"พวกมึงเมามากแล้วนะ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!กูอึดอัดโว้ย"
"ถ้าน้ามมดื้อเดี๋ยวพี่จูบนะ" ไอ้ดินพูด เชี่ย!จูบอะไรของมึง ผมพยายามหาทางรอดถ้าเป็แบบนี้ต่อไปผมไม่รอดแน่นอนพวกมันเมากันถึงขนาดไม่มีสติแม้แต่นิดเดียว ผมรู้แล้วพวกมันใช้แค่แขนในการกอดรัดผมจึงรีบขยันตัวถอยลงไปทางข้างล่างและแล้วผมก็ทำได้เมื่อหลุดพ้นจากพวกมันผมจึงรีบเด้งตัวขึ้นจากเตียง
"น้ามม จาหนีไปหนาย" ไอ้ไฟรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความทุลักทุเลแต่ผมไม่อยู่รอแล้วครับรีบไปที่ประตูห้องนอน
พรึ่บ!
"ดื้อนักช่ายม้ายย" ไอ้ไฟจับแขนผมได้ก่อนที่ผมจะไปถึงประตูนี่คือข้อดีของคนตัวสูงสินะแต่!ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาชื่นชมเื่ความสูง ไอ้ไฟมันคว้าแขนผมได้จากนั้นมันผลักผมแรงจนหลังของผมกระแทกผนังห้องเต็มแรงซึ่งทำให้ผมเจ็บมากผมมองหน้ามันที่ตอนนี้ดูเหมือนโกรธจัด ซวยแล้ว!มันต้องต่อยผมแน่เลย ไม่นะไอ้ไฟกูน้องรักมึงไงมึงจะซ้อมกูไม่ได้นะ! ผมหลับตาปี๋เตรียมตัวโดนมันต่อย
จุป จ๊วบ จ๊วบ
ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างกระแทกมาที่ปากจากนั้นมีบางอย่างที่นิ่มๆลื่นสอดเข้ามาในโพลงปากผมลองลืมตาดูสรุปมันคือ ไอ้ไฟจูบ!ผม แถมยังจูบแบบรุนแรงด้วยเกิดมาไปเคยจูบกับผู้หญิงสักคนเลยด้วยซ้ำนี่ผมต้องมาจูบกับมันเป็คนแรกหรอเนี่ยแถมมันยังเป็ผู้ชายอีกด้วย
"เฮ้ยอายฟาย กูขอบ้าง" ไอ้เดินมาผลักไอ้ไฟให้ถอยห่างจากผมทำให้ผมเป็อิสระมีโอกาสได้หายใจหายคอจากนั้น...
จุบ จ๊วบ จ๊วบ
ไอ้ดินจูบผมเป็คนที่สอง เชี่ย!อะไรวะเนี่ย ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวพันกับลิ้นของผม ผมพยายามผลักอกมันออกแต่มันดันเข้าหาผมทั้งตัวทำให้ผมขยับหนีไปไหนไม่ได้
"อื้อ" มันครางในลำคออย่างรำคาญมือหนาจับข้อมือผมทั้งสองข้างขึ้นไปขึงไว้เหนือหัวของผมเอง นี่เรากำลังจะโดนข่มขืนหรือเปล่าวะเนี่ย!ไม่ได้การแล้วผมต้องหาวิธีหนีจากไอ้สองแฝดนี้ให้เร็วที่สุด
"อื้อ" ผมพยายามดิ้นเพื่อหาช่องโหว่ทางหนีแต่มันไม่มีเลยไอ้ไฟก็กำลังเข้ามาซุกไซร้ที่ซอกคอผม ม่ายย!!
แกร๊ก!
"เฮ้ย!ไอ้น้ำ" เหมือนผมยังมีบุญอยู่บ้าง พี่ตั้มเปิดประตูเข้ามาในห้องพอดีเขาเห็นผมตกอยู่ในสถานะการณ์อันเลวร้ายจึงรีบดึงตัวไอ้สองแฝดออก
"พี่ตั้ม" เมื่อเป็อิสระมึงรีบวิ่งไปหลบหลังพี่ตั้มที่เปรียบเสมือนเทวดาของผมในตอนนี้ั้แ่จำความได้ผมไม่เคยกลัวใครครั้งนี้เป็ครั้งแรกที่ผมต้องหลบหลังคนอื่น
"ใครมาเผือกวะ!" ไอ้ดินโมโหะโลั่นห้อง
"นี่ถ้ากูไม่มาดูเพราะไอ้จอมบอกว่ามึงหาเื่ให้ไอ้แฝดโกรธจนไปกินเหล้าเมาขนาดนี้กูว่ามึงคงโดนพวกมันรุมแดกแล้วล่ะไอ้น้ำ" พี่ตั้มหันมาพูดกับผม
"คืนนี้ผมไปนอนห้องพี่นะ" ผมพูดกับพี่ตั้มยังไงคืนนี้ผมคงไม่นอนที่นี่แล้วล่ะโดนแบบนี้ใครจะกล้านอนวะ
"ม่ายด้ายน้ามต้องนอนกับพวกพี่สิ" ไอ้ดินจะเข้ามาดึงตัวผมกลับไปแต่พี่ตั้มช่วยดักไว้ก่อน
"คืนนี้พวกมึงเมามากแล้ว..กูจะให้น้ำไปนอนที่อื่น" พี่ตั้มพูดกับไอ้สองแฝด
"ม่าย น้ามต้องนอนกับพวกเรา น้ามมานี่เดี๋ยวนี้!" ไอ้ดินหงุดหงิดจะมาดึงตัวผมอีกครั้งแต่พี่ตั้มรีบดึงตัวหลบทัน
"ผมม่ายยอมหรอก!"
พรึ่บ!
"ฮึก.." ไอ้ไฟจะเข้ามาดึงตัวผมอีกด้านแต่โดนพี่ตั้มถีบเข้าหน้าอกจนลงไปนอนอยู่บนพื้นจนสลบไป
"เฺฮ้ย! อย่าบอกนะว่าพี่เป็ชู้กาบน้าม"
พรึ่บ!
"ฮึก.." ไอ้ดินโดนพี่ตั้มจัดการจนลงไปนอนอยู่บนพื้นอีกราย
"พวกมันจะเป็อะไรไหมพี่?" ผมถามไม่ตั้มเพราะพวกมันสลบไป
"ไม่หรอกว่ะ กูทำไม่หนักแต่คงเพราะพวกมันเมาด้วยแหละก็เลยสลบไป..ถ้ากูไม่ทำแบบนี้ก็คงไม่หยุดกันหรอก"
"คืนนี้ผมขอไปนอนห้องพี่นะ"
"เออ..ให้มันนอนกันแบบนี้แหละตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้อยู่ดีเมาหนักขนาดนี้ ไปกันเถอะว่ะ" พี่ตั้มเดินนำผมออกไปจากบ้านเพื่อกลับไปบ้านของแกรู้สึกว่าแกจะเพิ่งกลับมาแล้วตรงไปนอนผมเลยเพราะยังอยู่ในชุดสูทอยู่เลย
.
.
เช้า
ผมตื่นมาในห้องพี่ตั้มเมื่อคืนพี่ตั้มให้ผมนอนห้องแกคนเดียวส่วนแกไปนอนกับพี่จอมอีกห้องบ้านหลังนี้พี่ตั้มอยู่กับพี่จอมสองคนส่วนใหญ่คนอื่นก็อยู่กันหลังละสองคนแต่มีแค่บ้านหลังของผมนี่แหละที่อยู่กันสามคน ผมล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกมานอกห้องแต่ไม่เจอพวกรุ่นพี่เขาคงจะออกไปออกกำลังกายตอนเช้ากัน
"ตื่นนานหรือยังวะไอ้แสบ" พี่ตั้มกับพี่จอมกลับมาพอดีทักทายผม
"ได้ข่าวว่าเกือบมีผัวแล้วหรือมึงเมื่อคืน?" พี่จอมทักผมด้วยคำถามที่น่าเอาเท้าไปประทับที่ใบหน้า
"โหพี่..น้องยิ่งเสียขวัญอยู่เนี่ย"
"สมควรแล้วมึง..ใครใช้ให้ไปหาเื่ให้พวกมันโกรธจนไปกินเหล้าเมาขนาดนั้น " พี่ตั้มพูดซ้ำเติม
"โหพี่..มันก็แค่เื่นิดเดียวเองอีกอย่างก็เพราะพี่นั่นแหละที่ไปบอกเื่ที่ผมคุยคนโทรศัพท์กับคนอื่นให้พวกมันฟัง"
"ฮ่าๆ เื่นี้เองหรอวะที่ทำให้เป็เื่ถึงขนาดนี้" พี่ตั้มหัวเราะอย่างนึกขำ
"ก็เออน่ะสิพี่"
"กูไม่อยากรู้ว่าไอ้ลมเป็อะไรกับมึงแต่กูอยากรู้ว่าเมื่อคืนไอ้แฝดพูดสารภาพอะไรกับมึงบ้างวะ?" พี่ตั้มพูด
"สารภาพอะไรของพี่วะ..พวกมันก็พูดไปเรื่อยตามประสาคนเมานั่นแหละผมฟังไม่ค่อยรู้เื่หรอกว่าพวกมันพูดเื่อะไรบ้าง" ผมพยายามพูดบ่ายเบี่ยงให้มันจบๆไป
"มึงโกหกกูไอ้น้ำ..กูรู้ว่าพวกมันต้องพูดความในใจอะไรสักอย่างให้มึงฟัง" พี่ตั้มพยายามพูดกดดันผม
"ความในใจอะไรของพี่เนี่ยพูดเหมือนกับพวกมันจะสารภาพรักกับผมอย่างนั้นแหละ" คึก! ผมชะงักกับคำว่า'รัก'แต่พยายามทำตัวให้เป็ปกติต่อหน้ารุ่นพี่เพราะเขาชอบจับผิดผม
"เมื่อกี้พวกกูแวะไปดูไอ้แฝดมา..มันตื่นกันแล้วนะถามหามึงกันใหญ่เลยว่ะ" พี่จอมพูด
"ก็ปกตินี่พี่พวกมันไม่เจอผมก็ถามหาเป็ธรรมดา"
"หรือวะ อืม..ก็คนมันนอนด้วยกันทุกคืนนี่เนอะ พอหายไปก็ต้องถามหาเป็ธรรมดา" พี่ตั้มพูด -_-!ฟังดูแปลกๆนะ
"เออถ้าอย่างนั้นผมกลับห้องก่อนละกันนะพี่..ไปละ" ผมรีบชิ่งออกมาจากบ้านพี่ตั้มอย่างเร็วเพราะหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามอีกมากมายก่อนจะกลับบ้านพักของตัวเองผมแวะไปเอาข้าวที่บ้านใหญ่มาเผื่อไอ้สองแฝดด้วยเพราะพวกมันน่าจะแฮงค์
ผมได้ข้าวแล้วจึงเดินกลับมาที่บ้านพักตัวเองเจอไอ้แฝดนั่งอยู่หน้าทีวีดูเหมือนจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว
"แผลมึงเป็ยังไงบ้างวะไอ้ดิน?" ผมเดินเข้าบ้านไปทักมันด้วยท่าทีปกติ
"เมื่อคืนทำไมไม่นอนบ้าน?" ไอ้ดินยิงคำถามใส่ผมทันที
"ก็พวกเมาอะ"
"พวกพี่แค่เมาน้ำถึงขนาดไปนอนห้องคนอื่นเลยหรอ?" ไอ้ไฟพูด
"ก็เมื่อคืนพวกมึงเมาหนักมากไง"
"ก็แค่เมาปะ..น้ำถึงขนาดไปนอนที่อื่นเลยหรอ" ไอ้ไฟพูด
"แล้วพวกมึงสองคนจะอะไรกันนักหนาวะก็แค่กูไปนอนที่อื่นคืนเดียวเอง" ผมหมดความอดทนเพราะอึดอัด
"ก็พวกพี่ไม่ชอบที่น้ำไม่นอนกับคนอื่น" ไอ้ดินพูด
"ก็แค่นอนป่ะ..กูไม่ได้ไปเอากับใคร!!" ผมพูดเสียงดังลั่นวางข้าวกล่องกระแทกโต๊ะเสียงดัง บ้านพักทุกหลังในนี้จะเก็บเสียงเป็อย่างดีเพื่อความเป็ส่วนตัว
"....." พวกมันเงียบ
"พวกมึงไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนพวกมึงเองนั่นแหละที่ทำให้กูต้องหนีไปนอนที่อื่น!" ผมพูดแล้วรีบวิ่งเข้าห้องของตัวเองล็อคปิดประตูทันที
"ฮึก.." ผมทรุดตัวนั่งลงตรงบนพื้นปลายเตียงและแล้วสิ่งที่ผมพยายามกลั้นมันก็ออกมา น้ำใสๆค่อยๆไหลออกมาช้าๆ
ก๊อกๆๆ
"น้ำ"
"น้ำ..เมื่อคืนพวกพี่ทำอะไรน้ำ"
"น้ำบอกพี่สิว่าพวกพี่ทำอะไรน้ำ"
เสียงไอ้สองแฝดเคาะประตูถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
ก๊อกๆๆๆ
ก๊อกแก็กๆ
แกร๊ก!
"น้ำ" พวกมันสองคนเปิดประตูเข้ามาได้อย่างก็ไม่รู้ เห็นผมฟุบหน้าร้องไห้อยู่คนเดียวจึงรีบเข้ามาดูผม
"พี่ทำอะไรน้ำ..น้ำบอกพี่สิ" ไอ้ดินใช้มือลูบที่หลังผมแ่เบา
"พวกพี่จำอะไรไม่ได้เลย..พี่ไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรหรือพูดอะไรแรงๆใส่น้ำลงไปบ้าง แต่พี่ขอโทษนะถ้ามันทำให้น้ำเสียใจแบบนี้" ไอ้ไฟลูบหัวผมแ่เบาเช่นกัน พวกมันอ่อนโยนมากแตกต่างจากเมื่อคืนลิบลับ
"มานี้มา" ไอ้ไฟจับหน้าของผมให้เงยขึ้นจากนั้นใช้นิ้วค่อยๆปาดน้ำตาผมออก .
"บอกพี่สิว่าเมื่อคืนพวกพี่ทำอะไรเรา หืม"
"พวกมึง..."
"พวกพี่ทำอะไรเราครับ หืม?" ไอ้ไฟรอคำตอบจากผม
"พวกมึง.."
ปั๊วะ!
ปั๊วะ!
"พวกมึงจะข่มขืนกูไง..ดีนะที่พี่ตั้มเข้ามาเจอพอดีถ้าไม่อย่างนั้นกูได้ฆ่าพวกมึงสองคนแน่ " ผมปล่อยหมัดเข้าไปเต็มๆหน้าไอ้สองแฝดคนละทีแล้วยืนขึ้นด่ามัน
"พวกมึงออกไปเลยนะ..ใครอนุญาตให้พวกมึงเปิดประตูเข้ามาในห้องกู เอาไป!" ผมถีบไล่ไอ้สองแฝดให้ออกจากห้อง
"เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลยตอนนี้เล่นบทโหดซะแล้วหรอ" ไอ้ดินพูด
"แล้วเื่เมื่อคืนล่ะเรายังคุยกันไม่จบเลย" พวกมันสองคนได้แต่ยกแขนขึ้นมาตั้งการ์ดเพื่อกันเท้าของผมที่กำลังถีบพวกมันอยู่ไม่ให้โดนจุดสำคัญ
"ไม่อยากคุยแล้วโว้ย..ถ้าพวกมึงคิดจะทำแบบนั้นกับกูอีก กูจะตัดของพวกมึงทิ้งให้ไอ้วูฟและเพื่อนๆมันกิน(หมาป่าของนายที่เลี้ยงไว้)
"โหน้ำ..โหดจังวะ"
"ออกไปจากห้องกู!" ผมใช้เท้าถีบพวกมันไม่หยุดจนพวกมันยอมถอยทัพออกไปจากห้องผมแต่โดยดีเมื่อพวกมันสองคนออกไปพ้นประตูห้องผมรีบปิดประตูทันทีคราวนี้ล็อคกลอนอย่างแ่า
"เกือบไปแล้ว" ผมใช้มือจับอกข้างซ้ายของตัวเองที่กำลังเต้นแรงเพราะได้รับััที่อ่อนโยนจากพวกมันเมื่อสักครู่
"พวกมึงจะทำแบบนี้บ่อยๆไม่ได้นะ"
เช้านี้ไอ้สองแฝดมาส่งผมที่ตึกเรียนตามปกติวันนี้ไอ้ไฟเป็คนขับรถเพราะไอ้ดินยังขับรถไม่ได้หลังจากได้ปรับความเข้าใจกันแล้วรวมทั้งมันยังซื้อซิมมาเปลี่ยนเบอร์ใหม่ให้ผมด้วยเพื่อไม่ให้ไอ้ลมติดต่อผมได้อีกและอีกเื่คือมันสั่งให้ผมไปรอที่อื่นตอนเลิกเรียนเผื่อไอ้ลมมันจะมาหาผมอีก ผมคิดว่าผมน่าจะได้พ่อแล้วล่ะถ้าจะสั่งกันทุกอย่างขนาดนี้ส่วนเื่ที่พวกมันจูบผมผมไม่ถือสาเพราะคิดว่ามันเมาไม่มีสติแต่ถ้ามีอีกผมกระทืบมันแน่
"อย่าลืมที่บอกล่ะ" ไอ้ดินพูดย้ำ
"ครับคุณพ่อทั้งสอง" ผมพูดประชด
"ตั้งใจเรียนนะน้ำ" ไอ้ไฟพูด
"เออ..กูไปล่ะ" ผมพูดลาพวกมันก่อนจะเดินไปขึ้นตึกเรียน
"ว่าที่ผัวต่างหาก หึหึ" สองแฝดยิ้มร้ายหลังจากร่างเล็กขึ้นตึกเรียนไปแล้วพวกเขาจึงออกรถไปยังตึกเรียนของตัวเองบ้าง
.
.
หลังเลิกเรียนผมไปรอพวกมันตามที่มันสั่งผมมานั่งรอมันแถวๆสวนของมหาลัยซึ่งต้องมันอยู่ห่างไกลกับตึกเรียนของผมพอสมควรแต่ผมก็ไม่อยากมีปัญหากับไอ้สองแฝดอีกก็เลยยอมทำตามที่มันสั่ง ระหว่างรอก็เหมือนเดิมผมเล่นเกมในมือถือกั้นเวลา
"เปลี่ยนเบอร์หนีเลยนะ..ใจร้ายจังเลยนะน้ำเนี่ย" เสียงสยองมันมาอีกแล้วผมหันไปมองไอ้ลมที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาผมที่เก้าอี้
"หยุด!" ผมสั่งมันแต่มีหรอที่มันจะทำตาม มันเดินเข้ามาหาผมเร็วขึ้น
"ไม่เจอกันตั้งหลายวันแหนะ" ไอ้ลมนั่งลงข้างผม
พรึ่บ!
ผมรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วแสง
"กลัวใครมาเห็นหรือไง?"
"เปล่า..แต่กูรำคาญมึง"
"ไอ้สองแฝดนั่นสำคัญกับน้ำขนาดนั้นเลยหรอถึงได้เชื่อฟังพวกมันจังเลยนะ"
"เกี่ยวอะไรกับพวกมัน..กูมีสมอง คิดได้เอง"
"หรือว่า...พวกมันเป็แฟนน้ำหรือ?"
พรึ่บ!
"กูไม่ชอบที่มึงพูดแบบนี้" ผมจับคอเสื้อมันแน่นด้วยความโกรธ
"ที่ถามเพราะแค่อยากรู้ว่าใช่หรือไม่ใช่ แค่นั้นเอง"
ฟึ่บ!
ผมเลือกที่จะหยิบกระเป๋าแล้วเดินหนีมัน
"น้ำ..เดี๋ยวก่อนสิ เราขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป" ไอ้ลมเดินตามผมมา
"มึงหยุดตามกูสักทีเถอะไอ้ลม!..กูไม่อยากคุยกับมึง ต้องให้กูพูดอีกกี่ครั้งมึงถึงจะเข้าใจวะ" ผมหยุดเดินแล้วหันกลับไปตะคอกใส่มัน
"ก็บอกแล้วไงว่าเราแค่อยากเป็เพื่อนกับน้ำ" เฮ้อ..มันพูดเป็อยู่ประโยคเดียวหรือไงวะ
"โอ้ย!ไอ้ลม กูเหนื่อยใจกับมึงจริงๆ" ผมใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างผลักหน้าอกมันเต็มแรงจนมันเซถอยหลังไปนิดหน่อย
"ถ้าเป็เพื่อนไม่ได้ถ้าอย่างนั้น..เราขอจีบนะ" ผมเบิกตากว้างกับคำพูดของมัน
"พูดเชี่ยอะไรของมึงวะ!"
ผลั๊ะ!
ผมสาวหมัดเข้าไปที่หน้ามันหนึ่งทีเต็มๆก่อนจะหันหลังใส่เกียร์หมาวิ่งหนีมันผมวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หันไปมองว่ามันจะวิ่งตามมาหรือไม่ผมรู้แค่ว่าต้องอยู่ให้ห่างจากมันให้มากที่สุด ทำไมมีแต่ผู้ชายเข้าหาผมกันจังวะหนือพวกมันแค่กวนประสาทกันแน่
.
.
ณ ผับของนาย~
ผมยังไม่ได้บอกเื่วันนี้ให้ไอ้แฝดฟังเพราะถ้าพวกมันรู้ต้องโกรธอีกแน่ คืนนี้ผมมาคุ้มกันนายกับไอ้สองแฝดรวมพี่ตั้มอีกคนก็เป็สี่คน นายมีคุยงานกับหุ้นส่วนที่ร้าน
"เรียนเป็ยังไงกันบ้างล่ะ?" นายเอ่ยถามขึ้นขณะนั่งรถไปร้านโดยมีไอ้ไฟเป็คนขับรถไอ้ดินนั่งข้างคนขับ(ไอ้ดินเพิ่งไปตรวจแผลที่โรงพยาบาลเมื่อตอนค่ำหมอให้ถอดผ้าคล้องแขนได้แล้วแต่นายสั่งห้ามอย่าเพิ่งขับรถ)คืนนี้นายจะให้คนอื่นมาแทนไอ้ดินแต่มันดื้อด้านมาจนได้ขนาดนายยังห้ามพวกมันไม่ได้เลย ผมกับพี่ตั้มนั่งกับนายเบาะหลัง
"ดีครับ..สนุกดี คงเป็เพราะปีแรกอาจไม่ค่อยหนักเท่าไหร่" ผมตอบนาย
"น้องเก่งครับก็เลยเรียนได้สบายๆ ผมได้ยินคนอื่นที่เรียนสาขาเดียวกับน้ำบ่นกับใหญ่ว่าปีหนึ่งเรียนยากมากเพราะเนื้อหาเยอะ" ไอ้ดินพูด
"พวกมึงนี่อวยไอ้น้ำกันเก่งเนอะ" พี่ตั้มพูดแหวะ
"พวกมันก็แค่พูดตามความจริงนี่พี่"
"แกมีความสุขกับสิ่งที่แกเลือกก็ดีแล้ว" นายพูดทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
"ครับนาย"
"แล้วพวกแกสองคนล่ะไปเรียนไปมีเื่กับใครหรือเปล่า?" นายถามไอ้สองแฝดบ้าง
"โห..พวกผมไม่ถึงขนาดนั้นครับนาย พวกผมตั้งใจเรียนมากเลยครับไม่เคยไปเรียนสายสักครั้ง" ไอ้ไฟพูด
"อย่าให้กูรู้นะว่าพวกมึงสองตัวโกหก..กูเห็นตอนเรียนมัธยมมีเื่ไม่เว้นวัน" พี่ตั้มพูดแขวะไอ้สองแฝด
"โหพี่..นั่นมันสมัยวัยรุ่นมีเื่ชกต่อยเป็ธรรมดาแต่ตอนนี้ไม่มีแล้วไง" ไอ้ดินพูด
เราพูดคุยกันไปจนถึงร้านของนายพอลงจากรถพวกเราจึงเปลี่ยนโหมดเป็บอดี้ดาร์ดตีหน้านิ่งเพื่อความน่าเกรงขาม
พี่ตั้มลงไปก่อนเพราะนั่งติดประตูรถเขาสอดส่องไปทั่วบริเวณเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงเปิดประตูอีกครั้งให้ผู้เป็นายออกไปจากรถ
พวกเราตรงไปยังห้องวีไอพีที่นัดหุ้นส่วนไว้เมื่อเข้าไปในห้องผมชะงักเล็กน้อยเมื่อเจอหน้าใครบางคนที่พี่ตั้มเช็คแล้วว่าคืนนี้มันจะไม่มาแต่ที่ไหนได้มันกำลังยืนจ้องมาที่ผมคนเดียวด้วยสีหน้านิ่งๆเพราะอยู่ต่อหน้าผู้เป็นายพวกเราเลยไม่สามารถแสดงอาการอะไรได้
ผมหันไปมองไอ้สองแฝดที่จ้องไปที่ไอ้ลมด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนกัน...
523
