ั้แ่จำความได้ ฉันเป็คนที่ตั้งเป้าหมายให้ตัวเองเสมอ
‘การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เช่นกัน’
ฉันคอยย้ำเตือนตัวเอง ว่าต้องทุ่มเทกับการเรียนใน่มัธยมปลายให้มากที่สุด เพราะอนาคตของฉันถูกกำหนดไว้แล้ว มันควรจะเป็เส้นทางที่ชัดเจน ไม่มีสิ่งรบกวน ไม่มีการว่อกแว่กใดๆ ทั้งสิ้น
และฉันก็ทำได้ดีมาโดยตลอด…
จนในที่สุด
ฉันก็ทำสำเร็จ!
แม้จะเป็มหาวิทยาลัยทางภาคเหนือ ไม่ใช่สถาบันชื่อดังกลางเมืองกรุงอย่างที่ใครหลายคนคาดหวัง แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด
อากาศเย็นที่พัดผ่านยอดไม้สูง เสียงใบไม้เสียดสีกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงบของขุนเขา ทุกอย่างที่นี่เหมือนโอบกอดฉันไว้ตลอดเวลา
ฉันหลงใหลในธรรมชาติที่มีชีวิตชีวา มากกว่าป่าคอนกรีตที่ฉันจากมาเสียอีก
ฉันคิดเสมอว่าตลอดสี่ปีนี้ ตัวเองสามารถใช้ชีวิตเรียบง่ายที่นี่ได้อย่างปกติสุข
แต่แล้ว…
ด้วยความที่ฉันเป็เด็กสาวต่างถิ่นจากเมืองกรุง การแต่งตัวและสำเนียงที่ติดความเป็คนเมืองทำให้ฉันดูแปลกแยก และอาจเป็เพราะเหตุผลนั้นเอง ที่ทำให้ฉันดู "โดดเด่น" กว่าที่คิดไว้
มีหลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่ามีสายตาจับจ้องมา
บ้างด้วยความสนใจ บ้างด้วยความสงสัย และบางครั้ง… ก็เป็สายตาของนักล่า ที่คอยจับจ้องเหยื่ออย่างฉัน
เวลามีรุ่นพี่เข้ามาทัก พยายามชวนคุยหรือแสดงท่าทีสนใจ ฉันก็แค่ยิ้มบางๆ แล้วปฏิเสธกลับไปอย่างสุภาพ พวกเขามักหัวเราะในลำคอ แล้วบอกว่า
“เด็กเรียนจริงๆ เลยนะเรา!”
ซึ่งฉันก็ไม่ปฏิเสธหรืออธิบายเพิ่มเติม ปล่อยให้คิดไปแบบนั้น แต่ความจริงแล้ว… ไม่มีใครรู้เลยว่า หัวใจของฉันถูกมอบให้ใครคนหนึ่งไปนานแล้ว ั้แ่เหตุการณ์รับน้อง… ของคณะฯ เมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมา
เขา… เป็รุ่นพี่ปีสาม คณะเดียวกันกับฉัน
เป็คนที่ฉันพยายามหลบเลี่ยงทุกครั้งที่สบตา แต่กลับชอบแอบมองเวลาที่เขาทำตัวเผลอ…
"พี่นอร์ท"
แค่เอ่ยชื่อพี่เขาในใจ หัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ฉันพยายามบอกตัวเองเสมอว่าพี่เขาอยู่ไกลเกินไป ไม่มีเหตุผลให้ฝันถึง มันไม่มีวันเป็ไปได้
แต่ในค่ำคืนนี้…
ฉันกลับต้องมายืนอยู่ตรงนี้ซึ่งเป็สถานที่แห่งแรกที่ฉันได้รู้จักกับพี่เขา มันผ่านมาแล้วเกือบหนึ่งปี…
เสียงฝนพรำกระทบพื้นถนนเป็จังหวะหนักเบาสลับกันไป ราวกับบทเพลงที่ขับกล่อมค่ำคืน ให้เงียบเหงากว่าที่ควรจะเป็ ลมพัดแ่ กลิ่นดินชื้นอบอวล ผสมกับกลิ่นไอฝนท่ามกลางแสงไฟของตึกที่ทอดเงายาวเหยียด
ฉันกอดแขนตัวเองแน่นอย่างกังวล ไม่รู้ว่าเพราะอากาศเย็น หรือเพราะความรู้สึกบางอย่างที่เอ่อล้นอยู่ข้างในกันแน่
เบื้องหน้าฉันมืดมิด
แต่ข้างหลังฉัน… กลับมีเสียงฝีเท้าแ่เบา เสียงที่ฉันไม่แน่ใจว่าดังมาจากใคร หรืออาจเป็เพียงเสียงสะท้อนของหัวใจตัวเอง
ฉันเม้มริมฝีปากแน่น…
รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมไปถึงกระดูก
แต่แล้วจังหวะหนึ่งของลมหายใจ ทุกอย่างรอบตัวก็เหมือนเงียบสงัดลงชั่วขณะ
"ติดฝนเหรอ?"
เสียงนั้นดังขึ้นชัดเจนกว่าฝนที่ตกกระหน่ำอยู่รอบตัว
ฉันกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ แม้ว่าความเงียบของค่ำคืนนี้จะกลืนกินทุกอย่างรอบตัวไปหมดแล้วก็ตาม
242K
