“อยากรู้จริง เื่นี้จะทำให้เราเข้าร่วมการวางแผนได้ไหมนะ”
แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้างรีบกลับไปยังค่ายพร้อมกับข่าวใหญ่ที่กำลังจะสั่นะเืวิทยาลัยทั้งหมดที่เข้ามาในการทดสอบครั้งนี้ ด้วยข่าวที่กำลังจะนำไปบอกนี้เองแอนเดอร์สันคิดว่ามันจะส่งผลให้เขาดูมีค่าขึ้นมาอย่างแน่นอน แต่ทันใดนั้นเขากลับหยุดเท่าตัวเองลงก่อน หลังจากระบบแจ้งเตือนให้เขารู้ว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง
[แจ้งเตือน ท่านตกอยู่ในอันตราย]
“มอนสเตอร์หรือว่าจะเป็คน”
สายตากวาดไปรอบๆข้าง แอนเดอร์สันอยากได้เวทมนตร์ตรวจจับรอบๆพื้นที่เป็อย่างมาก หากเขาสามารถสแกนพื้นที่รอบๆได้คงจะดีไม่น้อย แม้เขาจะมีเวทมนตร์ตรวจสอบ มันกลับมีขอบเขตที่สั้นเกินไป ไม่สามารถแสดงสิ่งที่อยู่ห่างกว่า 10 เมตรให้เขาเห็นได้
“เราคิดถูกสินะ”
ชายในชุดคลุมสีดำปกปิดชุดเกราะวิทยาลัยมองจ้องไปยังเป้าหมายที่หยุดเท้าแล้วเข้าไปหลบหลังต้นไม้ ด้วยเวทย์ลบร่องรอยที่มันใช้ไม่น่าจะมีใครดูออกได้ว่ามันหลบอยู่แถวนี้ แต่เป้าหมายกลับรู้ดีเกินไป เพียงแค่วิ่งเข้ามาในระยะที่มันพึ่งตรวจจับอีกฝ่ายได้ อีกฝ่ายกลับรู้ว่าตัวเองถูกจ้องมองในทันที
“แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อแกเป็แค่นักเวทย์ 6 ปีจะเอาอะไรมาชนะ”
ธนูขึ้นสายเล็งยิงไปยังแอนเดอร์สัน แม้เขาจะหลบอยู่หลังต้นไม้ก็ตาม ตำแหน่งที่แอนเดอร์สันหลบกลับอยู่ในจุดที่มองเห็นได้ชัด ทันทีที่ธนูขึ้นสายพร้อมกับเปิดใช้งานเวทย์ลงไปยังธนูแล้วนั้น ลูกธนูที่ขึงจนตึงก็ได้พุ่งเข้าหาแอนเดอร์สันในทันที
พิ้ว!
เสียงวัตถุพุ่งผ่านอากาศทำให้แอนเดอร์สันตื่นตัวอย่างหนัก ก่อนจะะโหลบออกจากต้นไม้ที่หลบซ่อนตัวเปลี่ยนไปเป็ต้นไม้ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล แต่แล้วเขากลับใเมื่อวัตถุที่กำลังพุ่งผ่านอากาศเคลื่อนที่เร็วมากจนเฉียดร่างของเขาไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น ถึงมันจะถากเอวไปไม่มาก พลังเวทย์ที่มากับลูกธนูกลับสร้างาแให้เขาจนเืไหลออกมา
“ชิ พลังเวทย์จากนักเวทย์ 15 ปี”
แอนเดอร์สันมองไปยังจุดตกของลูกธนู เขาถึงขั้นกลืนน้ำลายลงคอเพราะต้นไม้ราว 5 ต้นที่ขวางทางการพุ่งของธนูถูกทะลวงจนเกิดรูกว้าง 1 เมตร ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงสายลมถูกแหวกจึงะโหลบแล้วยิงปืนสวนไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งออกมา แต่เขากลับไม่พบใครในตำแหน่งที่ลูกธนูพุ่งออกมาเลยสักนิดเดียว
“ให้ตายสิ”
ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว!
ศรสายลมถูกยิงไปยังจุดที่ยิงเมื่อครู่อีกครั้ง ทันใดนั้นแอนเดอร์สันกลับพบว่าลูกธนูเปลี่ยนตำแหน่งใหม่ มันมาจากฝั่งซ้ายเขาจึงะโหลบแล้วยิงสวนกลับไป อย่างไรก็ตามการเคลื่อนไหวของเขากลับช้าไป ทำให้ธนูเสียบเข้ากลางหัวไหล่ ส่งผลให้เขาล้มตัวลงไปนอนบนพื้นดิน ถึงอย่างนั้นเขาไม่ลืมจะกลิ้งหลบใต้รากไม้มองหาคนที่ยิงเขา
“พึ่งวันที่ 5 ก็ถูกสั่งฆ่าแล้วเหรอ จะไม่รีบไปหน่อยหรือไงกัน”
แอนเดอร์สันมองหัวไหลของเขา ปรากฎว่าลูกธนูที่ปักเข้าไปมีพลังบางอย่างแผ่ออกมาต่อต้านพลังของชุดเกราะส่งผลให้เขาได้รับาแที่ไม่ควรจะเกิด ทั้งที่ชุดเกราะสามารถลดพลังเวทย์ที่โจมตีไม่ให้เกิดาแได้ อย่างไรก็ตามเขากลับต้องมองหาทางหนี การต่อสู้กับนักเวทย์ 15 ปีเกินกว่าที่เขาจะทำได้ ตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยว่าศัตรูมีจำนวนเท่าไหร่ ทางออกที่ทำได้จึงเป็การวิ่งหนีเท่านั้น
“เราจะถูกถอดออกจากการแข่งไม่ได้”
แอนเดอร์สันหักลูกธนูให้เหลือเพียงแค่ส่วนหัวที่ปักเข้าไปในหัวไหล่แล้วเปลี่ยนะุปืนให้เป็มีดสายลม เขาไม่้าฆ่าแต่้าเวทย์ที่ทำให้เขาโจมตีได้เป็วงกว้าง ทันทีที่สูดลมหายใจเข้าปอดจนเต็มอิ่มนี้เองนั้นแอนเดอร์สันก็พุ่งออกจากรากไม้มุ่งหน้ากลับไปยังค่ายวิทยาลัยอาร์เดลในทันที
ปิ้ว!
เสียงลูกธนูพุ่งแหวกสายลมดังขึ้นอีกครั้งแอนเดอร์สันจึงะโหลบแล้วยิงสวนกลับไปด้วยเวทย์มีดสายลม ทันทีที่ลูกธนูพุ่งแหวกสายลมมาอีกครั้งหนึ่ง เขาไม่ลืมที่จะะโหลบเข้าไปใต้รากไม้แล้วพุ่งหนี
ปิ้ว ปิ้วปิ้ว ปิ้ว
ลูกธนูลูกแล้วลูกเล่าพุ่งไล่ตามหลัง แอนเดอร์สันทำเช่นเดิมคือการหลบมัน แม้การหลบจะไม่สามารถหลบได้ทุกครั้ง ลูกธนูที่หลบไม่ได้นั้นกลับปักอยู่ในจุดไม่อันตราย เขาจึงฝืนร่างกายพาตัวเองกลับไปยังค่ายให้ได้ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหล แอนเดอร์สันจึงเปลี่ยนทิศทางวิ่งไปยังตำแหน่งที่มีแม่น้ำอยู่ในทันที
“มันอยู่ไหนกันแน่”
สองขาวิ่งเต็มกำลัง สองตากวาดผ่านรอบๆสังเกตทุกๆอย่างที่ทำให้เขารอดไปได้ อย่างไรก็ตามการวิ่งและการสำรวจของแอนเดอร์สันกลับยังไม่พบศัตรูที่ไล่ตาม เขาไม่รู้เลยว่ามันมากันเท่าไหร่ รู้เพียงแค่ว่าธนูที่พุ่งเข้ามาโจมตีเป็พลังของนักเวทย์ 15 ปี ทันใดนั้นเขาก็มองไปเห็นมอนสเตอร์กลุ่มใหญ่ แอนเดอร์สันไม่รอช้ายิงเวทย์มีดสายลมเข้าไปโจมตีพวกมัน จนทำให้ฝูงมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายไก่ตัวสูง 3 เมตรนั้นหันมองเขาแล้ววิ่งตาม
“แบบนั้นแหละดี”
แม้จะมีความสิ้นหวังในการหลบหนี การมาเพิ่มของมอนสเตอร์ที่กำลังไล่ตามกลับทำให้แอนเดอร์สันรู้สึกดี ด้วยความสูงของพวกมันสามารถบดบังตัวของเขาที่กำลังวิ่งหนี ทำให้การยิงไล่หลังยากลำบาก คนที่ยิงนอกจากจะถูกบดบังแล้ว มันต้องใช้พลังเวทย์มากกว่าเดิมในการยิง เพื่อให้ลูกธนูของมันเจาะลำตัวของมอนสเตอร์มีความรุนแรงพอจะเจาะร่างกายของแอนเดอร์สัน
ปิ้ว!
“เห็นสักที”
ด้วยการช่วยบดบังของมอนสเตอร์ ส่งผลให้แอนเดอร์สันเห็นชายสวมผ้าคลุมสีดำกำลังะโไปตามกิ่งไม้ไล่ตามหลังห่างไปราว 60 เมตร ทันใดนั้นเองเขาที่มาถึงแม่น้ำก็ได้ตัดสินใจะโลงไปในทันที ก่อนจะดำหนีไปจากจุดที่ะโลงมา
“เป้าหมายหนีไปได้ คงต้องรอครั้งถัดไป”
ระบบสื่อสารของชายชุดดำเปิดใช้งาน ทางฝั่งปลายทางที่ได้ยินการรายงานล้วนแล้วเงียบเสียง ไม่มีใครออกคำสั่งเพิ่มเติมทำให้ชายที่ไล่ล่าแอนเดอร์สันรู้ตัวว่าหน้าที่ในการไล่ล่าของเขายังคงดำเนินต่อไป แม้ตอนนี้แอนเดอร์สันจะะโลงไปในแม่น้ำแล้วก็ตาม สุดท้ายตำแหน่งที่เขาเดินทางไปยังคงเป็ค่ายวิทยาลัยอาร์เดลเช่นเดิม มันจึงพุ่งตัวไปดักรอที่นั่น
พรวด!
“ชิ ได้ตั๋วมาใบเดียว แสดงว่าไอ้ที่ไล่ล่าเราเป็คนที่จับตามองเรามาตลอด”
แอนเดอร์สันพาร่างของตัวเองขึ้นมาจากแม่น้ำแล้ววิ่งกลับไปยังค่าย ด้วยระยะทางที่เขาดำน้ำมาไกล เขาคิดว่าตัวเองอยู่ห่างจากค่ายไปไม่ไกลเท่าไหร่มาก อย่างไรก็ตามเขายังไม่กลับค่ายในตอนนี้เพราะมันยังมืดค่ำ จึงรอให้ฟ้าสว่างก่อนถึงจะปลอดภัยกับตัวของเขาเอง
“ระบบ มีเวทย์รักษาขั้นพื้นฐานสุดๆขายไหม”
แอนเดอร์สันสอบถามระบบ เขาอยากรู้ว่าตั๋วที่ตัวเองมีพอจะซื้อเวทย์พื้นฐานที่สุดได้หรือไม่ เพียงแค่สามารถห้ามเืได้เขาก็พอใจ
[แจ้งเตือน โฮสต์สามารถซื้อของได้เพียงแค่สิ่งที่ปรากฎบนวงล้อเสี่ยงโชคเท่านั้น ตอนนี้เวทย์รักษาพื้นฐานไม่ปรากฎบนวงล้อมเสี่ยงโชค มีเพียงเวทย์รักษาระดับ 4 เท่านั้นที่ใกล้เคียงกับความ้าของโฮสต์]
แอนเดอร์สันเห็นราคาของเวทย์ระดับ 4 เขาถึงขั้นถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะค้นกระเป๋าด้านหลัง แม้ตอนนี้เขาจะไม่รู้ว่าสมุนไพรแต่ละอย่างทำอะไรได้บ้าง จึงนำมันทั้งหมดออกมาเคี้ยวเพื่อทดลองดูว่าจะมีสมุนไพรที่สามารถรักษาาแของเขาได้ไหม เขารู้สึกว่าตัวเองพลาดที่ไม่ศึกษาเกี่ยวกับเื่สมุนไพรเอาไว้บ้าง
—-----------------------------
“คุณปีแอร์ ทุกอย่างที่อยู่ใกล้เขตของเราถูกเก็บไปจนหมด”
เสียงรายงานดังขึ้น่ฟ้าสาง ปีแอร์ที่พาคนของเขาออกมาสำรวจนอกค่ายก็พบเข้ากับเื่น่าใเกี่ยวกับทรัพยากรทั้งหมดที่ถูกขโมยไป เดิมทีทรัพยากรรอบๆค่ายจะถูกนักเรียนของแต่ละค่ายเก็บไปจนหมดเพื่อนำไปจัดอันดับนักเรียนในวิทยาลัยเดียวกัน ตอนนี้กลับมีวิทยาลัยอื่นเข้ามาขโมยมันไป ส่งผลให้นักเรียนของวิทยาลัยกฤตินต้องเดินทางไกลขึ้นเพื่อล่าในแต่ละวัน ทันใดนั้นนักเรียนที่แยกออกไปสำรวจก็ได้วิ่งหน้าตั้งกลับมารายงานสิ่งที่ตรวจพบ
“คุณปีแอร์ ทางทิศตะวันตกเราเจอเศษชุดเกราะหล่นอยู่ครับ”
“ชุดเกราะ เป็ของวิทยาลัยใด”
“เฟลิกซ์ครับ เศษชุดเกราะที่ผมเห็นหล่นอยู่ใกล้กับซากมอนสเตอร์ 15 ปีที่ถูกตัดหัวไป คาดว่าจะเกิดการต่อสู้หนักหน่วงขึ้นจนมีเศษชุดเกราะหล่นใน่กลางคืน”
ปีแอร์เดินไปสำรวจจุดที่มีเศษชุดเกราะหล่นพื้น ก่อนที่เขาจะพบว่ามีเศษชุดเกราะราว 5 ส่วนที่ไม่เหมือนกันหล่นอยู่รอบๆ จากการมองพวกมันถูกเวทย์ลมตัด อย่างไรก็ตามมันก็เป็เครื่องยืนยันว่าคนที่ลงมือเมื่อคืนคือนักเรียนวิทยาลัยเฟลิกซ์
“บอกทุกคนให้รู้ ต่อจากนี้ไปฉันจะเป็คนนำในการล่า เราจะแบ่งกลุ่มให้ชัดเจนขึ้นเพราะการล่าจำเป็ต้องเข้าไปในเขตของวิทยาลัยอื่น”
ปีแอร์ออกคำสั่งจากนั้นพวกเขาก็เดินทางกลับไปยังค่ายเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมกับการปะทะที่กำลังจะเกิดขึ้น
—-------------------------------
“หืม ทำไมเขากลับใน่เช้า”
สายตาของนักเรียนวิทยาลัยอาร์เดลมองไปยังแอนเดอร์สัน ่เช้าที่กลุ่ม 2 กำลังจะเดินออกไปไล่ล่านั้น กลับมีแอนเดอร์สันเดินกลับเข้ามาในค่ายด้วยสภาพาเ็หนัก อย่างไรก็ตามไม่มีนักเรียนคนใดกล้าเข้าไปถามและให้การช่วยเหลือ เนื่องจากรอยแผลบนร่างของแอนเดอร์สันยืนยันได้ว่าเขาต่อสู้กับคนมา ซึ่งทุกคนในที่นี้ล้วนคิดว่าคนที่แอนเดอร์สันต่อสู้จะต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ทว่าแอนเดอร์สันกลับเป็ฝ่ายเข้าใกล้นักเรียนที่กำลังรวมกลุ่มกันใจกลางค่ายแทน ทำให้พวกเขาแหวกทางออกปล่อยให้แอนเดอร์สันได้เดินตรงผ่านพวกเขาไป
“โซเดียร์ ฉันมีข่าวใหญ่จะบอก เื่นี้เกี่ยวข้องกับวิทยาลัย”
“เฮ่ย ไม่ใช่ว่าแกจะลากพวกเราไปเป็โล่กำบังให้หรอกนะ” หนึ่งในนักเรียนร้องะโด้วยความไม่พอใจ หลังจากเห็นแอนเดอร์สันเข้าหาโซเดียร์เพื่อจะเสนอบางอย่าง แอนเดอร์สันกลับไม่สนใจเสียงรอบข้าง เขาสนใจเพียงแค่เสียงโซเดียร์เท่านั้น
“นายอยากได้อะไรเป็สิ่งแลกเปลี่ยน”
“ยา ฉันอยากแลกเปลี่ยนกับยา” เดิมทีแอนเดอร์สันเตรียมตัวจะแลกเปลี่ยนกับเก้าอี้ของผู้ที่สามารถวางแผนในการทดสอบ ตอนนี้เขา้ายาหรือไม่ก็เวทย์รักษาด่วน
“แล้วข้อมูลของนายสำคัญมากแค่ไหน”
“เมื่อคืนมีวิทยาลัยหนึ่งพานักเรียนทั้งหมดเดินทางไปยังพื้นที่ล่าของวิทยาลัยกฤติน เธออยากรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากพวกเขาบุกไปยังพื้นที่ล่าของวิทยาลัยอื่น และเธออยากรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้”
“เฮ่ย มันไม่มีใครบ้าออกล่าตอนกลางคืนหรอก ต่อให้จะพานักเรียนไปหลายพันสุดท้ายก็เสี่ยงอยู่ดี” เสียงรอบข้างยังคงร้องขัดขวาง แอนเดอร์สันกลับมองจ้องไปยังหญิงตรงหน้าเพราะเธอเป็หนึ่งในคนที่สามารถตัดสินใจได้
“ใครใช้เวทย์รักษาได้ ฉันขอให้ช่วยเขาหน่อย เรา้าข้อมูลจากเขาที่หายไปตลอดทั้งคืน”
หลายคนไม่พอใจ แต่ก็มีหลายคน้ารู้เื่ที่แอนเดอร์สันหายไป นักเรียนที่ใช้เวทย์รักษาได้จึงเสนอตัวออกมาช่วยรักษา
1K
