ตอนที่ 10 The Girl
“เ้าทำอะไร ผู้ติดตามของข้า?”
พระนางทรงสังเกตท่าทีของผู้ติดตามอยู่พักใหญ่ นางมีอาการแปลกๆ ผิดเพี้ยนไป ใบหน้านั้นได้แต่แหงนมองผืนนภา เป็เวลานาน จนพระนางอดที่จะชักถามที่มาของอาการแปลกๆ นี้ไม่ได้
“อ่อ อ่อ...ทูลพระนางเพ่ค่ะ กระหม่อมแค่รู้สึกไม่ค่อยดี มันรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นบนดวงดาว มันเป็ลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะดี นะเพ่ค่ะเหมือนจะมีเื่ร้ายๆ เกิดขึ้นกับสหายของกระหม่อม”
ผู้ติดตามรายงานไป ใบหน้านางก็ดูโศกเศร้าลงตามไปด้วย
“เ้าแค่รู้สึก......ความจริงมันยังไม่ได้เกิดขึ้นเลยสักนิด เราว่า..เ้าใช้ความรู้สึกส่วนตัวอย่างเดียว มาตัดสินทุกอย่างไม่ได้หรอกนะ บางครั้งลางสังหรณ์ก็เชื่อถือไม่ได้เสมอไป แต่สิ่งสำคัญคือเ้าต้องอยู่กับปัจจุบัน เพราะมันคือความจริง เ้าต้องอยู่กับโลกความของความจริงนะผู้ติดตาม”
พระนางกล่าวจบก็เดินจากไป ปล่อยให้ผู้ติดตามขบคิดอยู่คนเดียวในภวังค์ความเงียบนั้น
เสียงร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องฟ้ามาจากทางไกล โพ้นอีกฝากฝั่ง แม้ไม่สามารถใช้สายตามองเห็นทะลุไปได้ แต่แว่วเสียงร้องโหยหวนนั้น กลับนำมาซึ่งความเยือกเย็น ความหลอน ที่พัดโชยเอากลิ่นอายความชั่วร้ายติดตามมาด้วย เพลานี้ สิ้นแสงตะวัน ความมืดได้ครอบงำดาวเคราะห์โลก
ในอีกฝั่งฟ้า แม้แหงนหน้าขึ้นนภา กลับมีดวงดาราตระหงานสุกสกาวสว่างไสว ส่องแสงสกาว ระยิบระยับแข่งกัน แต่ภายใต้ผืนแผ่นฟ้านั้น กลับกำลังร้อนระอุดั่งเปลวเพลิง กลุ่มคนส่วนใหญ่กำลังหลบซ่อนหนีความตาย อยู่อย่างขวัญผวา เป็ที่รู้กันดีว่า เวลาพลบค่ำเช่นนี้ จะไม่มีการใช้เสียงใดๆ เกิดขึ้น ในการสนทนาเด็ดขาด ทุกคนบนดาวเคราะห์โลกดั่งโดนโรคใบ้กลืนกินชั่วคราว เพียงเพื่อรอเวลา 12 ชั่วโมงเท่านั้น ความเป็อิสระก็จะถูกปลดปล่อย ให้ชีวิตนี้ได้ต่อลมหายใจต่อไป เพื่อยืดเวลาของการมีชีวิตอยู่อย่างมีความหมาย นับต่อจากวินาที
ปืนที่แนบข้างลำตัวคืออาวุธคอยชี้ความเป็ความตาย และความแม่นยำคืออาหารของมัน ในความเงียบกริบแม้ลมหายใจก็แทบจะไม่ยินเสียง ทุกฝีก้าวคืออันตราย หายนะทั้งสิ้น จนกว่าจะมองเห็นแสงตะวัน พวกอัปลักษณ์ พวกอสูรกายร้าย พวกปีศาจ พวกมันกำลังเดินโต๋เต๋ไปโต๋เต๋มาอยู่เบื้องล่างของพวกเรา การทำที่อยู่บนต้นไม้สูงแบบนี้ ทำให้ความสูงคือชัยภูมิที่ได้เปรียบ เพราะความสูงนั้นสามารถมองเห็นเบื้องล่างได้ในระยะไกลในวงกว้างขึ้น
ฉันและสตาร์น้องสาวกอดปืนไว้แน่นข้างลำตัว ลูกะุเต็มนัด สายตามองเล็งมาเบื้องล่าง เราสองคนยืนอยู่คนละฝั่งคอยระวังการจู่โจมของพวกมัน โดยมีผู้มาเยือน อีก 3 คน ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาไม่มีอาวุธติดตัว และพวกเราเองก็ไม่ได้มีอาวุธสำรองเหลือไว้ เพื่อเตรียมให้พวกเสียด้วย พวกเขาจึงทำได้เพียงยืนดูเท่านั้น
จากเบื้องล่างมองลงมา ถ้ากะระยะด้วยสายตา ปืนของพวกเราสามารถใช้ความเร็วในการยิงกระหน่ำรัวๆ ส่งความตายให้พวกเหล่าอสูรกายร้ายได้ราวๆ 5- 10 ตัว ติดต่อกัน
แต่การอยู่บนที่สูงกว่าเช่นนี้ พวกเราก็ไม่รู้ว่าเหล่าอสูรกายร้ายนั้น พวกมันจะมีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาหรือไม่ และทิศทางในการยิง แรงโน้มถ่วงก็ต้องเปลี่ยนไป ความยากก็เกิดขึ้น แต่ยังดีที่พวกเราเคยฝึกการยิงในยะระแบบนี้มาก่อน
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!!!
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!!!
เสียงเหมือนมีสิ่งของอะไรบางอย่างล้วงหล่นลงสู่พื้นล่าง วินาทีนั้นแววตาของทุกคนหันมามองยังต้นเหตุเป็จุดเดียว ภาพที่เห็นเป็ หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงาม นางชักเริ่มหน้าเสีย ได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด เมื่อรู้ว่าตัวเองเป็สาเหตุของเสียงนั้น เธอมีอาการเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ แต่แล้วก็มีใครบางคนโผล่เข้ามาหาเธอ เขาปลอบโยนเธอด้วยการโอบกอดร่างของเธอเอาไว้ กลิ่นกายที่ขลุกและคุ้นเคย อ้อมกอดนั้นเป็ของพระนางองค์ราชินี ฉันได้แต่จ้องมองผู้หญิงสวยๆ และดูเซ็กซ์ซี่ทั้งคู่ เขายืนกอดกันกลม
ฉันคงไม่ได้รู้สึกอิจฉาเขาสองคนใช่ไหม? เพราะเสียงหายใจของฉันประกอบกันการส่ายหน้า ความรู้สึกของฉันมันร้อนเผ่า อยู่ๆ ร่างกายของฉันก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมา สายตาของฉันทนดูภาพผู้หญิงกอดกันกลมแบบนี้ต่อไปไม่ได้ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแทน
นี่ถ้าไม่ติดตรงเป็เวลากลางคืนห้ามใช้เสียง ฉันคงต้องะโให้เขาสองคนไปยืนกอดกันไกลๆ เฮ้ย.....
และแล้วแรงกระแทกอยู่เบื้องล่าง ก็ส่งแรงสั่นะเืมายังบ้านไม้ของเรา ให้โยกย้ายตาม สายตาของทุกคนมองลงพื้นล่างเป็ตาเดียวด้วยความตื่นตระหนก ภายใต้เบื้องล่างเหล่าอสูรกายร้ายกำลังรุมล้อมต้นไม้นี้เอาไว้ พวกมันใช้หัวกระแทรกชนเข้าที่ต้นไม้ และอีกตัวก็ชนตามกัน ความรู้สึกเหมือนแผ่นดินไหว ที่กำลังแยกออกจากกัน เสียงร้องอุทานเพราะความใก็พลั่งเผลอหลุดออกมาจากใครบางคนในพวกเรา
และแล้วสิ่งที่จะสยบพวกอัปลักษณ์นี้ลงได้ คือหยัดเยียดความตายให้พวกมันซะ
ปัง ปัง ปัง!!
ปัง ปัง ปัง!!
ปัง ปัง ปัง!!
เสียงระฆังสังหารดังสนั่นหวั่นไหว ปลายกระบอกปืนเห็นแต่เขม่าควันลอยฟุ้งขึ้นมา กลิ่นอายความตายฟุ้งกระจาย คำตอบคือเืหลั่งไหลริน เต็มพื้นพสุธา
เราจะอยู่ด้วยกันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกอย่างไร เอามาแชร์กัน
77K
