บทที่ 3 อ้าว สำนักชิงเสวียนจะยุบแล้วหรือ
"ท่านอาจารย์ พวกเราจะเดินขึ้นไปบนนั้นหรือเ้าคะ" เยี่ยหลิงหลงถามขึ้น
"แค่ร่างกายเล็ก ๆ ของเ้า เดินทั้งวันทั้งคืนก็คงไม่ถึงยอดเขาหรอก" หัวซิวเยวี่ยนหัวเราะ "ข้าพาเ้ามาเดินเล่นที่นี่สักรอบ เพื่อให้เ้าจำประตูใหญ่ของพวกเราสำนักชิงเสวียนให้ขึ้นใจ อย่าได้เดินผิดทางในภายหลังเล่า"
เยี่ยหลิงหลงชะงักไปครู่หนึ่ง
"ยังมีคนเข้าผิดประตูอีกหรือเ้าคะ"
"มี ศิษย์พี่สามของเ้ากลับมาผิดประตูทุกครั้ง เ้าสำนักข้าง ๆ วิ่งมาฟ้องข้าทุกสองสามวัน"
......
พวกเราสำนักชิงเสวียนช่างมีเื่ให้ประหลาดใจไม่น้อยจริง ๆ
"ขึ้นมาเถอะ"
หัวซิวเยวี่ยนพาเยี่ยหลิงหลงขึ้นกระบี่เหาะขึ้นเขาอีกครั้ง หลังจากบินผ่านยอดเขาไปสองสามลูก หัวซิวเยวี่ยนก็พาเยี่ยหลิงหลงร่อนลง ตรงหน้าคือเรือนที่สวยงามประณีต ทั้งกำแพงและกระเบื้องล้วนหรูหรา ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนสำนักที่ตกต่ำที่สุดเลยสักนิด
ในตอนนี้ ด้านนอกมีคนกำลังกวาดพื้นอยู่ พอเห็นหัวซิวเยวี่ยน พวกเขาก็ทักทายเ้าสำนักกันอย่างพร้อมเพรียง
นางนับคร่าว ๆ ไม่ว่าจะเป็คนด้านนอกลาน ในเรือน บนบันได บนระเบียงทางเดิน เฉพาะศิษย์ที่กำลังทำความสะอาดพวกนี้ก็มีอยู่สิบกว่าคนแล้ว และดูจากเครื่องแต่งกายของพวกเขา ก็ไม่น่าจะใช่ศิษย์สายตรง แต่เหมือนศิษย์ทั่วไปมากกว่า
ศิษย์ทั่วไปยังมีมากขนาดนี้ รวมกับศิษย์สายตรง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่น่าจะมีจำนวนคนในสำนักไม่ถึงสิบห้าคนแน่ ๆ!
พวกเราสำนักชิงเสวียนก็ไม่ได้ตกต่ำขนาดนั้นหรอกกระมัง
หัวซิวเยวี่ยนชี้ไปที่ลานเล็ก ๆ ตรงหน้า แล้วอธิบายให้เยี่ยหลิงหลงฟัง
"ทางด้านนี้ จากซ้ายไปขวาเป็ของบุรุษ ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่สาม สี่ ห้า หก และเจ็ดของเ้า"
เยี่ยหลิงหลงพยักหน้า แต่แล้วก็ชะงักไป เดี๋ยวก่อน นี่อาจารย์หมายความว่าศิษย์พี่แต่ละคนของนางมีเรือนเป็ของตัวเองงั้นหรือ?
"ส่วนทางด้านนี้ จากขวาไปซ้ายเป็ของสตรี ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ศิษย์พี่หญิงรอง ศิษย์พี่หญิงสาม สี่ และห้าของเ้า เ้าเป็คนที่หก เรือนของเ้าอยู่ตรงนั้น"
โอ้โห! แต่ละคนมีเรือนส่วนตัวด้วย!
รวมถึงนาง ศิษย์น้องใหม่ ก็มีเรือนเป็ของตัวเอง!
นางจำได้ชัดเจนว่าในนิยายต้นฉบับ เมื่อเยี่ยหรงเยว่ไปถึงสำนักเจ็ดดารา นางได้ห้องเดี่ยวทันที ตอนนั้นศิษย์ของสำนักเจ็ดดาราต่างอิจฉานางกันถ้วนหน้า มีคนไม่น้อยที่เกิดความริษยา กีดกัน และกลั่นแกล้งด้วยวิธีต่าง ๆ
เพราะในสำนักเจ็ดดารา เยี่ยหรงเยว่เป็คนแรกที่ได้ห้องเดี่ยวทันทีที่เข้าไป แทนที่จะต้องใช้ห้องร่วมกับศิษย์คนอื่น!
และในสำนักเจ็ดดารา ผู้ที่จะได้ห้องคู่ทันทีที่เข้ามาก็ยังเป็สิทธิ์ของศิษย์สายในเท่านั้น ส่วนศิษย์สายนอกก็ได้แค่ห้องสำหรับสี่คนเท่านั้น
ตอนที่เ้าของร่างเดิมบังคับตามเยี่ยหรงเยว่ไปสำนักเจ็ดดารา นางก็ได้ห้องสำหรับสี่คน
คิดถึงสิ่งเหล่านี้แล้ว เยี่ยหลิงหลงอดที่จะอุทานไม่ได้ว่าตนเองช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริง ที่ตัดสินใจได้ดีเยี่ยมเช่นนี้ สามารถหลีกเลี่ยงห้องสำหรับสี่คนได้ และมีลานส่วนตัวอันงดงาม
สภาพของสำนักชิงเสวียนจะดีเกินไปแล้ว!
แล้วใครกันที่ชอบเผยแพร่ข่าวลือว่าสำนักชิงเสวียนเป็สำนักที่แย่ที่สุดในยุทธภพ?
ทำได้ดีมาก!
ไม่อย่างนั้นนางคงไม่ได้เข้ามาเป็ศิษย์และได้รับสิทธิประโยชน์มากมายขนาดนี้
"ท่านอาจารย์ ดังนั้นตอนนี้ข้าถือว่าเป็ศิษย์สายตรงของสำนักชิงเสวียนแล้วใช่หรือไม่?"
หัวซิวเยวี่ยนมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ
"สำนักชิงเสวียนมีศิษย์ทั้งหมดไม่ถึงสิบห้าคน รวมตัวเ้าก็แค่สิบสามคน ยังจะแบ่งอะไรศิษย์สายตรงกับศิษย์ธรรมดาอีกหรือ สำนักชิงเสวียนของพวกเราไม่มีพิธีรีตองมากมายเหมือนสำนักอื่น"
"แต่ถ้านับศิษย์พวกนี้แล้ว ก็ไม่ได้มีแค่สิบสามคนสักหน่อย"
เยี่ยหลิงหลงชี้ไปที่ศิษย์ธรรมดาที่กำลังกวาดพื้นอยู่
"เ้าคิดอะไรอยู่ พวกนั้นเป็คนรับใช้ที่ศิษย์พี่หญิงห้าของเ้าจัดให้มาทำความสะอาดสำนักชิงเสวียนต่างหาก"
???
เยี่ยหลิงหลงอึ้งไป
สำนักชิงเสวียนของพวกเรายังคงตกต่ำอยู่มาก
"ศิษย์พี่หญิงใหญ่ของเ้าปลีกวิเวกแล้ว ศิษย์พี่หญิงรองพาศิษย์พี่หญิงสามและสี่ลงเขาไปฝึกฝน ศิษย์พี่หญิงห้ากลับบ้านไปเยี่ยมญาติ ดังนั้นตอนนี้ศิษย์หญิงของสำนักชิงเสวียนจึงเหลือแค่เ้าคนเดียว"
โอ้โห เพิ่งเข้าสำนักก็กลายเป็ศิษย์หญิงเพียงหนึ่งเดียวของสำนักชิงเสวียนแล้ว เนื้อเื่นี้ช่างวิเศษจริง ๆ
"ไปกันเถอะ ตอนนี้ข้าจะพาเ้าไปพบศิษย์พี่ชายของเ้า"
หัวซิวเยวี่ยนหันหลังกลับ พาเยี่ยหลิงหลงเดินจากขวาไปซ้าย ก้าวแรกเข้าไปในลานของศิษย์พี่คนที่เจ็ด
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ก็เห็นคนรับใช้สองสามคนคำนับทักทายหัวซิวเยวี่ยน
"คนอื่น ๆ อยู่ที่ไหน"
"คุณชายเจ็ดไปแลกเปลี่ยนวิชากับสำนักใกล้เคียงขอรับ" คนรับใช้ตอบคำถามของเ้าสำนัก
"ไปนานเท่าไหร่ แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่"
"ไม่ทราบว่าจะกลับมาเมื่อใดขอรับ แต่เขาไปมากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ท่านไม่ทราบหรือ"
...
หัวซิ่วหยวนนิ่งเงียบ เยี่ยหลิงหลงอึ้งอีกครั้ง
อาจารย์ของนางบริหารสำนักได้ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่ แต่นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า นี่ยังไม่ใช่เื่ที่แปลกประหลาดที่สุด
เื่ที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าคืออาจารย์ของนางพานางเดินจากลานของศิษย์คนที่เจ็ดไปยังลานของศิษย์พี่ใหญ่ ในฐานะเ้าสำนักเขาเพิ่งรู้ว่าที่จริงแล้วสำนักชิงเสวียนมีศิษย์หญิงเหลือเพียงคนเดียว แม้แต่ศิษย์ชายก็เหลือเพียงคนเดียวเช่นกัน
พวกเขายืนอยู่ในลานของศิษย์พี่ใหญ่ เยี่ยหลิงหลงรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย
ที่สำนักชิงเสวียนถูกเลือกให้เป็สำนักที่แย่ที่สุดก็ไม่ใช่ไร้เหตุผล ในเมื่อมีเ้าสำนักที่ไม่น่าเชื่อถือเช่นนี้ การที่สำนักยังไม่ล่มสลายถือว่าน่าชื่นชมแล้ว
เมื่อศิษย์พี่ใหญ่เผยลั่วไป๋เดินออกมาจากห้อง เยี่ยหลิงหลงกลับเชื่อคำพูดของอาจารย์ขึ้นมาทันใดว่าสำนักชิงเสวียนรับศิษย์ตามรูปลักษณ์ภายนอก
เผยลั่วไป๋รูปร่างหล่อเหลาดุจกิ่งไผ่ ใบหน้าเ็า ท่าทางสง่างามราวกับหยก หล่อเหลากว่าอาจารย์ของนางเสียอีก และสีหน้าเคร่งขรึมของเขาดูน่าเชื่อถือกว่าอาจารย์ของนางมากนัก
เมื่อคิดว่าสุดท้ายเขาจะฆ่าฟันทั่วยุทธภพเพื่อแก้แค้นให้สำนักที่ถูกทำลายแต่กลับพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเยี่ยหรงเยว่ เยี่ยหลิงหลงก็อดเวทนา เสียดายหน้าหล่อ ๆ ของศิษย์พี่ใหญ่จริง ๆ
"ลั่วไป๋ นี่คือศิษย์ใหม่ที่อาจารย์รับมาปีนี้ แซ่เยี่ย นามหลิงหลง ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ศิษย์น้องคนนี้จะอยู่ในความดูแลของเ้า นางอายุน้อย พลังยุทธ์อ่อนแอ และพร์ก็ไม่ค่อยโดดเด่น ลำบากเ้าแล้ว"
ได้ยินดังนั้น เยี่ยหลิงหลงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ของนางถึงได้แปลกแยกไปจากคนทั่วไป ไม่เริ่มจากศิษย์พี่ใหญ่แต่กลับเริ่มจากศิษย์คนที่เจ็ด เพราะถ้าเก็บศิษย์พี่ใหญ่ไว้ทีหลัง พอแนะนำเสร็จก็จะได้ฝากนางไว้กับศิษย์พี่ใหญ่อย่างเป็ธรรมชาติ แล้วตัวเองก็จะได้เชิดเฉยจากไป
ดูเหมือนอีกไม่นานสำนักชิงเสวียนจะยุบแล้ว
"ข้าเข้าใจแล้ว"
เผยลั่วไป๋มองเยี่ยหลิงหลงเพียงแวบเดียวโดยไม่ได้พูดอะไรอีก ราวกับว่าเคยชินกับเื่นี้มานานแล้ว
"เช่นนั้น อาจารย์ขอตัวไปจัดการธุระก่อน"
หัวซิวเยวี่ยนพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ราวกับว่าหน้าที่ในฐานะอาจารย์ของเขาได้เสร็จสิ้นลงแล้ว
เยี่ยหลิงหลงหันหน้ากลับมามองเผยลั่วไป๋ด้วยสีหน้างุนงงอย่างมาก
"เ้ารู้หรือไม่ว่าเ้าอยู่ที่เรือนใด"
"ข้ารู้ เมื่อครู่อาจารย์บอกข้าแล้ว"
"เช่นนั้นก็ดี เ้ากลับไปพักผ่อนเถิด ที่นั่นจะมีคนรับใช้ดูแลเื่เสื้อผ้า อาหาร และที่พัก หากมีปัญหาอะไรก็มาหาข้าได้"
???
แค่นี้เองหรือ
เยี่ยหลิงหลงอึ้งไปอีกครั้ง
นางจำได้ว่าในนิยายเดิม เยี่ยหรงเยว่เข้ามาในสำนักเจ็ดดาราวันแรกต้องผ่านขั้นตอนมากมาย ทั้งรับชุด รับป้ายลูกศิษย์ จดจำห้องพัก จดจำสำนัก จดจำลานประลอง จดจำห้องฝึกวิชา จดจำผู้าุโ จดจำกฎระเบียบ สรุปคือยุ่งอยู่ทั้งวันกว่าจะได้พัก
วันรุ่งขึ้นนางก็ต้องปฏิบัติตามศิษย์สำนักเจ็ดดาราทั่วไป ฟังบรรยายจากผู้าุโ จากนั้นก็เรียนรู้วิธีฝึกวิชาเซียนขั้นพื้นฐาน แล้วก็ฝึกจิตใจ
ในวันแรกเยี่ยหรงเยว่ก็โดดเด่นกลายเป็อันดับหนึ่งในบรรดาลูกศิษย์ใหม่ ได้รับความสนใจจากทั้งสำนักเจ็ดดารา
ขณะที่นางเข้ามาในวันแรกที่สำนักชิงเสวียน กลับไม่มีใครดูแลนางเลยหรือ?
นางมาที่นี่เพียงเพื่อเอาชื่อเป็ศิษย์เท่านั้นหรือ?
204
