เทพแห่งโลกเสมือนจริงในต่างแดน

หลังจากเสร็จสิ้นศึกป้องกันหมู่บ้านฟรานซ์ก็ทำตามสัญญาด้วยการควักกระเป๋าจ่ายเงินรางวัลแก่เหล่าผู้เล่นรวมแล้วกว่า 9,000 เหรียญทองแดง!

ความใจป้ำสายเปย์ของท่านลอร์ดหนุ่มทำเอาพวกผู้เล่นดีใจจนเนื้อเต้นเสียงโห่ร้องสรรเสริญเยินยอดังกระหึ่มขึ้นอีกระลอกใหญ่ ลานกว้างกลางหมู่บ้านแทบแตกด้วยความตื่นเต้น

“โอ้โห!รางวัลเควสต์รอบนี้โคตรดีย์! ฉันได้ตั้ง 200 เหรียญทองแดงแน่ะ!”

“ฮ่า ๆ ๆ สะใจโว้ย!ทางนี้ฟาดไป 300 เหรียญทองแดงเต็ม ๆ รวยแล้วพวกเรา!”

“นายท่านฟรานซ์โคตรใจดีเลยว่ะเอาใจไปเลยครับ! เชิญไปนั่งพักผ่อนในห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสองก่อนไหมครับเดี๋ยวพวกผมบริการนวดไหล่ให้เอง!”

“อ๊า... ฟินสุด ๆ!ของรางวัลภารกิจใหญ่ขนาดนี้มันคุ้มค่าเหนื่อยชะมัดหลังจากนี้ขอให้พวกก็อบลินยกพวกมาตีเมืองทุกวันเลยได้ไหมวะ จะได้ปั๊มตังค์รัว ๆ!”

ฟรานซ์ได้แต่ยืนแจกเหรียญรางวัลให้ผู้เล่นทีละคนจนมือแทบหงิกเอาเข้าจริงมันเป็นงานที่สูบพลังงานชีวิตและเหนื่อยใช่เล่นเลยทีเดียว

‘พับผ่าสิ...ถ้าข้าอัญเชิญทหารรับจ้างรุ่นเดอะออกมาได้ไวกว่านี้ข้าก็คงไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งแจกเงินรางวัลด้วยตัวเองให้เมื่อยตุ้มหรอก!’ฟรานซ์บ่นอุบในใจตามประสาจอมเวทผู้เหนื่อยล้า

แต่อย่างไรก็ตามเมื่อเงินรางวัลถูกกระจายไปจนครบมือผู้เล่นทุกคนระบบกล่องเวทมนตร์ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จดังก้องขึ้นมาในหัวพร้อมกับการปิดฉากภารกิจป้องกันหมู่บ้านอย่างสมบูรณ์แบบทว่าสิ่งที่ทำให้ฟรานซ์ต้องเบิกตากว้างคือของแถมที่คาดไม่ถึง

[ท่านปลดล็อกความสำเร็จลับ:ชัยชนะครั้งแรก] [รางวัลความสำเร็จ:เพิ่มขีดจำกัดสูงสุดในการเชื่อมต่อผู้เล่นเพิ่มขึ้นเป็น 100 คน][เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ: สามารถใช้ผงแร่ไมธริลแลกเปลี่ยนเพื่อเพิ่มโควตาจำนวนผู้เล่นสูงสุดได้แล้ว!(ผงแร่ไมธริลทุก ๆ 10 กรัม จะสามารถแลกโควตาผู้เล่นเพิ่มได้ 1คน)]

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนความสำเร็จนี้ฟรานซ์ก็กลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากก้นบึ้งของหัวใจ: มาแล้ว...ในที่สุดฟังก์ชันนี้ก็โผล่มาเสียที!

นี่มันคือระบบที่ในทางทฤษฎีแล้วจะช่วยทำให้เขาไม่มีขีดจำกัดเรื่องจำนวนผู้เล่นออนไลน์อีกต่อไป!

ในอนาคต...เขาจะสามารถอัญเชิญผู้เล่นให้หลั่งไหลเข้ามาได้เป็นกองทัพนับหมื่นนับแสนคน!

ลองจินตนาการดูสิกองทัพมนุษย์นับหมื่นที่ไม่มีวันตาย พลังกายไร้ขีดจำกัด แถมยังบ้าพลังพร้อมวิ่งชนทุกอย่าง? แค่คิดมันก็โคตรจะเท่และทรงพลังจนน่าขนลุกแล้ว!

แต่ก็นั่นแหละ...มันเป็นเรื่องที่ทำได้แค่ ‘คิดฝัน’ ไปก่อนในเวลานี้

อย่าว่าแต่ราคาที่ต้องจ่ายตั้ง10 กรัมต่อหนึ่งไอดีเลยต่อให้ตอนนี้ฟรานซ์จะมีผงแร่ไมธริลเหลือกินเหลือใช้โผล่มาตรงหน้าเขาก็ยังไม่กล้าบ้าจี้อัญเชิญผู้เล่นพรวดพราดเข้ามาทีละมาก ๆ อยู่ดี

เพราะสำหรับพวกผู้เล่นบนโลกมนุษย์เกมนี้มันก็แค่เกมออนไลน์เสมือนจริงสุดล้ำที่ชื่อว่า ‘ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2’

แต่สำหรับตัวเขา...โลกนี้มันคือชีวิตจริง มันคือโลกที่เขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด!

ถึงแม้จะสามารถเรียกผู้เล่นมาได้ไม่จำกัดแต่ฟรานซ์ก็ต้องก้าวเดินอย่างมั่นคงและรอบคอบที่สุดเขาจำเป็นต้องสร้างระเบียบวินัยและรากฐานที่แข็งแกร่งในดินแดนของตัวเองให้เรียบร้อยเสียก่อนก่อนที่จะกล้าเปิดรับพวกผู้เล่นจำนวนมหาศาลเข้ามาวิ่งเล่นสร้างความปั่นป่วนจนบ้านเมืองพังพินาศ

นอกจากความสำเร็จลับอย่าง【ชัยชนะครั้งแรก】 แล้วระบบยังใจดีรีเฟรชความสำเร็จทั่วไปภารกิจใหม่ขึ้นมาให้ฟรานซ์ได้ท้าทายอีกหนึ่งอย่าง

[ความสำเร็จทั่วไป:ยุคแห่งความรุ่งเรืองใหม่] [เงื่อนไข: มีผู้เล่นออนไลน์พร้อมกันมากกว่า 300คน] [รางวัลความสำเร็จ: ยกระดับ ‘หมู่บ้านมันฝรั่ง’ ขึ้นเป็น‘เมืองมันฝรั่ง’]

ฟรานซ์เหลือบมองผ่านๆ โดยไม่ได้ให้ความสนใจกับความสำเร็จนี้มากนัก

หมู่บ้านมันฝรั่งกับ เมืองมันฝรั่ง งั้นเหรอ? แล้วมันจะต่างกันตรงไหนวะ?ชื่อก็ยังเป็นมันฝรั่งอยู่ดีนั่นแหละ!

ชายหนุ่มกดรับรางวัลความสำเร็จใหม่อย่างเงียบๆ ในขณะที่สมองเริ่มหมุนติ้ว วางแผนการขั้นต่อไปอย่างลึกล้ำหลังจากทุบพวกก็อบลินจนแตกพ่ายไปพวกผู้เล่นสายหิวกระหายตังค์ก็พากันวิ่งวุ่นกลับไปรับจ้างใช้แรงงานแบกหามสินค้าให้พวกกลุ่มพ่อค้าเพื่อหาเงินตรากันต่ออย่างขยันขันแข็ง

ในระหว่างนั้นฟรานซ์ก็ใช้เวลาส่องดูสถานการณ์ล่าสุดเพื่อปรับเปลี่ยนแนวทางการพัฒนาหมู่บ้านมันฝรั่งรวมถึงจัดการวางโครงสร้างของระบบเกม ‘ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2’ เสียใหม่

อันที่จริงฟรานซ์ก็วางแผนเอาไว้ดิบดีแล้วล่ะแต่โบราณว่าไว้ ‘แผนการหรือจะสู้การเปลี่ยนแปลง’ เมื่อมีสถานการณ์ใหม่ ๆแทรกเข้ามา ตัวเขาในฐานะผู้พัฒนาเกมและลอร์ดผู้นำหมู่บ้านก็จำเป็นต้องปรับปรุงแก้ไขแผนงานให้ยืดหยุ่นอยู่ตลอดเวลา

ก็นี่มันงานของเขานี่นา!งานคุมเกมเบื้องหลังเนี่ยแหละทางถนัด!

วันที่สองมาถึงด้วยพลังแห่งการฟาร์มและทำงานถวายชีวิตของเหล่าผู้เล่น สินค้าส่วนใหญ่ที่พวกพ่อค้ากว้านซื้อไว้ก็ถูกลำเลียงไปกองรวมกันที่ริมชายฝั่งทะเลสาบโคโมได้อย่างรวดเร็วทันใจ

ส่วนสายสืบที่ถูกส่งตัวไปยังเมืองทูนซานน์เมื่อวานนี้ก็ได้เดินทางกลับมารายงานสถานการณ์ในวันนี้ด้วยความราบรื่น:สินค้าและเสบียงทุกอย่างที่หมู่บ้านมันฝรั่งต้องการทางนู้นได้เริ่มจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้วและคาดว่าสินค้าอุปโภคบริโภคล็อตแรกจะส่งตรงถึงหมู่บ้านภายในหนึ่งถึงสองวันนี้แน่นอน

เมื่อเคลียร์ผลประโยชน์ลงตัวพวกพ่อค้าจากเมืองทูนซานน์ก็พากันเอ่ยปากบอกลาและเดินทางกลับและทันทีที่พวกพ่อค้าลับสายตาไป ฟรานซ์ก็ไม่รอช้าประกาศปิดปรับปรุงเซิร์ฟเวอร์เพื่อซ่อมบำรุงระบบทันที!

พูดกันตามตรงสิ่งที่ฟรานซ์กำลังจะทำน่ะ ไม่จำเป็นต้องปิดเซิร์ฟเวอร์ไล่ผู้เล่นออกไปก็ได้แต่เพื่อสร้างบรรยากาศความตื่นเต้นให้สมกับเป็น ‘การอัปเดตเวอร์ชันครั้งใหญ่’ฟรานซ์เลยเลือกที่จะคุมโทน สั่งปิดเซิร์ฟเวอร์ให้ผู้เล่นลงแดงเล่น ๆ ซะอย่างนั้น!

หลังจากร่างของผู้เล่นค่อยๆ สลายหายไปจนหมดหมู่บ้าน ฟรานซ์ก็ทำหน้าที่เรียกประชุมเหล่าเจ้าหน้าที่ เอ็นพีซีประจำหมู่บ้านทันที ประกอบไปด้วย ไอน์โบ ช่างตีเหล็ก, แบรด คนทำขนมปัง, บิลล์ ดิงผู้ช่วยสถาปนิกและวิศวกรโยธามือฉกาจ และ เกอร์ส พ่อค้าของชำ

เหล่ายอดฝีมือระดับหัวกะทิ(ที่มีอยู่แค่นี้) มารวมตัวกันในห้องประชุม

เนื่องจากพวกนี้เป็นเอ็นพีซีที่ระบบสร้างขึ้นมาฟรานซ์จึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดพล่ามทำเพลงปลุกใจโชว์วิสัยทัศน์หรือขายฝันอะไรให้เมื่อยปากชายหนุ่มตัดเนื้อหาไร้สาระทิ้งทั้งหมดแล้วเข้าประเด็นหลักทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

เริ่มจากฝั่งช่างตีเหล็กก่อน:

“ไอน์โบที่ผ่านมาข้าอนุญาตให้เจ้าตีแค่อาวุธระดับต่ำ อย่างพวกดาบสั้น ดาบยาวเหล็กห่วย ๆกับโล่กลมเท่านั้น” ฟรานซ์เปิดฉาก “แต่ตอนนี้ สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วแร่ในคลังของเรามีมากขึ้น แถมยังมีแร่เหล็กคุณภาพสูงอยู่อีกเพียบ”

“จงเลือกใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุดตีอาวุธที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้นออกมา แล้วเอาไปวางขายซะ”

“นอกจากดาบสั้นดาบยาวพื้นฐานแล้วข้าอนุญาตให้เจ้ามีอิสระในการสร้างสรรค์อาวุธรูปแบบอื่น ๆ ได้ตามใจชอบไม่ว่าจะเป็น กระบองเหล็ก, กระบองหนาม, จอบศึก, ดาบสันตรง, ดาบโค้ง,หอกเหล็ก, หรือแม้กระทั่งดาบสองมือ”

“และนอกจากอาวุธ...เจ้าต้องเริ่มผลิตชุดเกราะป้องกันแบบง่าย ๆ ออกมาวางขายด้วย”

ไอน์โบช่างตีเหล็กเฒ่าลูบเคราขาวพลางพยักหน้ารับคำขรึม“เรื่องอาวุธทั่วไปข้าไม่มีปัญหาขอรับนายท่านถึงข้าจะรับประกันไม่ได้ว่ามันจะเป็นอาวุธระดับเทพศาสตราแต่อย่างน้อยเรื่องมาตรฐานและความทนทานพื้นฐาน ข้าเอาหัวเป็นประกันได้เลยขอรับ”

“แต่...ข้าต้องขออภัยด้วยขอรับ ในเรื่องของการตีชุดเกราะนั้น ฝีมือของข้ายังไม่ถึงขั้นตอนนี้ข้าทำได้ดีที่สุดแค่ ‘เกราะเกล็ดปลาแบบง่าย’ เท่านั้นหรือถ้ามีวัตถุดิบที่เหมาะสม ข้าก็พอจะถัก ‘เกราะโซ่ถัก’ ที่ไม่ซับซ้อนมากได้บ้าง”

“ส่วนพวกชุดเกราะระดับสูงที่ประณีตงดงามกว่านั้น...ตัวข้าเป็นเพียงแค่อดีตลูกมือช่างตีเหล็กคงต้องยอมรับว่าเกินกำลังความสามารถในตอนนี้จริง ๆ ขอรับ”

พวกเอ็นพีซีระบบไม่มีความรู้สึกอับอายหรือคิดจะปิดบังความไร้สามารถของตัวเองพวกเขาแค่รายงานข้อเท็จจริงออกมาตรง ๆ ตามตรง

อย่างไรก็ตามความต้องการของหมู่บ้านมันฝรั่งในเวลานี้ไม่ได้สูงส่งอะไรขนาดนั้นฟรานซ์จึงไม่ได้มองว่าฝีมือของไอน์โบมีปัญหาแต่อย่างใด

ชายหนุ่มโบกมืออย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ยกับไอน์โบว่า:“แค่เกราะเกล็ดปลา กับเกราะโซ่ถักแบบง่าย ๆ ก็เหลือแหล่แล้วสำหรับพวกนั้น”

ต่อมาคิวของคนทำขนมปัง:

ฟรานซ์หันไปสั่งการจัดแจงภารกิจใหม่ให้แก่แบรด คนทำขนมปังทันที

“หมู่บ้านมันฝรั่งของเรายังไม่มีแหล่งผลิตนมวัวที่มั่นคงร้านขนมปังของเจ้าเลยได้ขายแต่ขนมปังข้าวสาลีธรรมดา ๆ โดยไม่มีนมที่ช่วยเพิ่มสถานะ‘พลังโจมตีหนักหน่วง’ ให้กับพวกผู้กล้าเลย”

“แต่เร็ว ๆ นี้พวกพ่อค้าจากเมืองทูนซานน์จะส่ง ‘ลูกอมนม’ ล็อตใหญ่มาให้ และเท่าที่ข้ารู้มาด้วยทักษะกรรมวิธีของเจ้า ต่อให้เอาลูกอมนมไปละลายน้ำมันก็สามารถใช้แทนน้ำนมดิบเพื่อเพิ่มค่าสถานะให้พวกนักรบได้เหมือนกันใช่ไหม?”

“ทันทีที่ลูกอมนมมาถึงเจ้าจงนำมันไปแปรรูปเป็นน้ำเชื่อมรสหวานทันที”

“ต้นทุนของลูกอมนมซองเล็กๆ ซองหนึ่งตกอยู่ที่ 5 เหรียญทองแดง และลูกอมหนึ่งซองนั้นอย่างน้อย ๆ ก็เอามาเคี่ยวทำน้ำซุปลูกอมนมได้ตั้ง 10 แก้วใช่ไหมล่ะ?”

“พวกเราจะไม่ขูดรีดผู้บริโภคจนเกินไปเอาเป็นว่าขายขำ ๆ ในราคาเป็นมิตร แค่แก้วละ 5 เหรียญทองแดงก็พอ”

แบรดก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ“นายท่านช่างเป็นผู้มีเมตตากรุณายิ่งนัก ข้าเชื่อว่าเมื่อพวกผู้กล้าได้ดื่มนมนี้พวกเขาจะต้องซาบซึ้งในความกรุณาของนายท่านอย่างแน่นอนขอรับ”

สุดท้าย ถึงคิวของวิศวกรโยธา:

ฟรานซ์ใช้นิ้วเคาะลงบนแผนที่หมู่บ้านพลางชี้จุดสำคัญ“การบุกโจมตีของพวกก็อบลินในครั้งนี้แม้จะไม่ได้สร้างความเสียหายร้ายแรงอะไรให้กับหมู่บ้านมันฝรั่งของเรา”

“แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยครั้งใหญ่ที่มองข้ามไม่ได้เด็ดขาด”

“ก็อบลินไม่กี่สิบตัวหรือร้อยตัวน่ะ พวกเราจัดการได้สบาย ๆ อยู่แล้ว”

“แต่ลองคิดดูสิ...ถ้าเกิดวันดีคืนดี ‘เผ่าก็อบลินเทอร์ซิน’ เกิดบ้าเลือดยกทัพใหญ่ขนกันมาหมดทั้งตระกูลล่ะ? หากต้องเผชิญหน้ากับกองทัพผิวเขียวมากกว่า500 ตัวพร้อม ๆ กันพวกเราในตอนนี้จะมีปัญญาต้านทานพวกมันไหวไหม?”

คำตอบมันก็เห็นๆ กันอยู่... ไม่มีทางไหว!

“เพราะฉะนั้นเรื่องการสร้างระบบป้องกันภัยและป้อมปราการของหมู่บ้านมันฝรั่งจำเป็นต้องถูกยกขึ้นมาเป็นวาระแห่งชาติที่ต้องจัดการด่วนที่สุด!”