สายฝนยังคงตกกระหน่ำลงมา ในขณะที่ชายหนุ่ม 2 คนยืนประจันหน้ากับปีศาจ ที่ร่างกายเต็มไปด้วยแผลไฟใฟม้ แต่ตอนนี้ในใจของพวกเขาทั้ง 2 มองไม่เห็นแสงแห่งชัยชนะเลย
"ถึงตาของข้าบ้างแล้วนะ เ้าพวกมนุษย์" เดลเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
"ทักษะปีศาจ เวทย์มืด บอลแรงโน้มถ่วง" เดลปล่อยลูกบอลสีดำออกมา ถึงแม้มันจะพุ่งเข้ามาอย่างช้าๆ แต่สิ่งต่างๆ โดยรอบนั้นถูกดูดเข้ามามัน รวมทั้งอัล และชาลีด้วย
"ทักษะโล่ระดับ 5 ดึงดูดความสนใจ" ชาลีปักโล่อันมหึมาของเขาลงบนพื้น พร้อมทั้งใช้อีกมือดังอัลที่พยายามทรงตัวจากผลของแรงดึงดูด
เดลพุ่งเข้ามาดัวยแรงะโของเขา รวมกับแรงดึงดูด ของบอลแรงดึงดูด มันทำให้ทั้งคู่แทบจะมองไม่ทัน เขายกเลิกเวทย์แรงดึงดูดทันทีที่ะโ แรงจากบอลแรงดึงดูดนั้นเพิ่มพลังโจมตีให้เขาอย่างมหาศาล หมัดตรงของปีศาจพุ่งเข้าใส่โล่อันมหึมาของชาลี ถึงแม้โล่จะปักอยู่ในดิน แต่มันก็ไม่พอที่จะกันการโจมตีนี้
"อะไรกันเนี้ย ผมเพิ่งจะเริ่มเอาจริงเองนะครับ อย่าเพิ่งตายกันซิ" เดลยืนมอง อัลและชาลีที่นอนซมอยู่บนพื้น โล่ของชาลีนั้น มีรอยยุบขนาดใหญ่เกิดขึ้น
"แกซินะที่เผาชุดของฉันขอมอบของขวัญให้หน่อยแล้วกัน" เดลหยิบอัลขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวจับที่หน้า ร่างอัลลอยขึ้นจากพื้นเสมือนดูไร้น้ำหนักสำหรับเขา เดลไม่รอช้าใช้มืออีกข้าง ระดมหมัดใส่ร่างอัล เืสีแดงสดกระเด็นออก จากทั้งปากและจมูกของอัล
"ยังก่อน แกยังตายไม่ได้" เดลหยุดมือ เมื่อเห็นว่าอัลกำลังจะหมดสติ เขาโยนอัลออกไป แล้วหันไปสนใจชาลีที่นอนสลบอยู่แทน
เสียงฟ้าร้องยังคงดังสนั่น กลบเสียงการต่อสู้ที่เกิดขึ้น ร่างกายของมนุษย์ทั้ง 2 ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยเืและน้ำฝน อัลพยายามประคองตัวเองลุกขึ้นในขณะที่เดลกำลังเดินไปหาชาลี
"เฮ้ คุณปีศาจ ผมยังไหวอยู่เลยนะ" อัลลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้งร่างกายของเขาตอนนี้ ดูเหมือนว่าถ้าจะหมดสติไปตอนไหน มันก็ไม่ได้ดูแปลกเลย เดลเปลี่ยนจุดสนใจจากชาลีมาที่อัลทันที พร้อมๆกับการยิ้มมุมปาก เข้าพุ่งตรงเข้าหาอัลด้วยความเร็วสูง มือขวาพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าหน้าของอัลเหมือนเดิม แต่น่าแปลกที่คราวนี้อัลหลบได้อย่างเฉียดฉิว
"เก่งขึ้นนิดนึงหรือเปล่าคุณนักผจญภัย" เดลมีท่าทีในิดหน่อย แล้วพยายามคว้าหน้าอัลอย่างต่อเนื่อง แต่อัลยังคงหลบได้อย่างเฉียดฉิวตลอด แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนล้าของอัล ในที่สุดเขาก็ถูกจับได้
"รอบนี้แกได้ตายจริงๆแน่เ้านักผจญภัย " เดลยกตัวอัลขึ้นมาเหมือนเดิม แต่ตอนนี้อัลกำลังพึมพัมอะไรบางอย่าง ก่อนที่หมัดของเดลจะถึงตัวเขา เขาใช้แรงเฮือกสุดท้าย ยกขึ้นมาจับที่หน้าเดลเค้าแปะอะไรบางอย่างไว้ที่นั่น หลังจากนั้นเขาก็ใช้มืออีกข้างจับไปที่แขนเดล เดลปล่อยมือออกจากอัลทันที ส่งร่างอัลร่วงลงสู่พื้น
"แกทำอะไรกับร่างกายของฉัน" เดลลูบที่มือขวาตนเอง พร้อมทั้งรักษาระยะห่างออกจากอัล
"ที่ผมจับนั่นมันคือตัวแหน่งของกล้ามเนื้อที่ควบคุมมือของคุณ ผมแค่รบกวนสัญญาณจากสมองคุณด้วยกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แค่นี้มือคุณก็คลายออกเองแล้ว โชคดีนะที่หมุษย์กับปีศาจมีร่างกายคล้ายๆกัน" อัลอธิบายทั้งๆที่ตัวเองยังนอนอยู่ หลังจากพูดจบ ได้เกิดแสงสีฟ้าพุ่งลงมาจากเมฆตรงเข้าสู่ร่างกายของเดล แรงของฟ้าผ่านั้นทำให้ทั้งอัลและชาลีกระเด็นคนละทาง พลังงานความร้อนมหาศาลที่เกิดขึ้น เผาใหม้ร่างกายของเดล พลังงานไฟฟ้าที่ส่งผ่านจากร่างของปีศาจสู่ดิน ทำลายอวัยวะภายในของเขา สิ่งที่หลงเหลือหลังจากฝุ่นจากลงคือหลุมขนาดใหญ่ และร่างกายสีดำมอดใหม้อยู่ตรงกลาง แต่ร่างกายนั้นยังคงขยับได้อยู่
"แก!!!! ไม่มีใครทำให้ข้าต้องใช้พลังในการฟื้นตัวมากนานมากแล้ววว" ร่างสีดำของเดลครางออกมาด้วยความแค้น เขาพยายามขยับเข้าหาอัล พร้อมทั้งกล้ามเนื้อที่กำลังก่อร่างขึ้นมาใหม่ แต่อัลตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกยืน
"คุณคิดว่ามันจะจบแค่นี้เหรอครับ" เพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีต่อมา สายฟ้าจากก้อนเมฆก็พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของเดลอีก ฝุ่นยังไม่ทันจะจากหาย
สายฟ้าก็พุ่งลงมาอีกครั้ง หลังจากสายฟ้าครั้งแรก ก็เกิดฟ้าผ่าลงมาที่ร่างของเดล เรียกได้ว่า แทบจะทุกๆวินาที
"ถ้าพลังของผมทำอะไรคุณไม่ได้ ผมก็แค่ขอยืมพลังจากธรรมชาติมาจัดการคุณ" อัลกล่าวก่อนที่จะหมดสติไป
"สวัสดีผู้มีความทรงจำจากโลกก่อน เราเจอกันอีกแล้วนะ" เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูคุ้นเคยดังขึ้น ตอนนี้อัลพบว่าร่างของเขานอนอยู่ พื้นที่กว้างใหญ่ที่เส้นขอบฟ้านั้นมีแต่แสงจ้า
"พระเ้าเหรอ รอบนี้ผมขออนุญาตินอนคุยนะ คุณปีศาจเดลเล่นผมซะหมดแรงเลย" เขาค่อยๆลืมตาขึ้น ภาพของสาวผมทอง หุ่นดี ที่มีผ้าเพียงผืนเดียวปกปิดนั้น กำลังชะเง้อมองเขาอยู่
"อื้ม" พระเ้าทำท่าให้อัลตามสบาย แต่ตนนั้นลอยอยู่บนตัวของอัล
"ผมว่าหน้ามันใกล้เกินไปไหมครับ" อัลหน้าแดง พร้อมทั้งพยายามหลบตาหญิงสาวที่ลอยอยู่บนตัวเขา
"เราขอเข้าเื่กันเลยนะ คืออาทิตย์หน้าพวกรุ่นพี่อยากมาดูโลกของเราอ่ะ" พระเ้าพูดในขณะที่ตัวเองค่อยๆลอยออกห่างจากอัลด้วยใบหน้าแดงกล่ำเหมือนกัน
"หา!! เดี๋ยวนะครับ แค่โดนคุณปีศาจเดลที่เป็ลูกน้องอัด แผลของผมอีกเดือนนึงจะหานหรือเปล่าก็ไม่รู้เลย นี่คุณจะให้ผมไปจัดการาาปีศาจในอีกอาทิตย์นึงเนี้ยนะ เป็ไปไม่ได้หรอก" อัลตอบปฏิเสธไปอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งชูแขนขึ้นเพื่อโชว์ร่างกายของเขาที่เต็มไปด้วยาแ
"อ้าว ไม่มีแผล" อัลค่อนข้างใ
"นี่คือร่างจิตน่ะ มันไม่มีาแหรอก แล้วหนึ่งสัปดาห์บนนี้น่าจะเท่ากับ 3 ปีบนโลกได้มั้ง" เธอกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นอัลพยายามโชว์าแให้เธอดู พร้อมทั้งอธิบาย
"3 ปีผมก็ไม่คิดว่าจะล้มหัวหน้าของคุณปิศาจเดลได้หรอกนะครับ" อัลส่ายหัวด้วยท่าทีหมดหวัง
"เอาเป็ว่าฉันมีวิธีช่วยน่า ไว้...เจอ....ช่วย......นะ......."
"เพดานนี่ ไม่คุ้นเลย" อัลพูดกันตัวเอง เหลังจากลืมตาขึ้นมา เขาหยายามขยับร่างกาย แต่เหมือนร่างหายของเขาจะหนักอึ้ง
"อัลตื่นแล้วทุกคน" เสียงราบเรียบของหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เรียกให้ทุกคนในห้องมารวมกันที่เตียง
"อดัมส์ ชาลี เมย์ เอ่อคุณหัวหน้าสมาคม แล้วเอ่อคุณออกัส นี่ผมอยู่ที่ไหนครับ" อัลไล่ชื่อทุกคนที่ตนเห็นอย่างยากลำบาก
"ที่นี่คือโรงพยาบาล นายกระดูกหักหลายท่อน พร้อมทั้งร่างกายยังบอบช้ำอีก ถึงแม้จะได้รับยาฟื้นพลังแบบเข้มข้นไป แต่นายก็ควรที่จะพักผ่อนนะ" ออกัสตอบเขาอย่างรวดเร็ว
"ขอบคุณนะอัล ถ้าไม่มีนายฉันคงตายไปแล้ว" ชาลีกล่าวด้วยน้ำตาปริ่มๆจะไหล
"ฉันไปตามคนมาช่วย แต่พอมาถึงนายดันกำจัดมันไปได้แล้ว ทั้งท่านลุคทั้งท่านออกัสใมากเลย"
"เื่รางวัลไว้คุยกันหลังจากหายนะ ส่วนเื่ค่ารักษาทางสมาคมจะออกให้ทั้งหมด ไม่ต้องเป็ห่วง" ลุคพูดด้วยรอยยิ้ม เขาดูโล่งใจมากที่อัลไม่เป็อันตราย
"อัลนี่นำผมไปอีกก้าวเเล้วนะครับ" อดัมส์กล่าว
"ขอบคุณทุกคนนะ"
"พวกเราทุกคนต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย" ลุคพูดเบาๆระหว่างที่เขาเดินออกไป
7K
![ของชำรุด...ขอรุกบ้าง! [ NC / จบแล้ว ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764182923_33717483.webp)