[ดำเนินการติดตั้งเสร็จสิ้น]
เสียงปริศนาดังขึ้นในจิตใจของเด็กชายอย่างแจ่มชัด
“นั่นคือ..เสียงของผู้าุโหรือขอรับ?”
ทันใดนั้นโครงกระดูกปริศนาที่ผ่านกาลเวลามาไม่รู้กี่พันปีพลันสลายกลายเป็ขี้เถ้าระเหยไปในอากาศ!
“เกิดอะไรขึ้น!? นี่คือวิชายุทธ์งั้นรึ? หรือค่ายกลมายากักจิต?”
เซี่ยจิ่งหลินพยายามวิเคราะห์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เพราะสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับมนุษย์คือเหตุการณ์ประหลาดที่ไม่อาจคาดเดาได้
เมื่อเขาััได้ถึงเหตุการณ์ชวนขนหัวลุก ในความเงียบงันนั้น ภาพพร้อมเสียงพลันปรากฏขึ้นในห้วงจิตของเซี่ยจิ่งหลิน
[อัพเดทข้อมูลเสร็จสิ้นแล้ว..]
[โปรดตรวจสอบข้อมูล..]
[กำลังปรับเปลี่ยนภาษา..]
ในห้วงจิตของเด็กชายปรากฏข้อความตัวหนังสือสีทองอร่ามพร้อมกับเสียงพูดอันแข็งทื่อเหมือนคนไร้ความรู้สึกนึกคิดอย่างไรอย่างนั้น
“ผู้าุโท่าน..”
“ท่านเป็ใครขอรับ?”
“ท่านช่วยข้าได้หรือไม่ ไม่สิท่านช่วยน้องสาวของข้าได้หรือไม่ขอรับ”
“พวกเรากระโจนลงหน้าผามาพร้อมกันแต่น้องข้ากลับถูกลมพายุสีเขียวครามดึงตัวหายลับไป”
“ไม่รู้ว่านางจะเป็ตายร้ายดีอย่างไรบ้าง”
“ช่วยน้องสาวของข้าด้วยเถอะขอรับ!”
ตึง!
เด็กชายคุกเข่าโขกศีรษะห น้าผากอาบโลหิตวิงวอนต่อเสียงลึกลับในห้วงจิต
ตอนนี้สิ่งที่เซี่ยจิ่งหลินกังวลที่สุดหาใช่ความหวาดกลัวจากเสียงลึกลับตรงหน้าแต่กลับเป็ความเป็ปลอดภัยของน้องสาวของตน
[น้องสาวของโฮสต์ไม่เป็อันตราย]
[สถาณการณ์ปกติ]
[ทำการติดตั้งสัญญาณติดตามเรียบร้อย]
ชิ้งง
แสงสว่างราวภาพมายาพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเด็กชาย
ภาพนั้นแสดงให้เห็นถึงเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนใบบัวเขียวครามขนาดใหญ่รอบกายอาบไล้ไปด้วยแสงมงคลเทพสุดอัศจรรย์
จากนั้นภาพที่ปรากฏ พลันพร่าเลือนหายลับไป
[สัญญาณภาพถูกรบกวนด้วยปราณระดับวิถีก่อเกิด]
[โฮสต์ต้องมีพลังปราณที่เพียงพอจึงสามารถรับสัญญาณภาพได้อีกครั้ง]
เสียงปริศนาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องสาวให้กับผู้เป็พี่ชายฟัง
ฮึก!
ความรู้สึกโล่งใจที่น้องเห็นน้องสาวของตนปลอดภัยทำให้เซี่ยจิ่งหลินพลันสะอึกสะอื้น
ร้อยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นหลังจากที่เขาและน้องสาวสามารถผ่านพ้นเหตุร้าย
เด็กชายรู้สึกซาบซึ้งในความช่วยเหลือของผู้าุโลึกลับท่านนี้เป็อย่างยิ่ง
[ไม่ใช่ผู้าุโ โฮสต์สามารถเรียกว่าเราว่า ‘ระบบ’]
“ระบบ? ท่านเป็ใครขอรับ ไม่สิเ้าคือสิ่งใดกัน?”
เซี่ยจิ่งหลินถามถึงตัวตนและที่มาของเสียงปริศนาดังกล่าวอย่างฉงนสังสัย
หลังจากที่ถูกหลอมรวมเข้าสู่ห้วงจิตแล้ว เขารู้สึกว่าเสียงนั่นเสมือนเป็ส่วนหนึ่งของจิติญญาของตนอย่างยากที่จะสามารถแยกมันออกจากห้วงจิตของตนได้
[ข้าคือปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูง]
เสียงปริศนาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอู้อี้
“แล้วปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงหมายความว่าอย่างไรขอรับ?”
[ไม่สามาถตอบคำถามได้ โฮสต์ต้องมีระดับการบ่มเพาะที่เหมาะสมเพื่อเข้าถึงข้อมูลระดับสูง]
“โครงกระดูกที่สลายไปเมื่อสักครู่คือท่านหรือ?”
[ไม่ใช่]
“ทำไมเสียงท่านมาอยู่ในหัวข้าได้?”
[ไม่สามารถตอบคำถามได้]
“สถานที่แห่งนี้คือที่ใด?”
[ไม่สามารถตอบคำถามได้]
“ข้าจะออกจากที่นี้ได้อย่างไร?”
[ไม่สามารถตอบคำถามได้]
“ข้าด่าท่านได้หรือไม่?”เด็กชายเริ่มเหลืออด
[ไม่สามารถตอบคำถามได้]
“ไอ้..ระบบซังกะบ๊วย!”
โอ๊ย!
กระแสสายฟ้าไม่รู้ที่มาพลันกระจายไปทั่วร่างกายของเด็กน้อยผมเผ้าเรียบลื่นพลันชี้ฟู เสื้อผ้ามีกลิ่นเหม็นไหม้เกรียม
[คำเตือน โปรดเรียกข้าว่า‘ท่านระบบ’]
“ท่านมารดาเ้าเถอะ!”
เปรี๊ยะ! โอ๊ย!
[คำเตือน ห้ามโฮสต์ใช้คำหยาบคายกับ ‘นายท่านระบบ’]
แม้ปากจะสบถแต่เด็กชายกลับรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง
เขาไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายของคนที่เรียกตนว่าระบบเลยกลับรู้สึกถึงความเชื่อมโยงบางอย่างด้วยซ้ำ
เป็ความรู้สึกที่ราวกับว่ามีคนใช้ห้วงจิตร่วมกันแบ่งปันความรู้สึกนึกคิดต่อกันช่างเป็ความรู้สึกที่แปลกประหลาดยิ่งนัก
แม้เสียงลึกลับนี้จะดูแปลกประหลาดไปบ้างก็ตาม
ไม่สิ..สุดแสนจะประหลาดอย่างที่สุดเลยต่างหาก!
ด้วยภาวะจิตอันผ่อนคลายหลังจากเหตุการณ์เฉียดตายเซี่ยจิ่งหลินไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตนได้ยิ้มและหัวเราะครั้งแรกในรอบหลายปีเลยทีเดียว
“นี่ระบบ โปรดบอกข้าที..”
“ข้าสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้หรือไม่?” เด็กชายถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
[สามารถทำได้]
[อันดับแรกต้องรักษาและกำจัดข้อบกพร่องของโรคของโฮสต์ก่อน]
“โรคของข้ามีวิธีรักษาด้วยรึ!?”
“ท่านระบบโปรดรักษาข้าที!” เด็กชายอดถามด้วยความตื่นเต้นไม่ได้
เขานั้นรู้ดีว่าปู่ของตนนั้นพยายามอย่างหนักในการเสาะหาสมุนไพรวิเศษตำหรับยาขนานเอกรวมถึงวิธีรักษาจากทั่วทั้งจักรวรรดิ์ ทั้งยังทุ่มเทเงินทองทั้งหมดที่มีถึงขนาดยอมโดนผู้าุโในตระกูลต่อว่า แต่ความพยายามทั้งหมดนั้นกลับไม่ประสบผลสำเร็จอันใดเลย
แถมมันยังนำพาเคราะห์สังหารคาวเืมาสู่ตระกูลเสียอีก
ทั้งหมดเป็ความผิดของตน!
พอคิดได้แบบนั้นเด็กชายก็เริ่มนิ่งไป เขาไม่อาจลบล้างความผิดมหันต์นี้ไปได้ชั่วชีวิต
ถ้าหากมีหนทางใดที่ตนจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ล่ะก็เขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นและฟื้นคืนตระกูลเซี่ยอีกครา!
[ยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดสมบูรณ์ได้]
[แต่สามารถจำกัดการกลืนกินของเชื้อพาหะก่อโรคได้]
[หากโฮสต์มีความแข็งแกร่งเพียงพอจะสามารถหลอมรวมหรือกำจัดพาหะก่อโรคได้เอง]
[เงื่อนไขในการจำกัดการกลืนกินของพาหะก่อโรคคือทำลายการบ่มเพาะทั้งหมดและสร้างจุดตันเถียนขึ้นใหม่]
[ดำเนินการเลยหรือไม่?]
ระบบตอบกลับเด็กชายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคยแต่คำตอบนี้กลับเป็สิ่งที่เซี่ยจิ่งหลินอยากได้ยินอย่างที่สุด!
9K
