เฟยฮุ่ย รับรู้ได้ว่ามีผู้ที่หมายจะ เอาชีวิต แต่สภาพร่างกายในขณะนี้ ไม่สามารถปกป้องช่วยเหลือตัวเองได้เลย นางจึงหลับตาลงยอมรับความตายที่จะมาถึง
"เทียนเสียง ช่วยข้าด้วย..."
"ตายซะเถอะ นังปีศาจ" เ้าโจรชั่วที่รอดมาได้ ยกกระบี่ขึ้นหมายจะแทงนางสุดแรง แต่มันก็ต้องชะงักและนอนแน่นิ่งไป เพราะของแข็งที่มากระทบศีรษะของมันอย่างรุนแรง
"ข้าจอมยุทธ หานเทียนเสียง ขอฟาดกบาลเ้าโจรชั่ว" หานเทียนเสียงเข้ามาช่วยเฟยฮุ่ยได้ทันเวลา
ศิษย์สำนักคุ้มภัยเฟยหลงที่หานเทียนเสียงตามมาช่วย มองไปรอบๆ ก็เห็นพวกโจรนอนร้องครวญครางด้วยพิษาแจากคมกระบี่ของเฟยฮุ่ย ทุกคนมองอย่างอดทึ่งมิได้ ว่าผู้หญิงตัวคนเดียวสามารถล้มกองโจรได้อย่างราบคาบถึงปานนี้
"เฟยฮุ่ย...เฟยฮุ่ย..เ้าปลอดภัยไหม ตอบข้าสิ" หานเทียนเสียงร้องเรียกให้นางได้สติ เขายกร่างเฟยฮุ่ยขึ้นมานอนที่ตัก ตรวจชีพจรพบว่ายังทำงานอยู่เพียงแต่ว่าอ่อนแรงไปมาก
"ทำไมเ้าถึงมาช้านักล่ะ...เทียนเสียง ข้ากลัว..."เฟยฮุ่ยลืมตามองเขาได้ครู่เดียวก็หลับไป หานเทียนเสียงคิดว่าถึงอย่างไรนางก็แค่เพียงหญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น ย่อมมีความหวาดกลัวเป็ธรรมดา
"น้องฮุ่ยเป็อย่างบ้าง เทียนเสียง.."หนิงเฟิ่งถามถึงอาการของเฟยฮุ่ย
"นางชีพจรปกติ แต่ร่างกายอ่อนแอ คงต้องพักฟื้นสักระยะ..." หานเทียนตอบ ก่อนจะนำร่างอันไร้สติของเฟยฮุ่ยเข้าไปพักในบ้านของเจียวเจี๋ย เพื่อให้ร่างกายของนางอบอุ่นขึ้น
"ข้าขอโทษที่มาช้า ถ้าเ้าเป็อะไรไป..ข้าคงทนไม่ได้แน่ ข้าจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย" หานเทียนเสียงคร่ำครวญร่ำไห้ พร้อมกับทำแผลเช็ดคราบเื คราบน้ำตาที่ติดอยู่บนใบหน้าให้กับนางอย่างทะนุถนอม เขาขอร้องให้เจียวเหมยเปลี่ยนชุดให้กับนาง ก่อนจะออกไปแจ้งอาการของเฟยฮุ่ยแก่พวกสำนักคุ้มภัยที่รออยู่ด้านนอก ก็พบว่าพวกหนิงเฟิ่ง กับศิษย์สำนักเฟยหลงกำลังปรึกษาหารือกันอยู่
"แล้วจะทำอย่างไรกับเ้าโจรพวกนี้ดี ฆ่าพวกมันทิ้งให้หมดดีไหม" หนิงเฟิ่งเสนอกับทุกคน เพื่อแก้แค้นให้เฟยฮุ่ย
"เื่นี้...เฟยฮุ่ยแจ้งแก่ข้าไว้แล้วให้พวกเรา..." หานเทียนเสียงเดินเข้าและแจ้งเื่โกหกไป เพราะเขามั่นใจว่าถ้านางยังมีสติดีอยู่จะต้องทำเช่นนี้แน่
เช้าวันรุ่งขึ้น เฟยฮุ่ยตื่นมาพร้อมความเ็ปทั่วร่าง นางเห็นหานเทียนเสียงฟุบหลับเพราะเฝ้าไข้ให้นางก็รู้สึกดีใจ แต่ใจหนึ่งกลับนึกโมโหที่เขามาช้าจนนางเกือบเสียท่าให้พวกโจร จึงบิดจมูกเขาไปหนึ่งทีเพื่อแกล้งเขา หานเทียนเสียงใตื่นขึ้นมา นึกว่าโจรกลับมาทำร้ายจึงคว้าเฟยฮุ่ยมากอดเพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาทำอันตรายนางร้ายนาง
"เ้าบ้าเอ๊ย...ปล่อยข้านะ เ้าฉวยโอกาสกอดข้าเหรอ" เฟยฮุ่ยหน้าแดงจนถึงใบหู
"เอ๊ย..ข้าเปล่านะ ข้าแค่ในึกว่าพวกโจรเข้ามา เ้าอย่าถือสาข้าสิ" หานเทียนเสียงพูดเสียงตะกุกตะกัก
"เออ..งั้นเ้าก็เลิกกอดข้าได้แล้ว" เฟยฮุ่ยหลบตามองลงที่พื้นก็เห็นชุดหญิงสาวชาวบ้านของเจียวเหมยที่นางใส่เมื่อคืนกองอยู่กับพื้น และชุดที่นางใส่ตอนนี้เป็ชุดเดิมที่นางใส่อยู่ประจำ
"กระบี่ของข้าอยู่ไหน..เทียนเสียง"เฟยฮุ่ยถามเสียงเยือกเย็นจนหานเทียนเสียงรู้สึกขนลุก
"อยู่นี่ไง เ้าจะเอากระบี่ไปทำไม นอนพักเยอะๆ สิ เ้ายัง...เหวอ! เ้าชักกระบี่ออกมาทำไมน่ะ เฟยฮุ่ย!" หานเทียนเสียงร้องลั่น
"เมื่อคืนเ้าถอดเสื้อผ้าข้างั้นรึ เ้าเห็นของข้าหมดแล้วสินะ ข้าจะเอากระบี่แทงตาเ้าให้บอดเลย..มานี่นะ ไอ้โจรลามก" เฟยฮุ่ยเข้าใจผิด นางทั้งอายทั้งโกรธ แต่ก่อนที่จะมีคนเจ็บตัว เจียวเหมยก็ปรากฏตัวออกมาเสียก่อน
"ท่านพี่เฟยฮุ่ย ข้าขอเก็บเสื้อของข้าไปซักก่อนนะคะ เมื่อคืนข้าถือวิสาสะเปลี่ยนชุดให้ท่าน ขออภัยท่านพี่ด้วยนะคะ" เจียวเหมยออกมาช่วยชีวิตหานเทียนเสียงแบบไม่ตั้งใจ
"อ้าว..เช่นนั้นเองหรือ.." เฟยฮุ่ยยิ้มเจื่อนๆ เพราะเข้าใจผิด
"เฮ้อ...รอดไปที เฟยฮุ่ย...เ้านี่มัน.." หานเทียนเสียงบ่น แต่ก็โล่งอกที่นางกลับมาแข็งแรงดีแล้ว
165K
