บทที่ 19 หมัดที่แม้แต่เหล็กกล้ายังต้านไม่อยู่
เมื่อเผชิญหน้ากับจางซิวไห่ที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน เฉินชวนไม่ได้ถอยหลังแต่กลับก้าวไปข้างหน้า และเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อยทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรงที่กลางโรงฝึกในชั่วพริบตา!
ทันใดนั้น เสียงกระแทกทึบ ๆ ก็ดังขึ้นติดต่อกัน
ทั้งสองใช้ความแข็งแกร่งปะทะความแข็งแกร่ง ใช้ความแข็งโจมตีความแข็งแม้จะใช้มือเปล่าทั้งคู่ แต่ความยิ่งใหญ่ของการปะทะกันเหมือนั์สองตนที่หมัดและเท้ากระทบกัน ก่อให้เกิดเสียงดังกึกก้องที่แทบจะทำให้หูอื้อ!
แรงปะทะอันรุนแรงของหมัดพัดมาอย่างดุเดือด ทำให้ฝุ่นละอองถูกพัดวนเป็วงกลมรอบตัวทั้งสอง!
เสียงวิพากษ์วิจารณ์อันอึกทึกรอบด้านเงียบหายไปโดยไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไหร่ ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดชั่วคราว
โรงฝึกอันกว้างใหญ่พลันตกอยู่ในความเงียบสงัด ไร้เสียงแม้แต่นกกาทุกคนต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อนักศึกษาคณะทั่วไปคนนั้น... กลับสามารถสู้กับจางซิวไห่ได้อย่างสูสี!
เขาไม่ได้เป็นักรบระดับ 1 เลยด้วยซ้ำ!
ฮือ!
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบ ๆ ในทันที
"นักรบระดับ 2!"
"ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?"
"เป็ไปได้ยังไง...ในคณะทั่วไปมีนักรบระดับ 2 ด้วยหรือ?"
"เหลือเชื่อ......"
เสียงอุทานดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่าหลายคนอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึงและตื่นตระหนก ต่อให้ทุบหัวของพวกเขาแตก พวกเขาก็ไม่มีทางคิดได้ว่านักศึกษาคณะทั่วไปที่เงียบและไม่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง จะกลายเป็ผู้เชี่ยวชาญระดับระดับพลังงานชีวิต 2!
การค้นพบนี้ได้ปรับเปลี่ยนความรู้ความเข้าใจของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง!
เติ้งปินยิ่งอ้าปากค้างตาเหลือกลาน
"ไม่... ไม่มีทาง......"
เติ้งปินหัวคิ้วสั่นระริก
ทั้ง ๆ ที่เมื่อไม่กี่วันก่อน เฉินชวนยังเป็แค่นักรบระดับ 1 แต่ทำไมตอนนี้เขาถึงมีพลังระดับ 2 แล้วล่ะ?หรือว่าตอนที่เขาเผชิญหน้ากับตนก่อนหน้านี้ เขายังซ่อนพลังเอาไว้อีกหรือ? พอคิดถึงตรงนี้ เติ้งปินก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง เหงื่อเย็น ๆ ผุดซึมออกมาทันที
แต่ถ้าพูดถึงคนที่ช็อคที่สุด ก็คงเป็จางซิวไห่ที่กำลังปะทะกับเฉินชวนอยู่ตอนนี้เขาในตอนนี้สาปส่งเติ้งปินในใจอย่างหนัก ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้สืบสวนข้อมูลของเฉินชวนให้ชัดเจน ก็รีบร้อนพาเขามาแก้แค้น
ความจริงเป็นักรบระดับ 2 แต่กลับบอกว่าเป็แค่ระดับ 1
ไอ้คนไร้ประโยชน์ทำงานไม่มีประสิทธิภาพนี่! จางซิวไห่สาปส่งเติ้งปินในใจ สีหน้าดูแย่ลงเรื่อย ๆ
ไม่แปลกที่เฉินชวนกล้าที่จะเสนอการดวล ตอนแรกคิดว่าเป็แค่เด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขามีความมั่นใจอย่างชัดเจน
เพียงชั่วครู่ที่ปะทะกัน จางซิวไห่ก็สังเกตเห็นอย่างไว ว่าสมรรถภาพร่างกายของเฉินชวนแข็งแกร่งกว่าเขาอีกขั้นหนึ่ง!
"บ้าชิบ! ไอ้หมอนี่เป็นักศึกษาคณะทั่วไปจริง ๆ เหรอ?"
จางซิวไห่มีค่าแอตทริบิวต์ความคิดรวมถึง 89 คะแนน
หากเฉินชวนเขาสูงกว่าเขาอีก นั่นก็แปลว่าสูงเกิน 90 คะแนนแล้วไม่ใช่หรือ?
คุณสมบัติระดับนี้ถ้าอยู่ในคณะนักรบ ก็เพียงพอที่จะติดอันดับยี่สิบต้น ๆ แล้ว!
จางซิวไห่มีสีหน้าดำมืดลงอย่างมาก สายตาวูบไหว ทันใดนั้นก็กัดฟันแน่น ย่อตัวลงแล้วระดมพลัง
ตูม!
เฉินชวนปล่อยหมัดหนึ่งชนเข้ากับจางซิวไห่แต่กลับรู้สึกเหมือนกับชกเข้ากับแผ่นเหล็ก ถึงกับเกิดเสียงกระทบกันทึบ ๆ เหมือนโลหะปะทะกัน
"วิชาการฝึกเสริมพลังภายนอก!"
เฉินชวนสายตาวาบขึ้น ในสมองรีบทบทวนข้อมูลวรยุทธ์ที่ได้ค้นคว้าใน่นี้ ก่อนจะตอบออกมาอย่างรวดเร็ว
"วิชากระดูกเหล็ก!"
จางซิวไห่หัวเราะเ็า "มีความรู้อยู่บ้างนี่!"
วิชากระดูกเหล็กเป็วิชาการฝึกเสริมพลังภายนอกที่ค่อนข้างไม่เป็ที่นิยมชนิดหนึ่ง
เมื่อเริ่มฝึกฝนใน่แรก มันสามารถทำให้กระดูกของนักรบแข็งแกร่งได้เท่านั้น แต่ไม่มีผลต่อกล้ามเนื้อ ิั และอวัยวะภายในเลยด้วยเหตุนี้ ในการต่อสู้จริงจึงแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย
อย่างไรก็ตาม เมื่อฝึกฝนจนถึงระดับบรรลุ วิชากำลังภายในนี้จะเริ่มเปลี่ยนจากภายในสู่ภายนอก เริ่มทำให้กล้ามเนื้อ ิั และอวัยวะภายในแข็งแกร่งขึ้น
เมื่อใช้พลังงาน ร่างกายจะกลายเป็เหมือนแผ่นเหล็กทันที ทำให้มีการป้องกันที่น่าใ มีการกล่าวว่าแม้แต่ะุขนาดเล็กก็สามารถป้องกันได้โดยไม่ได้รับาเ็แม้แต่น้อยเมื่อถึงระดับวงกลมสมบูรณ์ แม้ไม่ใช้พลังก็มีความสามารถในการป้องกันแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเหล็กกล้า
เฉินชวนหรี่ตาลงทันที
วิชากระดูกเหล็กที่ได้ระดับบรรลุนั้น ในบางแง่มุมก็ไม่ด้อยไปกว่าวรยุทธ์ระดับสองดาวเลยจางซิวไห่เห็นสีหน้าของเฉินชวนแล้ว คิดว่าอีกฝ่ายขี้ขลาด จึงแสยะยิ้มอำมหิตออกมา แล้วเหวี่ยงหมัดโจมตีเฉินชวนเฉินชวนเคลื่อนร่างอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี หลบหลีกอย่างง่ายดาย
ความเชี่ยวชาญในการเคลื่อนไหวดุจเงาตามตัวความเร็วของเขาช่างรวดเร็วเหลือเกิน จางซิวไห่มีคุณสมบัติสี่ด้านที่เน้นหนักไปที่ร่างกายและพละกำลัง แต่ความคล่องตัวกลับเป็จุดอ่อน
ทันทีที่เฉินชวนทุ่มเทพลังในการหลบหลีก เขาแทบจะแตะชายเสื้อของอีกฝ่ายไม่ได้เลย แถมยังโดนโจมตีฟรี ๆ อีกหลายครั้งหลังจากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นหลายครั้ง จางซิวไห่โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ
"นายรู้จักแค่การหลบหลีกเท่านั้นเหรอ?"
"อยากประจันหน้ากันเหรอ? ได้ ฉันจะทำตามที่นาย้า!"
เฉินชวนหัวเราะเ็าทีหนึ่ง แล้วหยุดร่างของเขาอย่างฉับพลัน
ในวินาทีต่อมา เขาย่อตัวลงบิดหมัด พลังทั้งหมดในร่างกายรวมตัวที่มือขวา พร้อมกับความรุนแรงน่าสะพรึงกลัว เขากระหน่ำหมัดเข้าใส่จางซิวไห่อย่างบ้าคลั่ง!
ทุกที่ที่หมัดผ่านไป อากาศราวกับถูกเผาไหม้ หดตัวอย่างรวดเร็วไปทั้งสองข้าง ก่อให้เกิดการบิดเบี้ยวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
ในเวลาเดียวกัน เสียงฟ้าร้องที่ดังหนวกหูราวกับจะทะลุเข้าไปในหัวใจก็ดังสนั่นขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกสะท้านะเืโดยไม่อาจห้ามได้
เมื่อเห็นเฉินชวนโจมตีเขาตรง ๆ จางซิวไห่แรกเริ่มก็รู้สึกดีใจอย่างยิ่งแต่เหตุการณ์ต่อมาทำให้เขาสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากออกหมัดดุจปืนใหญ่ เสียงฟ้าร้องสนั่น!
ไอ้หนุ่มนี่มันฝึกฝนหมัดอัสนีบาตจนถึงระดับวงกลมสมบูรณ์เชียวรึ!ท่ามกลางความใ หมัดของเฉินชวนก็ตกลงบนตัวของจางซิวไห่แล้ว
หมัดอัสนีบาตระดับวงกลมสมบูรณ์ที่ถูกปล่อยออกมาโดยนักรบระดับ 1 ก็เพียงพอที่จะทะลุแผ่นเหล็กหนาหนึ่งเิเได้ไม่ต้องพูดถึงเฉินชวนที่เป็นักรบระดับ 2 แล้ว แถมมีค่าพลังสูงถึง 26 แต้ม
หมัดอัสนีบาตที่เขาปล่อยออกมา แม้แผ่นเหล็กหนาสองสามเิเวางอยู่ตรงหน้า ก็ถูกหมัดเดียวเจาะทะลุได้
ระดับบรรลุวิชากระดูกเหล็กมีพลังป้องกันเทียบเท่ากับเหล็กกล้า แต่ก็แค่เทียบเท่าเท่านั้น
การโจมตีที่แม้แต่เหล็กกล้าแท้ ๆ ยังต้านไม่อยู่จางซิวไห่จะสามารถต้านทานได้อย่างไร?
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดัง ตุบ! จางซิวไห่ประหนึ่งถูกฟ้าผ่า ร่างกายสั่นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อตชั่วขณะ วินาทีถัดมาก็กระเด็นออกไป ตกลงบนพื้นและลื่นไถลไปไกลเจ็ดแปดเมตร
พอหยุดลงแล้ว จางซิวไห่ก็พ่นละอองเืออกมาจากปากทันที ทั้งร่างกายดูเหี่ยวแฟบลงไปอย่างเห็นได้ชัด
เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับาเ็ไม่เบา!
บริเวณรอบ ๆ เงียบสงัดลงในทันทีฝูงชนที่กำลังชมการต่อสู้ต่างจ้องมองเฉินชวนที่อยู่ในการดวลด้วยความตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความในั่นเป็วรยุทธ์ระดับวงกลมสมบูรณ์!
ทั้งคณะนักรบไม่มีใครสักคนที่สามารถฝึกฝนเทคนิคการต่อสู้ได้ถึงระดับวงกลมสมบูรณ์ แต่วันนี้กลับได้เห็นจากนักศึกษาคณะทั่วไปคนหนึ่ง!
จะไม่ให้เื่นี้ทำให้ทุกคนใได้อย่างไร!ยิ่งโดยเฉพาะกับนักศึกษาคณะนักรบ พวกนั้นที่มักจะทะนงตัวในยามปกติ ทว่าตอนนี้แทบจะลูกตาถลนออกมาท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของทุกคน เฉินชวนค่อย ๆ เดินไปหาจางซิวไห่
จางซิวไห่าเ็ไม่เบา ตอนนี้เพิ่งจะพยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นเฉินชวนเดินมาหาตัวเอง ก็ใจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบร้องะโออกมาทันที
"ฉันยอมแ......"
คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างของเฉินชวนที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตรก็หายวับไปทันที แล้วปรากฏข้างกายจางซิวไห่ราวกับิญญาร้าย เท้ายกขึ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า แล้วถีบเข้าที่แขนขวาของเขา
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังขึ้นอย่างชัดเจน!
คำพูดยอมแพ้ที่จางซิวไห่ยังพูดไม่ทันจบ กลายเป็เสียงร้องด้วยความเ็ปในทันทีเฉินชวนไม่ได้ปรานีแม้แต่น้อย ยกเท้าขึ้นเตะซ้ำจนมือซ้ายของจางซิวไห่หักเป็ครั้งที่สองความเ็ปอย่างรุนแรงทำให้จางซิวไห่ตาเหลือกขาว และหมดสติไปทันที
เฉินชวนยังคงสีหน้าเรียบเฉยั้แ่ต้นจนจบ
เขายึดถือหลักตาต่อตาฟันต่อฟันมาตลอดสำหรับคนพวกนี้ที่คิดจะทำร้ายเขา การปรานีถือเป็การกระทำที่โง่เขลาที่สุด
ความจริงแล้ว หากไม่ใช่เพราะทั้งสองฝ่ายเพียงแค่ทำการดวลและอยู่ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย เฉินชวนผู้ซึ่งมือเปื้อนเืมาแล้ว อาจจะได้กำจัดรากถอนโคนเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในภายหลังก็เป็ได้!
เฉินชวนไม่แม้แต่จะมองไปยังจางซิวไห่ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น เขาหันหน้าไป ดวงตาคมกริบของเขาราวกับดาบคมที่พุ่งตรงไปยังเติ้งปินที่อยู่ไม่ไกล