อเล็กซ์ตรวจสอบสิทธิอีกไม่กี่อย่าง และผู้จัดการก็นำถุงเงินมามอบให้กับเขา
" นี้ขอรับ 15 เหรียญทอง "
อเล็กซ์ที่ได้ฟัง เขาก็ประหลาดใจเล็กน้อย และให้เข้าใจแล้วว่าทำไม เ้าผู้จัดการหัวหมอคนนี้้าเอาระดับสมาชิกมาแลก ราคาเ้าปลานั่นสูงถึง 30 เหรียญทอง
" ท่านบอกข้าได้ไหม ว่าปลาตัวนั้นทำไมราคาถึงแพงขนาดนี้ "
" โอ้ ท่านไม่รู้จักปลาเนวี่สินะ คืองี้ มันเป็ปลาวิเศษที่หาค่อนข้างยาก เพราะพวกมันกินเหยื่อที่พิเศษมากๆ ดังนั้นความหายากมันจึงเพิ่มขึ้น …. "
" …. แถมที่ท่านจับมาได้ก็เป็ระดับพิเศษ ซึ่งมันเป็ที่้าของรองหัวหน้าสมาคมนักปรุงยาในเวลานี้พอดี ข้าจึงขายให้เขาไป … "
" …. ส่วนที่ท่านหาปลาตัวนี้มาได้ยังไง ไม่ต้องห่วง ทางสมาคมไม่้าบังคับถามที่มาของวัตถุดิบ โลกใบนี้มีเื่ราวประหลาดมากมาย เราในฐานะมืออาชีพก็เข้าใจ …. "
" …. แต่ถ้าท่าน้าแบ่งปันความรู้ ทางสมาคมก็จะมอบรางวัลเพื่อตอบแทนท่านแน่นอน "
อเล็กซ์ที่ได้ฟังก็เข้าใจ ส่วนเื่พวกความเป็มืออาชีพพวกนี้ เขาก็พอเข้าใจบ้างอยู่แล้ว
แต่ภายในแววตาของผู้จัดการ ก็มีความ้าที่จะให้อเล็กซ์มอบความรู้ ที่จะหาเ้าปลาเนวี่ระดับพิเศษมาเหมือนกัน
แต่อเล็กซ์จะกล่าวได้ยังไง ? ว่าเขาเพียงแค่ลงไปในน้ำ และต่อยหมัดใส่พวกมันจนหมดสภาพและจับตัวมา
วิธีการนี้ ถ้าขืนบอกคนอื่นไป แล้วพวกเขาจะทำได้หรอ ? แถมมันจะเป็การเปิดเผยความลับของเขาด้วย เขาจึงไม่อยากบอกรายละเอียดในเื่นี้
" มันเป็เพียงเื่บังเอิญ ถ้าผมยืนยันได้ ผมจะมาแบ่งปันข้อมูลให้กับสมาคมแน่นอน "
อเล็กซ์เลือกวิธีพูดที่เป็กลาง ไม่ทำให้แน่ชัดหรือพยายามปกปิดสิ่งใดเอาไว้ เมื่อเขาได้รับเงินมา เขาก็เริ่มถามหาถึงวิธีการขนส่งปลา เพื่อให้สะดวกในการเดินทางไปจับปลามาจำนวนมาก
เื่กระเป๋ามิติเลิกคิดไปได้เลย เพราะราคาพวกมันแพงแบบมหาศาล แถมจำนวนของพวกมันก็มีน้อยและถูกโดยบุคคลระดับสูงทั้งนั้น หากให้ไปถามซื้อก็คงไม่ได้การตอบรับกลับมาอยู่ดี
ทางออกที่อเล็กซ์มีก็คือเช่าหรือซื้อเรือลำใหญ่ เพื่อบรรทุกปลาที่จะหามาได้ หรืออาจจะอาศัยเรือนักตกปลาคนอื่นไปด้วยกัน
แต่ว่านั่นจะทำให้เขากลายเป็เป้านิ่ง และเคลื่อนไหวได้ลำบาก เพราะต้องมาพะวงเรือที่เชื่องช้า เขาอาจจะถูกตลบหลังเอาได้
ทางแก้สิ่งนี้ก็คือเสียเงินจ้างคนคุ้มกันให้ดี แต่สิ่งนั้นก็มีข้อเสียมากกว่าข้อดี อเล็กซ์มีความลับและ้าความเป็ส่วนตัว ไม่อยากให้มีคนอื่นมาเข้าใกล้เพื่อสืบข้อมูลและการกระทำของเขา
' เห้อ การเริ่มต้น่แรกๆก็เป็แบบนี้แหละ เราลืมความยากลำบาก่แรกๆซะหมดเลย '
ก่อนที่อเล็กซ์จะมาโผล่ที่นี้ เขาแข็งแกร่งและมีอุปกรณ์ที่ช่วยจับปลามากมาย รวมถึงถึงถุงมิติ
แถมเขายังมีผู้เล่นเป็เพื่อนที่ช่วยเหลือกันได้ พวกเขาอาจะช่วยกันเฝ้าเรือหรือคุ้มกันได้
แต่คราวนี้เขาค่อนข้างโดดเดี่ยวจึงเคลื่อนไหวลำบาก ด้วยการมีเพียงชีวิตเดียว การจะหันหน้าไปทางไหน ก็ดูจะอันตรายไปหมด
' แผนการจับปลาจำนวนมากก็คงต้องทิ้งไป เหลือเพียงจับพวกปลาวิเศษราคาแพงก็พอ '
อเล็กซ์มีความสามารถที่ทำให้เคลื่อนไหวในน้ำได้ดีที่สุด การจะหาปลาหายากสำหรับเขาไม่ใช่เื่ยากเลย ขอแค่มีเวลาที่เพียงพอเท่านั้น
อเล็กซ์เดินเข้าไปยังอีกโซนหนึ่งภายในสมาคม ซึ่งมีเพียงสมาชิกสมาคมเท่านั้นที่เข้ามาด้านในนี้ได้
ในสถานที่แห่งนี้ มีโต๊ะและเก้าอี้ให้เหล่าสมาชิกมานั่งพักผ่อน และแลกเปลี่ยนความรู้ด้านการตกปลากัน รวมทั้งเป็สถานที่หาคนไปร่วมตกปลาด้วยกัน ถือได้ว่าเป็คอมมูนิตี้ของนักตกปลามืออาชีพ
แต่อเล็กซ์ก็เดินผ่าน โดยไม่สนใจคนอื่น เขาไปยังมุมหนึ่งที่มีป้ายขนาดใหญ่
บนป้ายมีกระดาษแปะเอาไว้หลายใบ ซึ่งมันเป็ใบคำร้องจากบุคคลภายนอก ว่า้าปลาชนิดไหน ให้ราคาเท่าไหร่และจำนวนแค่ไหน
ซึ่งสมาคมก็จะเป็คนรับเื่และนำมันมาแปะเอาไว้ สมาคมจึงทำหน้าที่เหมือนเป็ผู้ผสานงานให้กับทั้งสองฝั่ง
ถ้าทำตามใบคำร้องได้สำเร็จ ก็จะมีคะแนนมอบให้ จนมีคะแนนมากพอที่จะได้เลื่อนขั้นสมาชิก ที่จะมีสิทธิพิเศษอย่างอื่นมอบให้เพิ่มเติม
พวกด้านล่างของกระดาน จะเต็มไปด้วยความ้าปลาที่ค่อนข้างธรรมดา พวกเขาส่วนใหญ่อาจจะเป็ภัตตาคาร หรือร้านอาหารทั่วไปรวมถึงบรรดาพ่อค้าด้วย
ปลาระดับพิเศษถือเป็วัตถุดิบที่มีคน้าในทุกวัน เพราะพวกเขาต้องกินอาหารทุกวัน การเปลี่ยนแปลงเมนูปลาก็เป็สิ่งที่น่าสนใจ
สำหรับคนที่มีฐานะขึ้นมาหน่อย พวกเขาไม่กลัวที่จะใช้เงินที่มีอยู่แล้ว กลัวแต่มันจะไม่มีที่ให้ใช้เงินซะมากกว่า
ขึ้นมา้าหน่อยก็จะเป็ปลาทั่วไป ที่มีความ้าเป็ปลาระดับ ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็ประเภทที่หายาก
ส่วน้าสุด เป็ปลาวิเศษแทบทั้งสิ้น และมีปลาเนวี่อยู่บนป้ายด้วย ซึ่งพวกเขา้ามันทั้งแบบ ธรรมดา พิเศษและยิ่งใหญ่
อเล็กซ์เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่้าปลา โอแมน ระดับยิ่งใหญ่ รางวัล 250 เหรียญทอง
ซึ่งก็แปลกเหมือนกัน ที่ไม่ได้ระบุว่าผู้ส่งคำร้องขอนี้เป็ใคร ดูเหมือนจะเป็ผู้มีอิทธิพลที่ไม่้าแสดงตัวออกมา
ซึ่งส่วนใหญ่จะมีชื่อพวกรองสมาคม หรือสมาชิกระดับสูงของแต่ละองค์กรปรากฏความ้าอยู่ตลอด
นี้แสดงให้เห็นว่า สมาคมนักตกปลาก็มีลู่ทางเป็ของตัวเอง และอาจจะร่ำรวยได้ในอนาคตเหมือนกัน
อเล็กซ์ตรวจสอบกระดานคำร้องขอเสร็จ เขาก็พบเพียงปลาไม่กี่ชนิดที่รู้จัก แต่แผนที่ที่จะพบพวกมันรอบเมือง เขาก็ยังไม่รู้ ได้แต่เก็บไว้ในความทรงจำ เผื่อไปหาพวกมันเจอในอนาคต
ถัดมาอเล็กซ์ก็มาถึงอีกกระดานหนึ่ง ซึ่งกระดานนี้มีคำร้องที่ค่อนข้างแปลก
มันเป็กระดานคำร้อง ขอให้สมาคมนักตกปลา ส่งคนไปร่วมกับพวกสมาคมนักผจญภัยหรือนักล่า
เพื่อกำจัดสัตว์น้ำอันตรายในพื้นที่ต่างๆรอบเมือง และพื้นที่ที่เป็แหล่งทรัพยากรของอาณาจักร
' งานพวกนี้ค่อนข้างรายได้ดี แต่เรายังอ่อนแอเกินไป คงสร้างผลงานไม่ได้มาก คงเป็ภาระและเสียเวลาเราเปล่าๆ '
อเล็กซ์ตรวจสอบกระดานทั้งสอง ก็ทำให้เขาพออนุมานข้อมูลคร่าวๆ เพราะเขาก็เคยอาศัยเมืองที่คล้ายๆกันหลายแห่ง
ถัดมาอเล็กซ์ก็ไปซื้อแผนที่ที่มีความละเอียดขึ้น เพื่อที่จะได้หาแหล่งหาปลาโดยรอบให้หลากหลายขึ้น เพื่อไม่ให้พวกศัตรูเขามาดักซุ่มโจมตีได้ เพราะถ้าหากเขาอยู่แต่ที่เดิม ศัตรูอาจจะนำกำลังพลจำนวนมาก มาดักรอรุมกินโต๊ะได้
กระรอกนั้นมีโพรงหลายรูไว้หลบหนี อเล็กซ์ก็ชื่นชอบในวิถีของกระรอก เพราะนั้นถือเป็พื้นฐานด้านเอาชีวิตรอดในโลกอันวุ่นวาย โดยเฉพาะโลกที่เขาอยู่ในเวลานี้
อเล็กซ์หมดธุระกับสมาคมนักตกปลา เขาจึงเดินออกมาและคิดว่าจะไปหาทางใช้เงินที่มีให้เป็ประโยชน์ในด้านต่างๆ
แต่ระหว่างที่เขากำลังเดินไปตามท้องถนน ก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งแต่งกายด้วยชุดเกราะเต็มตัวมาขวางทางเขาเอาไว้ ท่าทางไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
คนด้านหน้ากลุ่มเป็ชายที่ดูยังหนุ่มแน่น ใบหน้าดูหล่อเหลาแต่ที่แก้มและหน้าผากมีรอยแผลเป็และรอยเย็บ ที่ทำให้เขาดูดิบเถื่อนกว่าปกติ แสดงให้เห็นถึงประสบการณ์ต่อสู้ที่โชกโชนพอสมควร
" ้าอะไร ? "
" หึๆ เ้าสินะ ที่เป็คนที่เ้ากระทิง้าตัว "
" ถ้าใช่ แล้วยังไง ? "
" ฮ่าๆ ช่างเป็เด็กหนุ่มที่ห้าวหาญ แต่เ้ารู้ไหม คนกล้าหาญแบบเ้า มักจะมีอนาคตที่สั้นมากๆ …. "
ชายหนุ่มในชุดเกราะโน้มตัวเข้ามาใกล้ พร้อมใช้วาจาที่แฝงไปด้วยความข่มขู่และคุกคาม ทั้งๆที่พวกเขาพึ่งเจอหน้ากันครั้งแรก
" …. ประวัติของเ้านั้นถูกขุดจนกระจ่างหมดแล้ว เ้าเป็เพียงเด็กกำพร้าในสลัม ไร้เส้นสายหรือชาติกำเนิด แต่เมื่อปลุกคลาสขึ้นมาได้ ก็แข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว …. "
" …. สามารถเอาชนะการต่อสู้ติดต่อกัน 10 ครั้ง ถือเป็ประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก แถมด้วยอายุของเ้าที่ยังน้อย ถือว่ามีพร์มากทีเดียว … "
" …. แต่ตอนนี้รู้ไหม เ้ามีค่าหัวในโลกใต้ดินด้วยนะ ราคาพึ่งขึ้นไปถึง 50 เหรียญทอง และมีคน้าเงินจำนวนนั้นมากทีเดียว "
อเล็กซ์ที่ได้ฟังก็ไม่ได้แปรเปลี่ยนสีหน้าท่าทาง แต่ภายในใจเขาก็คาดไม่ถึงเื่นี้เช่นกัน
สมัยเขาเป็ผู้เล่น เื่ราวล่าค่าหัวผู้เล่น มักจะมีในหมู่ของผู้เล่นกันเอง เพราะ NPC มองว่าพวกผู้เล่นเป็ะ จะตั้งค่าหัวก็คงไร้ความหมาย
แต่มันก็มีกรณีที่ตั้งค่าหัวผู้เล่นเช่นกัน แต่นั้นต้องเป็เื่ใหญ่โตมากๆ
ไม่คิดว่าในฐานะ NPC จะถูกตั้งค่าหัวรวดเร็วขนาดนี้
แถมค่าหัวมันควรจะมีแต่พวกอาชญากรสิ ที่ถูกตั้งจากทางการ แต่พวกใต้ดินพวกนี้มันกับมีการตั้งค่าหัวกันเอง
" ฮ่าๆ บอกได้เลย เมื่อเ้าออกจากกำแพงเมืองในเวลานี้ จะมีคนจำนวนมากตามล่าเ้าแน่ ….. "
" ….. แต่ข้ามีข้อเสนอ จ่ายเงินให้พวกเรา 100 เหรียญทอง กองทหารรับจ้าง เขี้ยวหมาป่า จะคุ้มกันชีวิตของเ้าเอง "
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมแสยะยิ้ม ซึ่งมันเป็ท่าทีที่แสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่าที่ชัดเจน ราวกับพวกเขาเป็หมาป่า และอเล็กซ์เป็แกะที่อ่อนแอไร้ทางสู้
" แต่ว่า มันก็ยังมีอีกข้อเสนอหนึ่งเช่นกัน เ้าจงมาอยู่กับกองทหารรับจ้าง เขี้ยวหมาป่าซะ มาอยู่ใต้ข้า นายน้อย เพอกิ้น คนนี้ และข้าจะคุ้มครองดูแลเ้าอย่างดี …. "
" …. ดูได้จากคนคุ้มกันข้า พวกเขาล้วนได้รับอุปกรณ์ในระดับสูง ตราบใดที่เ้าแสดงผลงานและมีความภักดี "
' หึ นี้คงเป็จุดประสงค์หลักมากกว่า '
การกล่าวถึงเงิน 100 เหรียญทองเพื่อให้พวกมันคุ้มกัน ก็คงเป็แค่เื่เพ้อเจ้อที่นำมาเพิ่มมูลค่าของเื่ราว
นี้มันกลยุทธ์เดียวกับเ้าเงาสังหารอะไรนั่นเลย ที่เป็ตัวแทนของลูกพี่กระทิงของมัน กลยุทธ์ของพวกนักต้มตุ๋นหรือไม่ ก็มาเฟียอันธพาลชัดๆ
" ข้าปฏิเสธ แม้จะถูกไล่ล่า ข้าก็ไม่สนใจ ไอกองทหารรับจ้างลูกหมาป่าอะไรของเ้าหรอกนะ ขอโทษด้วย "
เพอกิ้นที่กำลังยิ้มอย่างเหนือกว่าก็ชะงัก แม้จะคิดว่าอีกฝ่ายมีโอกาสจะปฏิเสธ แต่ไม่คิดว่าจะหักหน้ากันแบบนี้
" ไอเด็กสวะ แกกล้าดูถูกกองทหารรับจ้าง เขี้ยวหมาป่า งั้นเหรอ "
พวกนักรบข้างกายก็รีบแสดงความภักดี เตรียมทำท่าจะชักอาวุธกลางเมือง เพื่อแสดงแสนยานุภาพของทหารรับจ้างของตัวเอง
แต่อเล็กซ์เพียงทำหน้าไร้เดียงสามองอยู่เฉยๆอย่างนิ่งๆ เพราะเขารู้ว่าทั้งหมดนี้มันเป็เพียงแค่บลัฟกระจอกๆ
กองทหารรับจ้าง แม้จะเก่งกาจขนาดไหน แต่มันไม่กล้าชักอาวุธในเขตเมืองแน่ เื่นี้เขามั่นใจอย่างมาก
" ดี ทาง์มีไม่เลือก แต่อยากเลือกลงนรก คราวนี้ดูเหมือนข้าจะเสียเวลาและความรู้สึกมากทีเดียว ข้าจะจดจำเื่นี้เอาไว้อย่างดีเลย "
ดวงตาของเพอกิ้นเต็มไปด้วยความโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายใน และเขาหันหลังเดินออกไปพร้อมกับนักรบที่ติดตาม ที่มีการทิ้งดวงตาข่มขวัญเอาไว้
อเล็กซ์ไม่สนใจสายตาโง่ๆนั่น และมองพวกนั้นหายไป ถัดมาเขาก็คิดว่าตัวเองได้ศัตรูมาเพิ่มอีกหนึ่งแล้ว แถมดูจะแข็งแกร่งและอิทธิพลทีเดียว
ในสมัยเป็ผู้เล่น อเล็กซ์ก็พอจดจำได้ใน่เริ่มต้นของเกม กองกำลังที่เหล่าผู้เล่นมีเื่ด้วยมากที่สุดเป็อันดับต้นๆ
ไม่ใช่พวกอาชญากร ไม่ใช่นักล่าหรือนักผจญภัย ไม่แม้กระทั่งทหารของเมือง
แต่เป็พวกกองทหารรับจ้างต่างหาก พวกมันล้วนเป็กองกำลัง ที่มักมีความเทาๆอยู่ในตัว และถูกรังเกียจจากหลายๆสมาคม รวมถึงพลเรือนทั่วไป
เพราะในบางครั้งพวกมันหันไปรับเงินจากพวกอาชญากร เพื่อส่งของเถื่อน ค้ามนุษย์ และอาศัยการหลบเลี่ยงบางอย่างเพื่อไม่ลดค่า Goodness เหมือนที่อเล็กซ์ทำกับชายหัวโล้น ตราบใดที่ไม่ถูกจับได้ พวกมันก็ยังคงเสนอหน้าอย่างปกติ
แถมพวกมันก็มีความแข็งแกร่งและเส้นสาย ตามใดที่พวกมันไม่หาเื่ภายในเมือง พวกมันก็จะไม่ผิดกฏหมายอาณาจักร นี้ถือว่าเป็ช่องโหว่ที่ไม่ว่าอาณาจักรไหนในโลกก็มักจะมี
' เื่นี้ถึงยังไงก็ต้องเกิด เื่ค่าหัวไม่ยาก เราเพียงรอต้อนรับพวกที่จะมาล่าเราให้หมด ถือเป็การฝึกฝนไปในตัว ถ้าสู้ไม่ได้ก็แค่หนี … '
' …. ส่วนพวกทหารรับจ้าง พวกแกทำงานเพราะเงิน มาดูกันในอนาคตว่าใครจะรวยกว่ากัน '
อเล็กซ์โยนเื่ของพวกศัตรูทิ้งไปจากหัว เขาเคยเจอศัตรูที่ร้ายกาจกว่านี้เป็ร้อยเท่า เ้าพวกนี้แทบจะคุกคามเขาไม่ได้เลย ถ้าเทียบกับศัตรูอันตรายเ่าั้
ซึ่งในเวลานี้เขาก็ยังอยู่ในเมือง แถมมีบัตรแสดงตัวตนแล้วด้วย เขาจะได้รับความคุ้มครองจากทหารในเมืองอย่างเต็มที่
อเล็กซ์ปล่อยวางพวกศัตรูเสร็จ เขาก็เดินทางมาจนถึงเขตการค้า ที่นี้ค่อนข้างรุ่งเรือง
มีบริษัท หอการค้า ร้านของสมาคมต่างๆ หรือร้านขายของมากมาย ผู้คนก็จับจ่ายใช้สอยกันอย่างคึกคัก ถือเป็ภาพที่เจริญรุ่งเรืองไม่น้อย
อเล็กซ์ตรงเข้าไปยังร้านปรุงยาร้านเดิม ที่เขาเคยมาซื้อน้ำยาสมาธิ เมื่อพนักงานเห็นก็จดจำเขาได้ในทันที
" ท่านลูกค้า ยินดีต้อนรับ ท่าน้าสิ่งใดหรือไม่ ? "
อเล็กซ์ตรวจสอบยาที่พวกเขามีทั้งหมดในร้านอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่พบสิ่งใดน่าสนใจอีกเช่นเคย