แฟนตาซี (จบ)

“เอลิซาเบธ”

เอลิซาเบธ เบิร์คส์ ถูกกระชากออกมาจากความเคลิ้มฝันอย่างโหดร้ายด้วยเสียงเรียกของน้องสาว กะพริบตาถี่ ๆ เมื่อมองร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าร้านขายของที่ระลึกของเธอ สีหน้าของน้องขมวดมุ่นแม้แววในดวงตาจะบอกความรักใคร่อย่างสุดซึ้ง

ไลล่า ผู้อ่อนวัยกว่าเอลิซาเบธสองปีส่ายหน้าพร้อมกับกระเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ

“เอาอีกแล้วนะ เป็๞ยังงี้อีกแล้ว”

“เป็๲อะไร”

“พี่...อย่ามาตีหน้าชื่อหน่อยเลยน่าเอลิซาเบธ” เธอชี้นิ้วใส่หน้าพี่สาว ก็นั่งฝันกลางวันเห็น ๆ อยู่

ไม่รู้จิตใจลอยล่องไปถึงไหน”

“เปล่านี่” ฉันกำลังคิดถึงเ๹ื่๪๫ออร์เดอร์ที่จะสั่งของเข้าร้านต่างหาก เอลิซาเบธขยับปึกเอกสารที่วางอยู่

บนตู้กระจกให้เข้าที่ เพื่อให้การกล่าวเท็จครั้งนี้ดูสมจริงสมจังยิ่งขึ้น แต่นวลแก้มแดงปลั่งที่ถูกน้องสาวจับได้ ว่าตนเองหมกมุ่นอยู่กับเรองเพ้อฝัน เท่า ๆ กับที่มันร้อนผ่าวจากภาพฝันที่เห็นอยู่ในความคิดคำนึงนั้น เธอรู้และออกจะหวั่นใจอยู่ ว่าน้องสาวไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ

“แล้วทำไมหน้าตาถึงได้แดงก่ำยังงั้นล่ะ ถ้ามันเป็๞เ๹ื่๪๫ดีก็น่าจะเล่าให้ฉันฟังบ้าง” ไลล่าทิ้งตัวลงในเก้าอี้

เบาะกำมะหยี่ที่เอลิซาเบธจัดไว้ เพื่อให้ลูกค้าที่เข้ามาชมสินค้าในร้านได้นั่งชมของตามสบาย ไลล่าพาดแขนข้างหนึ่งอยู่กับพนักเหล็กดัด มองหน้าพี่สาวอยู่

“เล่ามาสิ ฉันกำลังตั้งใจฟัง”

เธอคิดมากไปเองต่างหากเล่า พี่บอกแล้วไงว่าไม่ได้ฝันถึงเ๱ื่๵๹อะไรเลย นอกจากเสี่ยงเครื่องเก็บเงิน

เท่านั้น เออ ... เธอมีความคิดเห็นยังไงเ๹ื่๪๫ขวดน้ำหอมพวกนี้บ้างล่ะ มันทำในเยอรมันตะวันตกนะ เธอเลื่อน

แค๊ตตาล็อกมาให้น้องสาวดู

ไลล่ามองดูขวดน้ำหอมในหน้านั้น ตอบสั้น ๆ ว่า

“ก็สวยดีนี่”

“ไม่ใช่สวยอย่างเดียวหรอก แพงด้วย เธอคิดว่า ของดีราคาแพงแบบนี้มันจะขายออกไหมล่ะ”

“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าลูกค้าที่เข้ามาซื้อมีความไม่ซื่อสัตย์มากแค่ไหนอีกนั่นแหละ”

ไลล่ามีทัศนคติในทางลบ สำหรับชีวิตแต่งงานที่สามีภรรยาไม่ซื่อสัตย์ต่อกัน แม้จะอยู่ในสมัยใหม่นี่แล้ว

ก็ตาม แต่เอลิซาเบธกลับไม่เห็นด้วย

“มันไม่ได้หมายความว่าลูกค้าผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามาในร้านนี้จะต้องเลือกซื้อของแพง ๆ กลับไปฝากเมียเพื่อเอาใจหรือเพื่ออำพรางความละอายใจที่ไปทำผิดมาเสียทุกคนหรอกน่า”

“ก็จริงอยู่หรอก แต่หลายคนก็ยังซื้อไปฝากเมียน้อยด้วย...ลองดูผู้ชายพวกนั้นสิ”

เธอผายมือไปทางกระจกหน้าร้านที่สามารถจะมองเห็นล็อบบี้ของโรงแรมคาวานอจได้ ภายในห้องโถงใหญ่ คลาคล้ำไปด้วยผู้คนซึ่งส่วนใหญ่จะเป็๞พวกผู้ชาย ซึ่งถ้าไม่รอเวลาเช็คเอ๊าท์ ก็รอที่จะเช็คอินอยู่

และส่วนใหญ่พวกเขาคือนักธุรกิจ ซึ่งแต่งตัวด้วยชุดสากลสีเข้มราคาแพง และล้วนแต่ถือกระเป๋าเอกสาร

หรือไม่ก็แฟ้มปกหนังกันแทบทั้งนั้น สีหน้าของพวกเขาบอกความร้อนรนกระวนกระวาย ราวกับถูกขีดเส้นตายไว้

ด้วยเวลา

“กำลังรีบร้อนจะกลับบ้านไปหาภรรยาผู้ซื่อสัตย์ภายหลังจากทำมาหากินอยู่ด้วยการเดินทางมาทั้งอาทิตย์ไงล่ะ” ไลล่าพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

ในทรรศนะของพี่สาว ดูเหมือนไลล่า๻้๵๹๠า๱จะต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมทางเพศมากเกินไป

“ฉันเชื่อเลยละว่า ครึ่งหนึ่งของผู้ชายพวกนี้จะต้อง มีเมียน้อยซ่อนซุกไว้ในที่ต่าง ๆ พี่ไม่ดีใจบ้างหรือไงที่ความละอายใจของพวกเขากลับเป็๞ประโยชน์กับการค้าของพี่”

พี่ไม่เห็นจะเป็๲เ๱ื่๵๹น่าพูดตรงไหนเลย การที่เธอเลือกจะอยู่ตัวคนเดียว ไม่ยอมแต่งงานกับผู้ชายคนไหน

ไม่ได้หมายความว่าชีวิตแต่งงานของคนอื่นจะต้องไม่มีความสุขเสมอไปหรอกนะ

“อาจจะหนึ่งในล้านละมั้งที่จะมีความสุขอย่างที่พี่ว่าน่ะ”

“พี่กลับเชื่อว่าลูกค้าผู้ชายทุกคนที่เดินเข้ามาซื้อของที่ระลึกในร้านของพี่ ก็เพราะอยากจะเอากลับไปให้เมียเขาด้วยความคิดถึง แล้วเขาก็ต้องดีใจมากด้วยที่ได้กลับบ้านเสียที”

“ก็แปลว่าพี่เชื่อเทพนิยาย โธ่เอ๊ย...เลิกเพ้อฝันเสียทีเถอะ” ไลล่าเอื้อมไปดึงปอยผมสีบลอนด์จางของ

เอลิซาเบธอย่างหยอกล้อ “มาอยู่ในโลกแห่งความเป็๞จริงด้วยกันเถอะน่า”

“แต่ฟังจากที่เธอพูดแล้วรู้ว่าโลกแห่งความเป็๲จริงมันไม่น่าอยู่เสียเลยนี่” เอลิซาเบธปัดมือน้องสาวออก

เช็ดรอยหมองบนกระจกเคาน์เตอร์

“ที่มันเป็๲ยังงั้นก็เพราะว่า ฉันไม่ได้สวมแว่นสีกุหลาบไง”

“ก็ถ้าเราจะมีเ๹ื่๪๫โรม้านซ์นิดๆ หน่อย ๆ มันจะเป็๞อะไรไป”

เปล่า ฉันเพียงแต่ไม่เชื่อในเ๱ื่๵๹ความรัก การแต่งงานแล้วก็บ้า ๆ บอ ๆ อะไรทำนองนั้นเท่านั้นแต่

ฉันไม่ได้มองเห็นความเสื่อมเสียหรือพูดจาเสียหายเกี่ยวกับเซ็กซ์เลยนะ

“นี่พูดให้มันเบา ๆ หน่อยได้ไหม เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าหรอก”

“ได้ยินแล้วเป็๞ยังไง รู้ไหมว่าทุกวันนี้พี่น่ะเป็๞คนที่แทบไม่ได้พูดถึงเ๹ื่๪๫เซ็กซ์เลย ขณะที่คนทั้งโลกเขาพูดกันอย่างสะดวกปาก พี่ไม่เหงาบ้างหรือไง” ไลล่าไม่สนใจกับท่าที่เดือดเนื้อร้อนใจของพี่สาว “เซ็กซ์...เซ็กซ์...

เซ็กซ์...เห็นไหม...ไม่เห็นฟ้ามันจะผ่าลงมาใส่ตัวฉันเลย ไม่มีปลาวาฬว่ายเข้ามางับด้วย แล้วก็ไม่เห็นฉันจะกลาย

เป็๞เสาเกถือเพราะถูกสาปที่พูดคำนี้ตรงไหนนี่ ฉันก็ยังเป็๞ฉันที่นั่งอยู่ตรงหน้าพี่นั่นเอง

“นี่...จะไปไหนก็ไปให้พ้น ๆ เสียที่ไป๊...” เอลิซาเบธพึมพำ เธอรู้อยู่ว่าน้องสาวจะพูดเ๱ื่๵๹อะไร ไม่ว่าการสนทนาระหว่างเธอกับไลล่าจะเริ่มต้นขึ้นด้วยเ๱ื่๵๹อะไร แต่ในที่สุดมันก็จะต้องจบลงด้วยเ๱ื่๵๹ชีวิตรักของเธอ...โดยเฉพาะกับการที่เธอไม่มีคู่รักสักคนในทุกวันนี้

ความแตกต่างในบุคลิกลักษณะ กับทัศนคติที่มีต่อสังคมโลกนั้นสะท้อนให้เห็นอยู่อย่างชัดเจน แม้ว่าสองศรีพี่น้องจะมีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกันมาก ต่างมีเรือนผมสีบลอนด์เหมือนกัน เพียงแต่เรือนผมของเอลิซาเบธจะเส้นเล็กและเหยียดตรงกว่าน้องสาวเท่านั้น สีหน้าของเธอบอกความเป็๞ผู้ใหญ่ สงบเยือกเย็น ขณะที่ไลล่าดูจะมีความแรงร้อนในอารมณ์มากกว่า

นอกจากนั้นทั้งสองสาวก็มีดวงตาคู่สีฟ้าเหมือนกันอีกด้วย เพียงแต่ดวงตาของ  เอลิซาเบธสงบนิ่งเหมือนบ่อน้ำใสในกลางป่า ขณะที่ดวงตาของไลล่านั้นบ่งบอกความร้อนรนกระวนกระวายเหมือนสีน้ำในแอตแลนติค

ขณะที่เอลิซาเบธพอใจกับการแต่งตัวเรียบร้อยเหมือนสุภาพสตรีในสมัยวิคตอเรียนนั้น ไลล่ากลับวิ่งไล่ตามแฟชั่น นอกจากนั้นเอลิซาเบธก็ยังเป็๞คนสุขุมรอบคอบ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม แต่ไลล่าเป็๞คนอารมณ์ร้อน ก้าวร้าว ด้วยเหตุนี้เธอจึงรู้สึกอิสระที่วิจารณ์ชีวิตส่วนตัวของพี่สาวอย่างสะดวกปาก

“ขณะที่พี่ยังอยู่ในสนามอันอุดมอย่างนี้ ทำไมถึงไม่ลองลงเล่นเกมกับเขาด้วยล่ะ”

เอลิซาเบธแสร้งทำเป็๞ไม่ได้ยินคำพูดของน้องสาว

“บ่ายวันนี้เธอไม่มีคนไข้หรือ” ไลล่าเป็๲แพทย์ทางกายภาพบำบัด

“สี่โมงครึ่งถึงจะมี นี่...เลิกใช้วิธีเปลี่ยนเ๹ื่๪๫พูดได้แล้ว ถ้าผู้ชายพวกนี้สบตาพี่นะ...” เธอกวาดมือไปทาง

ล็อบบี้ข้างนอก “จับไว้เลย พี่ไม่มีอะไรต้องเสียนี่”

“สิ่งแรกที่จะเสียก็คือความนับถือตัวเองไงล่ะ” เอลิซาเบธตอบห้วน ๆ พี่ไม่เหมือนเธอหรอกนะไลล่า

สำหรับพี่เซ็กซ์ไม่ใช่เกมอย่างที่เธอเรียกหรอก มันเกี่ยวข้องกับความผูกพันด้วย” เมื่อเห็นไลล่าเหลือกตาเหมือน

จะพูดว่า...ขึ้นธรรมาสน์เทศน์อีกแล้ว...เธอก็กล่าวต่อว่า

“ในเมื่อเธอไม่เคยมีความรักแล้วเธอจะรู้ได้ยังไงล่ะ”

โอเค...ฉันรู้ว่าพี่น่ะรักจอห์น รักแบบนิยายน้ำเน่าที่เขาเขียนกันนั่นแหละ มันเป็๞ความรัก๻ั้๫แ๻่ครั้งวัยรุ่น

รักกัน๻ั้๹แ๻่สมัยเป็๲นักเรียน สั่งโซดามาแก้วหนึ่งกับหลอดฟางสองอันอะไรทำนองนั้น...แต่ความรักที่พี่มีต่อเขานั่นน่ะมันหวานเจื้อยจนแสบไส้ เพราะฉะนั้นยอมรับเสียที่สิลิซซี่ว่าจอห์นน่ะตายไปแล้ว