บทที่สิบ
ฟื้นที่โรงพยาบาล
------
ยินดีด้วยท่านสามารถกำจัด นางพญาผึ้งั์ ได้สำเร็จแล้ว
ของรางวัล
ค่าโบนัส + 50 คะแนน
------
---------
ที่ได้สำเร็จเควส เข้าใกล้ความตาย
ของรางวัลที่ได้รับ ค่าโบนัส + 30
---------
ข้อความจากระบบทั้งสองข้อความได้แจ้งเตือนขึ้นมาตรงหน้าของเด็กหนุ่มวัยสิบแปด เขายืนอยู่กลางลานกว้างหลายร้อยเมตรแห่งนี้เพียงคนเดียว ร่างของมอนสเตอร์เบื้องหน้าก็ค่อยๆแตกสลายหายไปอย่างช้าๆ
ภายในลานกว้างแห่งนี้ตัวของเขายืนอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น สายลมอันเย็นะเืได้พัดผ่านร่างกาย ร่างที่ยืนอยู่นั้นไม่สะทกสะท้านกับสายลมที่พัดผ่าน รอบกายนั้นเงียบงันดูเหมือนว่าในรัศมีรอบๆนี้จะไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่แล้ว
ดวงตาคู่นั้นมองไปที่หน้าต่างของระบบที่แจ้งเตือนขึ้นมาตรงหน้าของเขา มันเป็สิ่งที่บอกว่าตัวของเขาสามารถสังหารมอนสเตอร์ตัวนั้นได้แล้ว
นี่เป็อย่างหนึ่งที่การันตีว่าตอนนี้โชคชาตะของเขาได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว เขาสามารถสังหารมอนสเตอร์นางพญาผึ้งั์ได้
ระดับความยากในการกำจัดของมันแม้แต่ตัวของเขาในอนาคตก็อาจจะไม่สามารถกำจัดมันได้ เพราะเช่นนั้นเขาจึงรู้ดีว่าตอนนี้โชคชะตาของตนเขาได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
เขาแข็งแกร่งขึ้นแล้วแล้วก็จะแข็งแกร่งขึ้นอีก เพื่อขึ้นไปยืนบนจุดสุดสูงที่ตัวของเขาไม่เคยจะไปถึงมันมาได้ก่อนเลยสักครั้ง
เมื่อคิดได้เช่นนั้นตัวของเด็กหนุ่มก็เผยแสดงรอยยิ้มแห่งความดีใจของตนเองออกมาอย่างไม่ทันรู้ตัว รอยยิ้มที่มุมปากทั้งสองข้างมันได้เผยออกมาเองโดยที่ตัวของเขาไม่สามารถควบคุมมันได้
ใน่เวลาแห่งความดีใจนั้นเอง…
------------
หมดเวลาผลของสกิล อาภรณ์แห่งความตาย
ร่างกายจะเข้าสู่สภาพปกติ
-----------
ข้อความจากระบบนั้นแจ้งเตือนขึ้นมาเช่นนั้น เด็กหนุ่มได้ใช้สายตาของตนเองมองไปที่ข้อความดังกล่าว
และแล้วเมื่อผลของสกิลอาภรณ์แห่งความตายนั้นหมดลง สิ่งที่ตามมาคือผลกระทบที่ตัวของเขาจะได้รับ
ความเ็ปที่แทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน แม้ว่ามันจะไม่มากนักแต่มันก็ทำให้ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดทรุดลงไปอยู่กับพื้นได้
หัวเข่าทั้งสองของเด็กหนุ่มลงไปัักับพื้น ไม่เพียงแค่ตัวของเขาเริ่มจะรู้สึกถึงความผิดปกติของเขาอีกครั้งเท่านั้น
ดวงตาทั้งสองของเขาเริ่มพร่ามัว ทัศนียภาพที่เขาเห็นเริ่มเลืองลาง เช่นเดียวกับตอนที่ตัวของเขานั้นใกล้จะตายอย่างไงอย่างนั้น
สติของตัวเขาเริ่มจะหลุดลอยออกไป เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเขากำลังจะควบคุมสติของตนเองไม่อยู่ สิ่งที่เด็กหนุ่มจะทำก็คือการที่ตัวของเขาพยายามจะลุกขึ้นเพื่อเรียกสติของตนเองกลับมา
การเคลื่อนไหวร่างกายเป็การเรียกสติของตนเองกลับมาเป็วิธีที่ดีวิธีหนึ่ง
แต่มันกลับไม่ได้ผล…
ทั้งแขนและขาของเอ็กซ์กลับไร้เรี่ยวแรงขึ้นมันทันที ร่างของเด็กหนุ่มล้มกระแทกลงไปกับพื้นอย่างรุนแรง เขาทิ้งตัวลงไปเพราะว่าเขาไม่เหลือแม้แต่ร่างที่จะใช้ในการพยุงตัวเอง
เมื่อร่างกายของเขาลงไปนอนแนบกับพื้นอันเย็นเฉียบ ทันใดนั้นเองดวงตาทั้งสองของเขานั้นก็พร่ามัวขึ้นอีกระดับตอนนี้เขาแทบจะมองไม่เห็นอะไรแล้ว
และแล้วตัวของเอ็กซ์ก็ไม่สามารถต่อต้านสติของตนเองที่กำลังจะหลุดลอยได้ ดวงตาทั้งสองของเขานั้นได้พับปิดลงอย่างสนิท
หลังจากผ่านไปนาน
เขาเริ่มรู้สึกตัวเพราะว่ารู้สึกว่ามีบางอย่างที่อุ่นๆกระทบเข้ากับใบหน้าของตนเอง แสงสว่างที่เขาไม่ได้พบเจอมานาน
ร่างที่กำลังลอยอยู่ท่ามกลางความมืดพุ่งตรงเข้าหาแสงสว่างที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่รอช้า เขามุ่งหน้าตรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ดวงตาทั้งสองที่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ยามอรุณรุ่งแรกของวันใหม่กระทบเข้ามาที่ใบหน้าของเขา
นี้คงจะเป็แสงสว่างที่ตัวของเขามุ่งตรงเข้ามาหา แสงสว่างจากดวงตะวันที่ส่องกระทบเข้ามาที่ใบหน้าของเขา
ดวงตาคู่เริ่มกวาดมองรอบห้องที่เขากำลังนอนอยู่บนเตียง ห้องสี่เหลี่ยมที่ตัวของเขานอนอยู่เป็ห้องสี่เหลี่ยมสีฟ้าอ่อนที่ไม่กว้างมากนักและมีเพียงโซฟา และโต๊ะข้างๆเตียงคนป่วยของเขาถูกตั้งเอาไว้วางแจกันดอกไม้เพียงเท่านั้น
หน้าต่างหลายต่อหลายบานที่เรียงต่อกันเมื่อมองออกไปด้านนอกต้นไม้สีเขียวสูงใหญ่ปรากฏให้เห็นจากมุมนี้ และแสงแดดยามอรุณรุ่งส่องผ่านเข้ามาด้านในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้
ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่นอนอยู่บนเตียงด้วยชุดสีฟ้าอ่อนของผู้ป่วยทั่วทั้งร่างกายของเขาเต็มไปด้วยสายน้ำเกลือที่ระโยงระยางเต็มไปหมด
เอ็กซ์ตั้งสติของตนเองเขาเริ่มประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวของเขาอย่างใจเย็น
เขาจำความได้ก็คือเขาสู้กับมอนสเตอร์นางพญาผึ้งั์จนสามารถสังหารตัวของมันได้ แล้วต่อจากนั้นเขาก็เห็นข้อความสำเร็จเควสขึ้นมา
แล้วจากนั้นตัวของเขาก็เห็นข้อความถัดไปของระบบที่แจ้งเตือนขึ้นมาคือ ข้อความการหมดเวลาของสกิลอาภรณ์แห่งความตาย นั้นได้แสดงขึ้นตรงหน้าของเขา
แล้วจากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวของเขาก็คือร่างกายของเขาที่เริ่มอ่อนแรงลง แล้วจากนั้นดวงตาทั้งสองของเขาก็ได้พร่ามัวแล้วสุดท้ายตัวของเขาก็หมดสติลง
จากนั้นตัวของเขาก็หมดสติลงหลัง แล้วตัวก็จำความไม่ได้เลย
และก็น่าจะเป็่นั้นที่ความทรงจำของเขาขาดไป และจนถึงตอนนี้ตัวของเขาพึ่งลืมตาขึ้นมา
เมื่อตัวของเอ็กซ์รู้สึกตัวเขาก็ตื่นขึ้นมาที่แห่งนี้แล้ว สถานที่แห่งนี้คือโรงพยาบาล ภายในความทรงจำของเขาเริ่มคิดถึง่เวลาของการเกิดการเปลี่ยนแปลงของโลก
เท่าที่ตัวของเขาจำได้ในการที่ตัวของเขาได้มานอนอยู่ที่โรงพยาบาลเช่นนี้ นั้นเเปลว่าโลกเริ่มลงตัวแล้ว
ถ้าคาดเดาจาก่เวลาจากค่ำคืนนั้นตอนนี้น่าจะผ่านมาประมาณสักหนึ่งอาทิตย์
ตอนนี้แม้ว่าโลกจะยังไม่เข้าที่ดีนักแต่ว่าเหล่ามนุษย์เริ่มปรับตัวกันได้แล้ว
เด็กหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่ที่เตียงของตนเองเขามองเพดานห้องสี่เหลี่ยมพลางกับครุ่นคิดอะไรสักอย่าง
‘ ถ้าเราจำไม่ผิดหลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงโลกแล้วหลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือนมอนสเตอร์จะไม่ปรากฏตัวออกมา จนกระทั่งเวลานั้นผ่านไปถึงหนึ่งเดือน จากนั้นโลกแห่งนี้จะกลายเป็เกมส์ออนไลน์จริงๆ ’ เอ็กซ์คิดอยู่ภายในใจเพื่อคิดถึงเหตุการที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
ในขนาดที่เด็กหนุ่มกำลังครุ่นคิดเสียงประตูห้องนั้นได้ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ แอ๊ด!!!
จบบท
48K
