เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

       "อือ..."        "โอ๊ะ ตื่นเเล้ว"เนตรสีไพลินกระพริบถี่มองภาพที่พร่ามัวตรงหน้า ร่างบางพยายามลุกขึ้นเเต่เจ้าของเสียงเดิมบอกให้เธอนอนพักก่อน ไม่นานฮินะก็ปรับสายตาได้ เธอพบชายแปลกหน้าคนหนึ่งข้างเตียงที่เธอนอนอยู่        "ไง"เจ้าของเลือนผมสีเเดงที่มีปลอยผมปรกหน้าซีกซ้ายส่งยิ้นทะเล้นให้ร่างบาง เขามีดวงตาสีอำพันสดใสเข้ากับต่างหูรูปไม้กลางเขนสีดำ"ไม่ต้องกลัวนะ ข้าไม่ใช่คนไม่ดีหลอก"ขณะที่ปากว่าอย่างนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงมาคลอเคลียเเถวต้นคอขาวเพื่อสูดดมกลิ่นกายของหญิงสาวที่บริสุทธุิ์ มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวบางของร่างเล็กลูบไล้บริเวณท้องน้อยเหมือนกำลังหยอกล้อ        "อึ อือ ท่านเป็นใคร"ฮินะถามเสียงเเหบพร่า เธอไม่ได้หวาดกลัวสัมผัสนี้เลยกลับรู้สึกดีมากด้วยซ้ำ เพราะนอกจากเผ่าพันธุ์ของเธอจะมีร่างกายที่ยั่วยวนเเล้วเเมวปีศาจยังเป็นเผ่าพันธุ์ที่คุ้นชินกับรสสัมผัสของชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ ดังนั้นเรื่องเสพสุขทางกายจึงไม่ทำให้เธอตื่นตกใจได้ เเต่นี่เป็นครั้งเเรกของฮินะที่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้ ถึงใจเธอจะยอมรับได้เเต่ส่วนลึกเเล้วกลับไม่เข้าใจเเละไม่ชอบเลย สัมผัสของผู้ชายคนนี้        "อยากรู้หรือ?"ชายหนุ่มกระซิบพร้อมกับขบเม้มใบหูนุ่มนิ่มซึ่งเป็นจุดอ่อนไหวของฮินะ ฮินะครางเสียงสั่น ร่างกายของเธอพยายามผลักผู้ชายคนนี้ออกไปโดยไม่รู้ตัว"ถ้าอยากรู้ก็ต้องมีของเเลกเปลี่ยนสิ เจ้าจะมอบอะไรให้ข้าดีล่ะ หึหึ"ชายหนุ่มเริ่มรุกล้ำมากขึ้น เขาลูบไล้ไปตามหางสีขาวนุ่มๆบีบคลึงปลายหางของร่างบางหนักเบาสลับกัน ฮินะรู้สึกดีจนเเทบทนไม่ไหว เเต่น่าเเปลกที่ร่างกายเธอพยายามหนีห่างสัมผัสนั้น         "ถ้าเจ้าไม่ตอบข้าจะเป็นคนเลือกเองนะ"มือหนากำลังรุกล้ำเข้าไปในกางเกงตัวน้อยของร่างบาง เเต่ต้องชะงักเพราะสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันที่เเผ่ออกมาจากข้างหลัง ชายผมเเดงเหงื่อเเตกพลักๆค่อยๆหันหลังไปมองพญายมราชที่มาสถิตด้านหลังเขาตอนไหนไม่รู้"เออ...เมส เราค่อยๆคุยกันก็ได้เนอะ"ชายผมเเดงยิ้มหวาน ภาวนาให้รอยยิ้มของเขาช่วยดับไฟในอกเจ้าเพื่อนรักได้สักนิดก็ยังดี เเต่ไม่เลย         "เเก...ไอ-อาร์-มัน-โด้"เมสที่ราวกับถูกปีศาจเข้าสิงย่างสามขุมเข้าไปหาเจ้าเพื่อนตัวเเสบ อุตส่าห์ไว้ใจให้มันเฝ้าฮินะเพราะเห็นว่ามันอยากช่วยเขาที่งานยุ่งจริงๆ ที่ไหนได้..ดวงตาสีมรกตตวัดมองร่างบางที่หอบหายใจอยู่บนเตียง ร่างกายอ่อนระทวย เม็ดเหงื่อเต็มตัวเพราะพิษไข้ ยิ่งเห็นยิ่งกระตุ้นไฟในอกเขาให้ลุกพรึบ!!           "เป็นไงบ้าง หายมึนหัวรึยัง"เมสถามถึงอาการของร่างบางหลังจากที่เช็ดตัวเสร็จ ฮินะพยักหน้าเเล้วเหลือบไปมองเศษซากที่จมกองเลือดอยู่ด้านหลังชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง         "เขาตายเเล้วหรอ?"ฮินะถาม         "เหอะ ตายไปได้ก็ดี"ชายหนุ่มพูดอย่างหงุดหงิด ขณะเช็คอาการอื่นๆพลันสายตาของเขาดันไปสะดุดเข้ากับรอยคิสมาร์กบนลำคอระหง ปึด เสียงเส้นเลือดกระตุกดังมาให้คนบนกองเลือดเสียวสันหลังวาบ เมสนึกเสียดายที่ไม่ได้ฆ่ามันจริงๆ          ผ่านไปครู่หนึ่งเศษซากบนพื้นก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งเป็นเวลาเดียวกันที่ฮินะกินข้าวทานยาเสร็จ ฮินะมองชายผมเเดงที่ดีดตัวขึ้นมาด้วยความเเปลกใจ           ยังไม่ตายหรอ?          "ว่าไงสาวน้อย นามของข้าคืออาร์มันโด้ ครูซยินดีที่ได้รู้จักนะจ้ะ อ้ากก"ยังไม่ทันที่ริมฝีปากหนาจะประทับลงบนหลังมือนุ่ม คนที่นั่งอยู่ข้างๆก็จับเเขนเพื่อนรักดังก็อบ"อู๊ย เบาๆหน่อยสิจ้ะเพื่อนรัก"          "เเกยังไม่เข็ดใช่มั้ย"เมสกล่าวเสียงเหี้ยมส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษให้ อาร์มันโดหัวเราะเเหะๆเเล้วถอยออกมาจากร่างบาง          "จะหวงอะไรหนักหนาว้า"อาร์มันโด้ทำปากยื่นหันไปทางอื่น เเต่ก็กลับมาเข้าโหมดกวนอวัยวะเบื้องล่างได้อย่างรวดเร็วเมื่อเอ่ยถึงประโยคต่อมา"ว่าเเต่เเกเหอะเป็นโรคเเพ้ผู้หญิงไม่ใช่เรอะ หรือนี่จะเป็นตัวจริงล่ะ หือออ?"         "เเพ้ผู้หญิง?"ฮินะเอียงคอสงสัยหันไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเตียง         "หุบปากไปเลย!"ใบหน้าคมเเดงก่ำ เมสลุกออกไปเก็บจานข้าวเเละกล่องยา จริงๆเขายังเข้าใกล้ฮินะมากไม่ได้ ถ้าให้ดีก็ไม่อยากถูกตัวกันเลย เเต่ไอเพื่อนบ้านั่นดันมายั๊วะเขาจนลืมไปเลยว่าเคยมีโรคนั้นอยู่          จากเหตุการ์ณที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่าโรคนี้จะไม่กำเริบถ้าไม่มีอะไรมากระทบอารมณ์ของเขาอย่างรุนเเรง อย่างตอนที่ปฐมพยาบาลฮินะในป่าถึงจะเเตะเนื้อต้องตัวเธอไปมากก็ไม่รู้สึกอะไรเพราะความเป็นห่วงมันมีมากกว่า เเต่ไม่เข้าใจว่าทำไมหลังจากที่เห็นอาร์มันโด้มันมายุ่งกับฮินะเเล้วถึงหงุดหงิดได้ขนาดนี้ เเถมยังเข้าไปนั่งคลุมเชิงอยู่ข้างๆฮินะได้สบายๆเลย ชายหนุ่มเก็บความสงสัยไว้เเล้วรีบเดินกลับห้องที่เจ้าอาร์มันโด้อยู่กับฮินะเเค่สองคน
          "ไว้ข้าจะมาใหม่นะ ฮินะจาง~"อาร์มันโด้ที่หน้าโชกเลือดส่งจูบให้ฮินะโดยไม่รู้จักเข็ด ส่วนคนที่เกือบโดนข่มขืนมากลับโบกมือลาส่งยิ้มร่าให้มันสะงั้น ทำเอาร่างที่กอดอกพิงประตูอยู่ข้างๆเกิดหงุดหงิดขึ้นมาอีกเเล้ว          "ไม่กลัวไอบ้านั่นจับปล้ำรึไง"เมสพูดเสียงเเข็ง บ้าเอ๊ย นี่มันเหมือนเขาโมโหเเล้วพาลเลยไม่ใช่เรอะ เเต่ผลตอบรับกลับทำให้เขาโมโหยิ่งกว่า          "ไม่หลอก สำหรับเเมวปีศาจเเล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาน่ะ"ร่างเล็กส่ายหน้าช้อนตาคู่งามขึ้นมามองร่างสูงนึกสงสัยว่าเมสโกรธอะไร มือเเกร่งตบปั้งบนกำเเพงที่อยู่ด้านหลังฮินะจนเกิดรอยร้าว ร่างเล็กสะดุ้งตกใจเมื่อมือนั้นเชียวหน้าเธอไปเล็กน้อย           "งั้นเรอะ จะกับใครก็ได้รึ?"ร่างสูงถามเสียงเหี้ยม มันน่าหงุดหงิดนัก หงุดหงิดที่ยัยคนนี้ดันมามีความสำคัญสำหรับเขา เเละหงุดหงิดที่ตัวเขาเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ดวงตาสีมรกตเหลือบมองรอยคิสมาร์คบนต้นคอขาวยิ่งทวีความโกรธของเขาให้มากขึ้น          "อ้ะ"ฮินะสะดุ้งเมื่อร่างสูงก้มลงมาขบกัดที่ต้นคอเธอ ลิ้นร้อนเลียวนที่รอยกัดนั้นช้าๆราวกับการทำเช่นนั้นจะช่วยรักษาบาดเเผลได้ เมสดันตัวออกมาชมผลงานตัวเอง รอยคิสมาร์คนั่นถูกกลบไปอย่างสมบรูณ์แบบ น่าเเปลกที่อารมณ์เขากลับมาคงที่ได้เหมือนเดิมถึงจะมีไฟคุกรุ่นอยู่บ้างก็ตาม          ชายหนุ่มทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้านเเต่ถูกมือเล็กจับชายเสื้อไว้ ร่างบางหลุบตาลงต่ำ ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเหมือนที่เธอชอบทำเวลารู้สึกผิด เเก้มนวลเเดงระเรื่อ ถึงจะโกรธมามากขนาดไหนเมื่อเจอดาเมจขนาดนี้เข้าไปเป็นชายคนไหนก็ทนไม่ได้ ชายหนุ่มถอนหายใจ คิดจะขอโทษเเต่ถูกร่างเล็กชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน          "มะไม่ใช่นะ ถ้าไม่ใช่เมสก็ไม่เอาด้วยหลอก"ร่างสูงงงอยู่พักนึงเเต่เมื่อรู้ว่าร่างบางพูดอะไรใบหน้าหล่อก็รู้สึกร้อนขึ้นมา ดูเหมือนไอที่ยังคุกรุ่นอยู่จะโดนน้ำสาดจนดับไปหมดเเล้ว          "หรอ"เมสทำท่าไม่สนใจเดินหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน ฮินะที่มองเเผ่นหลังกว้างคงไม่ได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆตรงมุมปากของร่างนั้นเป็นเเน่