#เช้าวันเสาร์#
วันนี้เป็นวันหยุดวันแรกของสัปดาห์..โดยปกติแล้วสำหรับช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์นั้นจะเป็นช่วงที่นักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ส่วนใหญ่กลับบ้านของตัวเองกัน เนื่องจากนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์เกิน50%นั้นล้วนมีที่พักอาศัยในเมืองหลวงอยู่แล้ว
ส่วนคนที่มาจากเมืองอื่นอย่างเช่นรูอันกับเรเวล ก็อาศัยอยู่ที่หอพักในโรงเรียนเหมือนเดิม
‘ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ’ เสียงนาฬิกาปลุกเวทย์มนต์ดังขึ้น
ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วกดปิดนาฬิกาปลุกนั้น
“หืม?”
ผมลุกขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ พบว่าเตียงของรูอันด้านขวามือว่างอยู่ ไม่มีคน
"เจ้ารูอันมันไปไหนล่ะนิ?”
“..”
“เห้อ…ช่างเถอะ…"
ตอนนี้เวลา8โมง เนื่องจากเป็นวันหยุดผมจึงตื่นสายหน่อย
ผมลุกขึ้นทำกิจวัตรยามเช้าต่างๆทั้งแปรงฟัน อาบน้ำ แต่งตัว โดย..
สำหรับเสื้อผ้าที่ใส่นั้นผมเองก็ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนอัศวิยเวทย์มนต์ธรรมดาไปนี่แหละ เนื่องจากคิดว่านี่คงดูดีสุดแล้ว และที่สำคัญผมเองก็ไม่อยากไปเสียเงินซื้อชุดใหม่ด้วย เพราะไม่รู้ว่าชุดที่ใส่ไปมันต้องดูดีขนาดไหน สุภาพขนาดไหน นอกจากนี้ผมเองก็ไม่อยากใช้เงินกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ฉะนั้นเงินที่มีอยู่ต้องใช้อย่างประหยัดตลอด3ปี
“เอาเหอะ..ก็คนมันจนนี่นา..แค่นี้คงไม่โดนประหารหรอกมั้ง”
ผมสวมชุดแล้วหวีผมแบบลวกๆ จากนั้นกินขนมปังรองท้องแล้วออกจากห้องไปทันที
ผมเดินเล่นรอบสวนสาธารณะในเมืองหลวงเล็กน้อยเพื่อรอจนถึงเวลา 10:30 จากนั้นจึงใช้แอเรียลบินไปยังปราสาทราชวงศ์ทันที
“ปราสาทตระกูลแคทเทอรีนงั้นหรอ?”
ผมอ่านแผนที่ที่ได้รับมาในวันแรกตอนมาเมืองหลวง
“ตรงนั้นไง!”
ผมพับแผนที่เก็บใส่กระเป๋ากางเกง..แล้วมุ่งหน้าไปยังปราสาทสีฟ้านั้นทันที
‘ฟู่ววว’
“อึบ..มาถึงละ”
ผมร่อนลงพื้นตรงหน้าประตูทางเข้าปราสาท โดยตอนนี้เวลาประมาณ10:45
"โห…มองใกล้ๆก็ใหญ่ไม่ใช่น้อยนะเนี่ย"
ปราสาทหรูหราอลังการตกแต่งอย่างดีสมกับเป็นปราสาทของราชวงศ์ โดยด้านหน้าประสาทก็มีสวนดอกไม้ด้วย
“!" ทหารองค์รักษ์ที่เฝ้าหน้าทางเข้าเห็นเด็กหนุ่มผมขาวคนนึงปรากฎตัวแล้ว..ซุบซิบกันทันที
“คือว่า…ผมมีนัดกับท่านเซซิเลียตอน11โมงครับ”
“คะ..ครับ/ทราบแล้วครับ” ทหารทำท่าวันทยาหัตถ์แล้วเปิดประตูให้เด็กหนุ่มเข้าไป
“งั้นขอรบกวนด้วยนะครับ” ผมพูดแล้วเดินเข้าไปทันที
โอ้..ดอกไม้สวยแหะ ผมเดินตามทางเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับมองสวนดอกไม้ข้างทาง
“ยินดีตอนรับค่ะ/ยินดีตอนรับครับ แขกของท่านเซซิเลีย” พนักงานใส่ชุดเมดอย่างดียืนอยู่บริเวณข้างทางเดินริมสวนกำลังยืนรอตอนรับเด็กหนุ่มอยู่..เขากล่าวทักทายแล้วโค้งคำนับทันที
“คะ..ครับ”
อะไรกันฟะเนี่ย..สายตานั่น..มันต้อนรับตรงไหนฟะ
แต่ผมก็เข้าใจได้แหละว่าเขาคงไม่อยากก้มหัวให้กับชนชั้นล่างที่ไม่ใช่ขุนนาง แบบผมสักเท่าไร
ถึงอย่างนั้น..ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมาที่นี่เพื่อมาให้พวกแกก้มหัวให้สักหน่อย…เชอะ
ผมเดินไปเรื่อยๆจนถึงทางเข้าประตูใน
“เดี๋ยวกระผมไปแจ้งท่านเซซิเลียให้นะครับ…กระผมอยากให้ท่านเรเวลรอตรงนี้ก่อน..เพราะท่านเซซิเลียสั่งเอาไว้ว่าอยากมารับท่านด้วยตัวเอง”
“คะ..ครับ..ผมจะรอนะครับ”
เหอะๆ..อยากมารับงั้นหรอ..อยากมาไล่น่ะสิไม่ว่า..ทำไมไอคนพวกนี้มันถึงได้ชอบทำสายตาดูถูกคนอื่นจังนะ..
หลังคนรับใช้ปราสาทเดินเข้าไปแล้ว..ผมก็กอดอก..หันไปด้านข้างแล้วทำหน้าบึ้งทันที
‘เอี้ยด..แอ๊ดด..' สักพักหนึ่งมีเสียงเปิดประตูปราสาทดังขึ้นมา
“ยินดีตอนรับค่ะ..คุณเรเวล><” เซซิเลียโผล่ออกมาจากประตูนั่นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและดีใจสุดๆทันที
แต่ภาพที่เธอเห็นคือ..เด็กหนุ่มผมขาว..ตาสีแดง..กำลังใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์..กอดอกแล้วหันหน้าไปเล็กน้อย..โดยไม่ได้หันมามองเธอ
"ขอโทษนะครับ..ท่านเซซิเลีย..ที่ตัวผมไม่อาจแต่งตัวดีๆมาที่แห่งนี้ได้…ก็คนชั้นล่างแบบผมมันไม่มีเงินน่ะสิ”
เอาล่ะ..ไหนๆก็ไม่ตอนรับตั้งแต่แรกแล้ว..ก็ไล่ผมไปเลยสิ…แถมตัวผมยังพูดจาไม่สุภาพด้วย
ไล่เลย…
ไล่เลย…
เสร็จแล้วผมจะได้ใช้แอเรียลบินหนีไปทันที..ไม่ต้องมาอยู่ให้อึดอัดและรำคาญลูกตาเธอแบบนี้หรอก
“ไม่หรอกค่ะ…สำหรับตัวคุณในชุดนี้ก็ดูดีสุดๆเลยนะคะ” เซซิเลียตอบกลับไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอีกครั้ง
“เอ๊ะ!…” คำพูดนั้นของเธอทำให้เด็กหนุ่มหันหน้ากลับไปมองเธอทันที
และตอนที่เด็กหนุ่มได้หันไปมองเธอนั้นเอง
ตาเขาโตขึ้นทันทีด้วยความตกใจ
“สะ..สะ..สะ…อุ้บ” เขารีบเอามือปิดปากตัวเองด้วยปฎิกิริยาอันรวดเร็ว
สวยยยยยโคตร!!!!!!….เห้ย..บ้าน่าาาาาา..โลกนี้มันมีคนสวยขนาดนี้ด้วยหรอ
เดิมทีเซซิเลียก็เป็นเด็กสาวหน้าตาดีมากๆอยู่แล้ว…แต่ว่าวันนี้เธอแต่งตัวงดงามเป็นพิเศษ
ชุดเดรสสีเหลืองแสนสวย..ที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงไม่ใช้น้อย
เครื่องประดับอย่างดีไม่ว่าจะตุ้มหูสีน้ำเงินและสร้อยคอสีฟ้า ล้วนเข้ากับสีของดวงตาที่เป็นสีฟ้างดงามดั่งทะเลสาบของเธอ
ส่วนที่คาดผมก็มีอัญมณีสีแดงส่องประกายงดงามประดับอยู่..ก็ล้วนตัดกันอย่างดีกับสีผมที่มีเหลืองสดยาวสลวยส่องประกายงดงามเป็นอย่างมากเช่นกัน
ทุกสิ่งทุกอย่างนั่นรวมกันอย่างลงตัวทำให้ภาพลักษณ์ของเซซิเลียตอนนี้งดงามราวกับถอดแบบมาจากเจ้าหญิงในโลกนิทานเลยก็ว่าได้
“อะ..อะ..อะ…อรุณ…เอ้ย..ไม่ใช่..สวัสดีขะ..ครับท่านเซซิเลีย” ผมพูดจาตะกุกตะกักพร้อมกับหน้าแดงทันที
“สวัสดีค่ะ..คุณเรเวล..ยินดีต้อนรับนะคะ><” เซซิเลียเองก็หน้าแดงเช่นกัน..เมื่อได้จ้องมองไปยังดวงตาสีแดงอันงดงามที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นคล้ายเปลวเพลิงของเด็กหนุ่มเป็นครั้งแรก
นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ตัวเธอกับเด็กหนุ่มได้สบตากันตรงๆ
“คะ..คือว่า..ไม่ไล่ผมไปหรอครับ?” เด็กหนุ่มที่เพิ่งได้สติ..ก็รีบหันหน้าหลบตาเธอทันที
มะ..มะ..ไม่ได้นะ..เรเวล..อย่ามาหวั่นไหวเพราะเรื่องแค่นี้สิ…ในใจเรามีเอลิเซ่แค่คนเดียวไม่ใช่หรอ…อย่าไปหลงกลเธอเด็ดขาดเลยนะ…พวกราชวงศ์กับขุนนางชั้นสูงล้วนไว้ใจไม่ได้…ตัวตนของพวกเขาล้วนกีดกันสามัญชนอย่างเรา
“ฉันเป็นคนเชิญคุณมาเอง..แล้วจะไล่คุณไปทำไมละคะ?…ฉะนั้นเข้ามาเถอะค่ะ..มื้ออาหารอย่างดีเตรียมพร้อมไว้ให้ฉันกับคุณแล้วค่ะ ” เซซิเลียพูดจบแล้วเดินนำเข้าไปทันที
“คะ..ครับ..ขอบคุณนะครับ” เด็กหนุ่มเดินตามเด็กสาวเข้าไปในปราสาท
เพิ่งเคยมากปราสาทราชวงศ์ครั้งแรกเลยแหะ..
ขณะเดินตามท่านเซซิเลียไป..ผมได้มองไปรอบๆภายในปราสาท
สิ่งก่อสร้างสูงโออ่า..และมีบันไดภายในปราสาทมากมาย
นอกจากนี้ยังมีเฟอร์นิเจอสุดหรูตั้งหลายชิ้น ซึ่งแต่ละชิ้นล้วนดูดีกว่าเฟอร์นิเจอร์ในห้องVIPของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์อีก
อยากลองนั่งโซฟานุ่มๆนั่นดูจังแหะ
ผมเดินตามท่านเซซิเลียไปเรื่อยๆจนถึงห้องรับประทานอาหาร
ภายในห้องนี้ตกแต่งด้วยโต๊ะอาหารสุดหรูพร้อมกับโคมไฟอย่างดี
“เชิญค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ผมนั่งลงบนเก้าอี้ในทิศตรงข้ามกับท่านเซซิเลีย
“ขออนุญาติค่ะ”
เมดจำนวนมากเดินเรียงกันโดยถือจานอาหารหลายจานทยอยมาวางบนโต๊ะด้วยกิริยาเรียบร้อยราวกับถูกฝึกเรื่องมารยาทมาอย่างดี
โห..เฮ้ย..อาหารดูน่ากินมากเลย..
อาหารสุดหรูหลายอย่างวางเรียงกันบนโต๊ะ ซึ่งมีจำนวนมากมายที่ผมเองก็ไม่เคยลิ้มลอง ก็แหงล่ะ..ผมไม่มีเงินซื้อนิ ตัวผมที่ตอนเช้ากินขนมปังแค่ก้อนเดียวเริ่มท้องร้องด้วยความหิวทันที
“คะ..คือว่าขอบคุณที่เลี้ยงผมนะครับท่านเซซิเลีย”
“มะ..ไม่เป็นไรค่ะ..คือจริงๆที่ฉันเชิญคุณมาในวันนี้เพราะมีเรื่องอยากคุยกับคุณค่ะ” เซซิเลียกล่าวพร้อมกับหน้าแดงเล็กน้อย
“เรื่องที่จะคุย?”
เรเวลเริ่มลงมือกินอาหารทันที..เนื่องจนทนความหิวไม่ไหว..ส่วนเซซิเลียนั้นยังไม่ได้เริ่มกินเพราะว่าเธอมัวแต่หน้าแดงแล้วขดตัวไปมา
“คะ..คะ..คือว่า..คุณเรเวลมีคนที่ชอบหรือยังคะ?” เซซิเลียหน้าแดงพร้อมกัดนิ้วตัวเองเล็กน้อย…
“คนที่ชอบ?…หมายความว่ายังไงหรอครับ?” เด็กหนุ่มถามด้วยสีหน้างงเล็กน้อยเพราะไม่เข้าใจความหมาย
“บะ..บะ..บะ..แบบว่า..มีผู้หญิงใน..ดะ..ดะ..ดวงใจแล้วรึยังน่ะค่ะ” เซซิเลียเริ่มพูดจาตะกุกตะกักพร้อมกับหน้าแดงหนักกว่าเดิม
“ผู้หญิงในดวงใจงั้นหรอ?……”
“อือ” เซซิเลียพยักหน้าทันที
“…”
“เเเเเเเเเเเเเเอ๋!!!!!!!!!!!…….ทะ..ทะ..ทะ..ทำไมถามแบบนี้ล่ะครับ!!?” เด็กหนุ่มแดงทันทีเหมือนนึกออก
เห้ยๆๆ…เล่นถามกันตรงๆแบบนี้เลยหรอ…เรื่องที่ผมเคยสารภาพรักกับเอลิเซ่นี่..แม้กระทั่งรูอันเองผมยังไม่เคยเล่าให้ฟังเลยนะ…แล้วทำไมอยู่ดีๆท่านเซซิเลียถึงได้มาถามแบบนี้ล่ะเนี่ย…
อ้ะ!….ระ..ระ..ระหรือว่า..ที่เจ้ารูอันพูดเมื่อวานมันจะเป็นเรื่องจริง…คะ..คะคือท่านเซซิเลียแอบชอบเราอย่างงั้นหรอ …เห้ยบ้าน่า..เรื่องนั้นมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว…อย่าคิดเข้าข้างตัวเองสิเรเวล
“คะ..คะ..คือว่าฉันแค่อยากรู้เฉยๆนะค่ะ…?”
“งั้นหรอครับ”
“ค่ะ”
เห้อ..คงมีแต่ต้องบอกไปสินะ..ผมเอามือจับที่หน้าอกตัวเองเล็กน้อย..พร้อมกับรู้สึกถึงอาการเจ็บแป๊ปที่บริเวณหน้าอก….เรื่องราวที่ถูกเอลิเซ่ปฎิเสธ..มันทำให้ผมทรมานใจจนถึงทุกวันนี้จนไม่อยากเล่าให้ใครฟังเลยล่ะ
“จริงๆก็มีนะครับ..ผมมีผู้หญิงที่ผมชอบอยู่คนนึง”
“หรอคะ!!!”
เซซิเลียทำหน้าดีใจทันที..เพราะคิดว่าคนที่เด็กหนุ่มชอบคือตัวเอง
“เหตุผลที่ท่านเซซิเลียเชิญผมมาคุย..คือเรื่องแค่นี้งั้นหรอครับ?”
“มะ..มะ..ไม่ค่ะ”
“ถ้างั้นมีเรื่องอะไรอีกงั้นหรอครับ..ท่านเซซิเลีย?”
“คะ..คะคือว่าไม่ต้องเรียกฉันว่าท่านก็ได้ค่ะ..เรียกเซซิเลียเฉยๆก็พอ” เซซิเลียพูดพร้อมกับก้มหน้าลงด้วยใบหน้าแดงก่ำสุดๆ
“เอ๋..จะดีหรอครับ?”
“คะ..คะ..ค่ะ..สำหรับคุณถือเป็นกรณีพิเศษเลยค่ะ ”
“งะ..งั้นหรอครับ…ถ้างั้นก็เรียกผมว่าเรเวลเฉยๆได้มั้ยครับ”
“ค่ะ…ระ..เรเวล” เซซิเลียพูดชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“งั้นก็..เซซิเลีย” เรเวลเรียกชื่อนั้นพร้อมกับยิ้มให้ทันที
“อึก..” เซซิเลียกลืนน้ำลายลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงถึงขีดสุด
เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มอันอ่อนโยนนั้นของเด็กหนุ่ม…จึงทำให้เด็กสาวหน้าแดงเป็นอย่างมากจนหักห้ามห้ามใจตัวเองไม่ไหว..จึงได้ตัดสินใจสารภาพสิ่งนั้นออกไป
161K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)