กลิ่นหอมหวานของอาลัวกะทิสด
ลอยอบอวลอยู่ในห้องรับแขก ขนมชิ้นเล็กสีพาสเทลถูกจัดเรียงบนถาดแก้วเจียระไนอย่างประณีต ราวกับคนทำตั้งใจใส่ความคิดถึงลงไปในทุกกลีบ
แต่น่าเสียดาย เพราะความหวานทั้งหมดนั้น ไม่อาจดับไฟโทสะที่กำลังลุกไหม้ อยู่ในอกของชายหนุ่ม ผู้เพิ่งก้าวกลับเข้าบ้านได้แม้แต่น้อย
แสงแดดยามบ่าย ส่องผ่านกระจกบานสูง จนมองเห็นละอองฝุ่นเล็ก ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ราวกับบ้านทั้งหลัง หยุดนิ่งเพื่อรอการกลับมาของใครบางคน
เสียงล้อกระเป๋าเดินทางครูดผ่านพื้นหินอ่อน ดังเป็จังหวะ ชายหนุ่มร่างสูง ในเสื้อเชิ้ตสีดำก้าวเข้ามาในบ้าน ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
ดวงตาคมกวาดมองทุกอย่าง รู้สึกแปลกตาอย่างประหลาด เวลาผ่านไปกว่าสิบปี บ้านหลังนี้แทบไม่เปลี่ยนไปเลย
มีเพียงเขา...ที่เปลี่ยนไป
"คุณฌอน..."
เสียงแม่บ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนรีบรับกระเป๋าเดินทาง ชายหนุ่มพยักหน้ารับเพียงเบาๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องรับแขก
ทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออก
ภาพแรกที่เห็น ทำให้ฝีเท้าของเขาชะงัก เ้าสัวชัยชาญนั่งอยู่บนรถเข็น ข้างกาย มีชายหนุ่มรูปร่างบาง ในเสื้อเชิ้ตสีขาว กำลังคุกเข่าจัดผ้าคลุมตักให้อย่างคุ้นเคย
มือเรียวค่อย ๆ ยกแก้วน้ำขึ้นส่งให้อีกฝ่าย ก่อนจะก้มลงฟังคำพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
ภาพนั้น...สนิทสนมเกินกว่า ที่ฌอนจะมองเป็เื่ปกติ หัวใจที่ตั้งใจกลับมาเพื่อปรับความเข้าใจกับพ่อ พลันแข็งกระด้างในพริบตา
เ้าสัวเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเด็ดขาด อ่อนลงทันทีเมื่อเห็นลูกชาย
"ฌอน..มาแล้วเหรอลูก."
ฌอนยกมือไหว้เงียบ ๆ "สวัสดีครับ"
คำทักทายสั้น ๆ ไม่มีความอบอุ่น เป็เพียงคำตามมารยาท
จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินผ่านทั้งสองคนไป ราวกับในห้องนั้นไม่มีใครอีก
จังหวะนั้น นลินได้แต่มองแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ หายลับไปตามทางเดิน หัวใจที่เคยเต้นแรง เมื่อครั้งยังเป็เด็ก...กลับเต้นแรงไม่ต่างกันในวันนี้
"แก้มหวาน..."เขาเผลอยิ้มออกมาเบา ๆ
เด็กอ้วนแก้มยุ้ยที่เคยเกาะชายเสื้อเขา วิ่งตามขอแบ่งขนมหวาน วันนี้เติบโตเป็ชายหนุ่มสูงใหญ่ไร้เคล้าโครงเดิม
"ไปคุยกับฌอนสิ" เ้าสัวเอ่ยอย่างอ่อนโยน "น้องเพิ่งกลับมาคงเหนื่อย"
"ครับ"
นลินรับคำ ก่อนเดินเข้าครัว หยิบขนมอาลัวกะทิสดที่เขาทำและเตรียมเอาไว้ ั้แ่เช้า เรียงใส่จานถาดแก้วอย่างประณีต
มันเป็ของโปรดของแก้มหวาน แม้จะไม่รู้ว่า...วันนี้เขายังชอบอยู่หรือไม่
หน้าห้องนอนที่เคยเป็ของฌอนในวัยเด็ก ประตูแง้มไว้เพียงเล็กน้อย นลินสูดลมหายใจเข้าลึก ยกมือเคาะเบา ๆ
ก๊อก...ก๊อก...
"คุณฌอนครับ"
ไม่มีเสียงตอบ เขาจึงเปิดประตูเข้าไปเพียงนิด
"ผมเอาขนมมาให้..."
ฌอนยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง สองมือสอดกระเป๋ากางเกง มองสวนด้านนอกโดยไม่หันกลับมา
"วางไว้"
น้ำเสียงเรียบเย็นจนแทบไร้อารมณ์
นลินยิ้มบาง ๆ แล้วเดินเข้าไปวางบนโต๊ะ
"จำได้ไหมครับ เมื่อก่อน แก้วหวาน.."
"เอากลับไป"คำพูดสั้น ๆ ตัดบททันที
นลินชะงัก"ครับ?"
ฌอนหันกลับมาช้า ๆ สายตาคมกริบไล่มองั้แ่ใบหน้า จนถึงจานขนม ก่อนหัวเราะในลำคออย่างเ็า
"คิดว่าฉันยังเป็เด็กที่หลอกด้วยขนมได้หรือไง?"
นลินส่ายหน้าเบา ๆ"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมแค่—"
"หรือว่านี่เป็วิธีประจบเ้าของบ้าน"
คำพูดนั้นทำให้นลินเงียบลง แต่ใบหน้าก็ยังคงสงบ
"ผมไม่ได้คิดแบบนั้น"
"ไม่ได้คิด?"ฌอนก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า
สูงกว่าเกือบหนึ่งศีรษะ จนอีกฝ่ายต้องเงยหน้ามอง เขามองจานขนมแล้วพูดว่า
"ของแบบนี้...เอาไว้ประจบพ่อฉันเถอะ"
เขาเว้นจังหวะ พลางปรายตามองจานขนม
"สำนึกบุญคุณคนที่เลี้ยงดู ก็ควรอยู่ให้เป็ที่ ไม่ใช่ตีตัวเสมอเ้าของบ้าน"
นลินเผลอกำจานขนมอาลัวแน่นเล็กน้อย ก่อนคลี่ยิ้มแล้วพูด
"ขอโทษครับ...ผมคงรีบร้อนไปหน่อย”
นลินทำได้เพียงโค้งศีรษะให้อีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก
"ยะ..ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ...คุณฌอน"
ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง อย่างเงียบๆ
ประตูปิดลงเบา
เหลือเพียงความเงียบงันกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ขนมอาลัวที่ยังติดอยู่ในอากาศ ฌอนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าทำไม
เสียงบานประตูเปิดออกเบา ๆ
ป้าแก้วเดินออกมาจากห้อง ที่อยู่ถัดจากห้องของฌอน มือหนึ่งถือผ้าปูเตียงที่เพิ่งเปลี่ยน อีกมืออุ้มตะกร้าผ้าสำหรับซัก
ฌอนที่กำลังจะเปิดประตูห้องของตัวเองชะงัก สายตาคมหยุดอยู่ที่บานประตู ห้องพี่ชายในความทรงจำในวัยเด็ก
"ป้า..."เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น
"คะ..คุณฌอน"
"เมื่อกี้...ป้าออกมาจากห้องพี่ซลเหรอครับ"
18K
