คำเตือน
มีการพยายามฆ่าตัวตาย, การตาย
“เจ๋อฟาง เจ๋อฟาง อย่าทำให้อากงกลัวสิ อากงแก่แล้ว หัวใจมันรับไม่ไหวนะลูก” อาฉาลนลานเสียจนมือเท้าสั่นไปหมด ราวกับว่าอวัยวะเหล่านี้ไม่ได้เป็ของตัวเองอย่างนั้น
ตระกูลเขามีลูกโทนมาเก้ารุ่น เจ๋อฟางเป็หลานชายหัวแก้วหัวแหวนที่พ่อแม่พยายามอยู่นานกว่าจะเกิดมาได้ นี่อยู่ๆ มาบอกว่าจะเป็ผู้หญิง แถมยังจะโดดตึกฆ่าตัวตาย มันเื่อะไรกันนี่
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนสมองของอาฉาหยุดทำงาน ตามการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ที่แปรปรวนปุบปับของหลานชายไม่ทัน
“เค้าอยากเป็ผู้หญิง ไม่อยากเป็ผู้ชาย” เจ๋อฟางมองถนนที่อยู่ข้างล่างพลางพูดอย่างเศร้าสร้อย “อากงไม่เข้าใจหรอกว่าเป็ผู้ชายมันทุกข์ทรมานแค่ไหน!” เ้าตัวสะอื้น
“อากงเป็ผู้ชายมาห้าสิบกว่าปี ไม่ได้ทุกข์ทรมานตรงไหนเลยลูก! หนูทุกข์ตรงไหน อากงจะช่วย ลงมาก่อนค่อยว่ากัน!” อาฉาเอามือกุมหน้าอก หน้ามืดตาลายเต็มแก่ เหมือนจะหมดสติไปอีกครั้ง
น้ำตาของเจ๋อฟางพรั่งพรูไม่ขาดสาย
“อากง หนูคิดว่าตัวเองเป็ผู้หญิงมาั้แ่เด็กแล้ว อากงรู้ไหม หนูชอบใส่กระโปรง ชอบทาลิปสติก ชอบทำงานบ้าน ชอบผู้ชาย”
“หา หนูว่าอะไรนะ!?” อาฉาอ้าปากหวอ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอีกแล้ว หัวใจที่แต่เดิมยังยอมเต้นอยู่บ้างหยุดนิ่งไปด้วยความใสุดขีดกับคำพูดของอีกฝ่าย
“หนูชอบมากๆ...ชอบไห่เยวียนข้างบ้านมากจริงๆ อากงรู้ไหม ั้แ่หนูเห็นเขาที่โรงเรียนครั้งแรก หนูก็รักเขาแล้ว”
เจ๋อฟางพูดต่อไป “ั้แ่นั้นหนูก็คิดมาตลอดเลยนะ ถ้าหาก...ถ้าหากหนูกลายเป็ผู้หญิงละก็ ไม่แน่ว่าอาจเป็แฟนกับเขาได้ แล้วถ้าหากความสัมพันธ์ไปกันได้ดี หนูก็ยังจะแต่งงานเป็เมียเขาได้ด้วย”
อาฉาตกตะลึงเสียจนพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว
หลานรักชอบผู้ชาย แถมยังชอบลูกชายฮุ่ยเหม่ยที่อยู่ข้างบ้าน...บอกว่าจะไปตอนทิ้งเพื่อที่จะได้เป็ผู้หญิง แล้วแต่งงานเป็เมียลูกชายของฮุ่ยเหม่ย...
โลกทั้งใบเหมือนหมุนกลับ อาฉาทำใจรับเื่พวกนี้ไม่ได้เลย
เจ๋อฟางสูดน้ำมูก พูดต่อไปว่า “แต่...แต่ตอนนี้ยังไงก็สายเกินไปแล้ว!” เด็กหนุ่มกระทืบเท้าสะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกครั้ง “เมื่อกี้เขาเพิ่งบอกหนูว่า เขามีคนที่ชอบ เขารักคนอื่นแล้ว ให้หนูเลิกตอแยเขาซะที แถมยังด่าหนูว่าน่ารำคาญ หนูน่ารำคาญตรงไหน หนูอุตส่าห์ทำน้ำแกงปลาไปให้แม่เขากินนะ!”
“มันอันตรายนะลูก...” อาฉาสาวเท้าไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง นอกรั้วมีที่ให้ยืนแคบนิดเดียวเท่านั้น เขากลัวว่าเจ๋อฟางกระทืบเท้าเร่าๆ แบบนี้จะพลัดตกลงไป
พยับเมฆดำทึบพัดเข้ามาบดบังฟ้าที่แต่เดิมยังใสแจ๋วั้แ่เมื่อไรไม่รู้ได้ รอบตัวมืดครึ้มลงทีละน้อย เสียงฟ้าคำรามครางครืนดังลอดกลุ่มเมฆฝนมาให้ได้ยินอยู่ไกลๆ ฝนเริ่มโปรยสายลงมาบางๆ
ไม่นานนัก น้ำฝนก็ขังเป็แอ่งอยู่ตามพื้นปูนขรุขระบนดาดฟ้า
“หนูตายไปซะได้ก็คงดีเนอะ!” เจ๋อฟางะโดังลั่น “ชาติหน้าไปเกิดเป็ผู้หญิง จะได้ไม่ต้องกลุ้มอะไรอีก”
“อัยยะ อย่าพูดพล่อยๆ ว่าจะไปเกิดใหม่สิลูก อากงมีหนูเป็หลานแค่คนเดียว ถ้าหนูไป อากงจะทำยังไง! รีบลงมาก่อนลูก อยากตัดทิ้งใช่ไหม เื่นั้นคุยกันได้อยู่แล้ว หนูลงมาก่อน อยากตัดตรงไหนเฉือนตรงไหนก็เอาเลย อากงให้ตัด!” อาฉาละล่ำละลักบอก
“จริงหรือ” เด็กหนุ่มหันขวับมามอง น้ำตาหยุดสนิททันที
“จริงลูก จริง” ผู้เป็ปู่พยักหน้า
“อากงต้องออกเงินให้หนูทำศัลยกรรม ห้ามเปลี่ยนใจนะ” เจ๋อฟางปาดน้ำตา
“ไม่เปลี่ยน...ไม่เปลี่ยน!” อาฉาเอามือกุมหน้าอกเดินไปหาหลานชายทีละก้าว “อย่าทำให้อากงกลัวสิลูก รีบปีนเข้ามาก่อน” พอเห็นว่าอีกฝ่ายถูกตัวเองเกลี้ยกล่อมจนยอมเปลี่ยนใจแล้ว เขาก็เร่งฝีเท้าเข้าไปจูงหลานชาย
“ก็ได้...” รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเจ๋อฟาง
ฝนตกหนักขึ้นทุกที เม็ดฝนหนากระหน่ำซัดลงมาถี่ยิบจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
อาฉาเดินเข้าไปหาหลานช้าๆ จังหวะที่กำลังจะยื่นมือออกไป ฝ่าเท้าพลันลื่นไถลเพราะทรงตัวไม่ดี รองเท้ายางหูหนีบพื้นเรียบกระเด็นหลุดไปอีกทาง ร่างของอาฉาล้มคะมำข้ามรั้วเตี้ยตกลงไปยังถนนเบื้องล่าง
“เหย็ดแหม่!” อาฉาร้องเสียงหลง
“อากง!” อารามร้อนรนทำให้เจ๋อฟางรีบเอื้อมมือทั้งสองข้างไปคว้าเอวผู้เป็ปู่ไว้โดยไม่ทันคิด
สายฝนสาดซัดถี่รัวอย่างไม่ลืมหูลืมตา ฟ้าคำรามครืน จากนั้นแสงสีขาวจ้าก็พุ่งลงมาผ่าเสาอากาศบนหลังคาดังเปรี้ยง เสาอากาศติดไฟหักเปรี๊ยะเป็เสี่ยงๆ สายไฟร่วงตกลงมาโดนร่างสองปู่หลาน
หัวใจของอาฉาบีบตัวโดยแรง ขณะสูดหายใจเอาอากาศเจือกลิ่นฝนเข้าไปเฮือกสั้นๆ
จากนั้นอาการแน่นหน้าอกที่คอยรบกวนเขามาตลอดในระยะหลังพลันมลายหาย ในอกไม่รับรู้ถึงความเ็ปใดๆ อีกแล้ว ร่างทั้งร่างเบาโล่งขึ้นในบัดดล
สายฟ้าขาวจ้าผ่าวาบลงมาอีกครั้ง เสียงดังสนั่นราวกับอยู่ตรงข้างหู
เปรี้ยง...เปรี้ยง...
เจ๋อฟางกอดอาฉาแน่น
ก่อนจะร่วงตกลงไป อาฉาเห็นสายฟ้าส่องแสงจ้าอยู่เหนือศีรษะตนกับหลานชาย ก่อนจะพุ่งทะลุร่างของพวกเขาทั้งคู่ลงไปข้างล่าง
โลกทั้งใบกลายเป็สีขาวเงินบาดตา โสตััสูญสิ้นการรับรู้ในบัดดล ทุกสรรพเสียงหยุดนิ่งท่ามกลางแสงสีเงิน
อวี้ฉาน...
อาฉาเห็นคู่ชีวิตที่จากไปั้แ่ตนยังหนุ่มยืนส่งยิ้มมาให้จากตรงสุดทะเลดอกไม้สีเงิน
อวี้ฉาน...รอฉันก่อนนะ...ฉันจะไปหาเธอแล้ว...
เขาขมุบขมิบปากพึมพำ
175
