“เจียงจืออวี๋ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่ง?”
“ฝึกทั้งวิถียุทธ์พลังเืและวิถีผู้ควบคุมสัตว์อสูรควบคู่กันไปเลยเหรอแม่หนูคนนี้พร์สูงไม่เบาเลยนะ”
เ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบการตรวจสอบข้อมูลมองดูเจียงจืออวี๋ที่มีท่าทางเ็าตรงหน้าแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม
ผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกทั้งวิถียุทธ์พลังเืและควบคุมสัตว์อสูรไปพร้อมกันไม่ใช่ว่าไม่มีแต่โดยปกติแล้ว มักจะเป็พวกที่เดินไปจนสุดทางในเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งแล้วถึงจะเริ่มพิจารณาฝึกอีกสายเป็วิชาเสริมเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการต่อสู้ของตัวเอง
แต่คนที่ฝึกสองสายควบคู่กันไปั้แ่่มัธยมปลายแบบเจียงจืออวี๋นั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านเงินเหลือใช้จนไม่รู้จะเอาไปเผาทิ้งที่ไหนก็ต้องเป็เพราะพร์โดดเด่นเหนือชั้นจริงๆ
ดูอย่างเจียงจืออวี๋ในตอนนี้สิเพิ่งจะปลุกพลังได้เพียงสองสัปดาห์ ก็คว้าเหรียญเกียรติยศผู้ฝึกยุทธ์มาครองได้แล้วแถมตอนนี้ยังมาขอรับใบรับรองผู้ควบคุมสัตว์อสูรอีก
นี่แหละคือธิดา์ที่แท้จริง
เจียงจืออวี๋เพียงแค่ขานรับในลำคอไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น
ความจริงคือแม้ทุกอย่างจะเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอแต่เธอก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่าไป๋ฉางเซิงเติบโตจนถึงระดับทหารอสูรได้อย่างไร
“นี่คือสัตว์อสูรของเธอเหรอ?”
“เดี๋ยวนะ ทำไมถึงเป็งูเกล็ดขาวล่ะ?”
เ้าหน้าที่เหลือบมองไป๋ฉางเซิงที่อยู่ข้างกายเจียงจืออวี๋แววตาแฝงไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็เ้าหน้าที่ของทางการที่มีประสบการณ์พบเห็นมามาก
เมื่อมองดูลำตัวของไป๋ฉางเซิงที่เห็นชัดว่าผ่านการกลายพันธุ์มาเขาก็เข้าใจในทันที “ที่แท้ก็เป็การกลายพันธุ์รอบสองนี่เองมิน่าล่ะถึงเติบโตจนถึงระดับทหารอสูรได้เร็วขนาดนี้”
หลังจากเซ็นชื่อลงในเอกสารและบันทึกข้อมูลลงระบบแล้วเ้าหน้าที่จึงกล่าวต่อ
“กฎการทดสอบของผู้ควบคุมสัตว์อสูรก็พื้นฐานเหมือนกับการทดสอบผู้ฝึกยุทธ์นั่นแหละ”
“ปัญหาเพียงอย่างเดียวคือ ตลอดการต่อสู้ครั้งนี้ ต้องใช้สัตว์อสูรเป็หลัก”
“เธอช่วยสนับสนุนได้แต่ต้องทำให้ฉันเห็นว่าสัตว์อสูรของเธอมีพลังรบระดับทหารอสูรจริงๆ เข้าใจไหม?”
เจียงจืออวี๋หันกลับไปมองไป๋ฉางเซิงที่อยู่ข้างกายก่อนจะตอบตกลง
หลังจากเตรียมตัวอีกเล็กน้อยทั้งคนและงูก็ถูกเ้าหน้าที่นำทางไปยังหลังเขา
มันคือสถานที่เดียวกับการฝึกภาคสนามครั้งก่อนเพียงแต่เปลี่ยนไปเป็อีกโซนหนึ่ง
โซนก่อนหน้านี้เตรียมไว้สำหรับนักเรียนสัตว์อสูรข้างในนั้นมีความแข็งแกร่งไม่สูงนักหรือจะบอกว่าต่ำเตี้ยเรี่ยดินเลยก็ได้
แน่นอนว่าการทดสอบพลังรบย่อมไม่ได้จัดขึ้นที่นั่น
และทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตป่าแห่งใหม่นี้ไป๋ฉางเซิงก็ััได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปในอากาศ
กลิ่นอายระดับทหารอสูรที่มาจากสี่ทิศทางแตกต่างกันทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก
“เสี่ยวไป๋ ลองดูเท่าที่ทำได้นะ ไม่ต้องฝืน”
เจียงจืออวี๋พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางวางมือลงบนหัวของไป๋ฉางเซิง
เธอยังจำได้ลางๆว่าในการทดสอบผู้ควบคุมสัตว์อสูรชาติที่แล้ว เธอต้องสอบถึงสี่ครั้งกว่าจะได้รับใบรับรองผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับต้นมาครองตอนอายุยี่สิบสองซึ่งเกือบจะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว
สัตว์อสูรที่ถูกปล่อยไว้ที่นี่ล้วนถูกยอดฝีมือระดับสูงจับมาจากทุ่งร้าง
ฝั่งหนึ่งคือพวกที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางการเข่นฆ่าส่วนอีกฝั่งคือพวกที่เพิ่งฟักออกมาไม่ถึงสองสัปดาห์แถมยังไม่เคยผ่านการต่อสู้เป็เื่เป็ราวเลยสักครั้ง
ถ้าค่าพลังเืไม่ได้เหนือกว่าแบบถล่มทลายก็ยากที่จะผ่านการทดสอบไปได้
ไป๋ฉางเซิงไม่รู้ว่าเจียงจืออวี๋คิดอะไรอยู่แต่เขาอยากจะลองดูเหมือนกันว่าพลังรบที่แท้จริงของตัวเองอยู่ในระดับไหน
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็เลือกกลิ่นอายที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาสี่ทิศทางจากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังทิศนั้นด้วยความรวดเร็ว
ยิ่งขยับเข้าไปใกล้กลิ่นอายนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น จนกระทั่งเหลือเพียงพุ่มไม้เตี้ยๆ ตรงหน้าไป๋ฉางเซิงจึงหยุดชะงักลง
กลิ่นที่นี่เข้มข้นที่สุดถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สัตว์อสูรระดับทหารอสูรตัวนั้นต้องซ่อนอยู่ในพุ่มไม้นี้แน่นอน
เมื่อเห็นว่าพุ่มไม้สูงเพียงสี่สิบถึงห้าสิบเิเสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในย่อมมีขนาดตัวไม่ใหญ่นัก
นี่เป็ทั้งข่าวดีและข่าวร้ายในเวลาเดียวกัน
ขนาดตัวไม่ใหญ่แต่กลับถึงระดับทหารอสูรได้แสดงว่าค่าพลังเืของมันอาจจะไม่สูงมากแต่ต้องมีจุดเด่นบางอย่างที่เหนือชั้นกว่าสัตว์อสูรตัวอื่นอย่างแน่นอน
ไป๋ฉางเซิงค่อยๆเลื้อยเข้าไปในพุ่มไม้พลางรวบรวมกลิ่นที่ลอยอยู่ในอากาศเพื่อระบุตำแหน่งที่ซ่อนที่แน่นอนของอีกฝ่าย
วินาทีต่อมาเขาก็ต้องใสุดขีดเมื่อหันไปเห็นเหล็กในที่หางของแมงป่องพุ่งเข้าใส่หัวของเขาอย่างรุนแรง
รวดเร็วเสียจนไป๋ฉางเซิงรู้สึกได้ชัดว่าสมองยังตอบสนองทันแต่ร่างกายกลับตามไม่ทัน
เขารีบหดตัวตามสัญชาตญาณเบี่ยงหัวหลบไปด้านข้างได้เพียงไม่กี่เิเรอดพ้นจากการถูกเหล็กในแทงทะลุไปได้อย่างหวุดหวิด
และในวินาทีนั้นเองไป๋ฉางเซิงถึงได้เห็นรูปร่างหน้าตาของคู่ต่อสู้ในครั้งนี้ชัดเจน
มันลำตัวยาวกว่าห้าสิบเิเด้านหน้ามีก้ามขนาดใหญ่คู่หนึ่งที่เกือบจะเท่ากับขนาดตัว ผิวกายสีดำสนิททว่าเหล็กในที่หางซึ่งชูสูงขึ้นกลับมีสีทองแดงแซมแดง
“แมงป่องก้ามั์เข็มทอง?”
“เ้านี่รับมือยากนะ นอกจากจะพลังป้องกันสูงแล้วเหล็กในพิษที่ปลายนั่นยังอันตรายสุดๆ”
“หากต่ำกว่าระดับทหารอสูร ใครโดนต่อยเข้าไปคือตายสถานเดียว”
“ต่อให้เป็สัตว์อสูรระดับทหารอสูร แม้จะรอดชีวิตมาได้แต่อาจจะเสียระบบประสาทจนกลายเป็สัตว์โง่เง่าไปเลย”
เ้าหน้าที่มองดูงูกับแมงป่องที่คุมเชิงกันอยู่ไกลๆแล้วกล่าวต่อ
“แม่หนู ฉันแนะนำให้เธอพาสัตว์เลี้ยงไปหาคู่ต่อสู้ตัวใหม่เถอะ”
“ถ้าเกิดผิดพลาดขึ้นมาจนงูเกล็ดขาวที่กลายพันธุ์รอบสองของเธอต้องาเ็มันจะไม่คุ้มนะ”
คำเตือนของเ้าหน้าที่นั้นมีเหตุผลแต่ไป๋ฉางเซิงก็รู้ดีว่า แม้พิษของแมงป่องก้ามั์เข็มทองจะน่ากลัวมากแต่ค่าพลังเืของมันก็น้อยนิดเหลือเกิน ถ้าไม่เลือกตัวนี้ตัวเลือกอื่นมีแต่จะสู้ยากกว่าเดิม
ส่วนเจียงจืออวี๋เมื่อเห็นว่าไป๋ฉางเซิงไม่มีทีท่าจะถอย เธอก็เข้าใจความหมายของเขาได้ทันที
“แมงป่องก้ามั์เข็มทองเคลื่อนที่ช้ามากและการโจมตีด้วยเหล็กในแต่ละครั้งต้องใช้เวลาสะสมพลังถึงจะะเิความเร็วออกมาได้”
คำพูดของเจียงจืออวี๋ตรงกับความคิดของไป๋ฉางเซิงพอดี
การคุมเชิงกันสั้นๆทำให้ไป๋ฉางเซิงตระหนักถึงจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้ามแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้นวินาทีต่อมาไป๋ฉางเซิงก็ะเิพลังร่างที่เรียวยาวพุ่งทะยานเข้าหาแมงป่องก้ามั์เข็มทองทันที
เหล็กในพุ่งสวนกลับมาอีกครั้งแม้ความเร็วจะไม่เท่ากับตอนลอบกัดทีแรก แต่ก็ใกล้เคียงกันมาก
โชคดีที่คราวนี้ไป๋ฉางเซิงเตรียมใจไว้แล้วและการพุ่งชนก็ไม่ได้ใช้แรงทั้งหมด
เขาหยุดชะงักกะทันหันหลบเหล็กในไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะะเิความเร็วขึ้นอีกครั้ง
เขากางปากกว้างดูเหมือน้าจะเขมือบมันเข้าไปในคำเดียว
แมงป่องก้ามั์เข็มทองย่อมไม่ยอมถูกจับกินง่ายๆแม้การโจมตีด้วยหางจะพลาดเป้า แต่ก้ามั์คู่นั้นก็มีอานุภาพสังหารที่เพียงพอ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากถูกก้ามนั้นหนีบเข้าต่อให้ไม่ตายก็ต้องาเ็สาหัส
ไป๋ฉางเซิงไม่มีความคิดจะลองดีว่าพลังของอีกฝ่ายจะทลายเกราะศิลาคุ้มกายของเขาได้หรือไม่เขาฟาดหางออกไปอย่างแรงดุจสะบัดแส้
แมงป่องก้ามั์เข็มทองที่ทุ่มสมาธิไปกับการโจมตีด้านหน้าถูกฟาดจนร่างหงายหลังโดยไม่ทันตั้งตัว
มันพยายามจะพลิกตัวกลับมาโจมตีต่อแต่ไป๋ฉางเซิงก็พุ่งเข้าไปรัดตัวมันไว้แล้ว
ค่าพลังเืกว่าร้อยยี่สิบแต้มถูกรีดออกมาใช้อย่างต่อเนื่องตามมาด้วยเสียงเปลือกแข็งของแมงป่องก้ามั์เข็มทองที่เริ่มแตกดังกรอบแกรบ
ั้แ่ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันจนถึงวินาทีที่ไป๋ฉางเซิงจัดการคู่ต่อสู้ลงได้ ใช้เวลาไปไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ
การต่อสู้ที่รวดเร็วเช่นนี้ทำเอาเ้าหน้าที่ถึงกับอุทานออกมาด้วยความฉงน
“งูเกล็ดขาวของเธอนี่ ดูเหมือนจะฉลาดเกินไปหน่อยนะ”
1K
