี้เป็นครั้งแรกที่เธอมาร้านไก่ทอดพร้อมกับพี่ชายของเธอ ที่เป็นเจ้าของธุรกิจ

ซึ่งตั้งแต่เปิดกิจการร้านไก่ทอด พีทก็ได้สั่งทำบัตรพิเศษสำหรับกินฟรีให้กับพลอยเอาไว้แล้ว เผื่อเอาไว้เลี้ยงเพื่อนฝูง แต่กระนั้นเธอก็ไม่เคยมากับพีทเลยสักครั้ง เธออยากจะถามนู้น ถามนี้ไปหมดว่าหลังร้านทำงานกันยังไง

แต่พีทไม่เปิดโอกาสให้เธอเลย หลังจากไขกุญแจปลดล็อกประตูด้านหลังร้านเสร็จ พีทก็นำพาเด็กนักเรียนทุกคนขึ้นไปยังชั้นบนของอาคารที่ถูกทำไว้เป็นห้องติวหนังสือทันที

“นี้คือห้องติวหนังสือของพวกเธอ” พีทชี้ไปยังห้องขนาดใหญ่ ซึ่งด้านในเป็นโต๊ะเรียนแบบปิด หรือโต๊ะเรียนแบบพาร์ทิชันที่นั่งได้คนเดียว สองด้านมีไม้กั้นสูงเพื่อความเป็นส่วนตัวให้กับผู้ใช้ โดยบนโต๊ะนอกจากจะมีที่ว่างและยังมีชุดคอมพิวเตอร์จัดสรรให้พร้อมทั้งหมดแล้ว

“พี่พีท?!” พลอยมองผ่านประตูกระจกเข้าไป เธอตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าพี่ชายของเธอจะทุ่มให้กับการติวหนังสือของพวกเธอมากขนาดนี้ “นี้มันยิ่งกว่าโรงเรียนสถาบันกวดวิชาเสียอีก”

ฝ้ายเองก็รู้สึกทึ่ง มีก็แต่รดาและจินหลินที่ไม่ได้ตกใจอะไรกับภาพตรงหน้านี้ เนื่องจากพวกเธอทั้งสองคน เคยผ่านการเรียนหนังสือที่ต่างประเทศมาแล้ว เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องทั่วไปสำหรับเด็กนักเรียนในประเทศที่พัฒนาแล้วทั้งนั้น

“เอาล่ะ ทุกคนจับจองที่นั่งกันตามสบาย…ห้องน้ำอยู่ด้านนี้ ส่วนห้องนั่งเล่นรวมอยู่ห้องนี้ หากใครอยากจะมาจับกลุ่มติวกันก็ใช้ห้องนี้ได้ ส่วนห้องติวหนังสือส่วนตัวห้ามพูดคุยหรือส่งเสียงดัง และที่สำคัญช่วยกันรักษาความสะอาดด้วย เพราะที่นี่ไม่มีแม่บ้านฉะนั้นช่วยดูแลกันเอง ตกลงไหม” พีทพูดพลางอธิบายห้องต่างๆ ที่ได้เตรียมเอาไว้และเน้นย้ำให้ทุกคนช่วยกันรักษาความสะอาด

ถึงที่นี่จะเป็นร้านไก่ทอด ที่มีพนักงานของพีทช่วยกันทำงานอยู่ด้านล่าง แต่พนักงานของเขาไม่ได้ถูกจ้างให้มาเป็น คนรับใช้ใคร…งานของเขาคือร้านไก่ทอดเท่านั้น ดังนั้นพวกเขาไม่ได้มีหน้าที่ให้มาดูแลนักเรียนกลุ่มนี้ ไม่เว้นแม้แต่พลอยที่เป็นน้องสาวของเขาเอง

ทุกคนพยักหน้ารับคำ ก่อนที่จะเปิดประตูห้องติวหนังสือส่วนตัวเพื่อจับจองที่นั่ง แม้จะรู้ว่าโต๊ะติวหนังสือนี้จะแทบหันไปมองไม่เห็นกัน แต่อย่างน้อยๆ ขอนั่งกับเพื่อนที่สนิทด้วยกันก็ยังดี

พีทมองดูเพื่อนของพลอย นั่งประจำที่ของตัวเอง ซึ่งพลอยกับเบลล์ ก็จับคู่นั่งกันอยู่ด้านหน้า ก่อนที่พีทจะเข้าไปอธิบายการใช้งานห้องติวหนังสือพิเศษให้ทุกคนได้รู้วิธีการใช้งาน

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy