บรรยากาศในบ่อนัเขียวหนาวเย็นลงอย่างฉับพลัน นักพนันรอบโต๊ะต่างขยับเข้ามาใกล้เพื่อดู "ไอ้ขี้คุก" ที่บังอาจใช้ชีวิตเป็เดิมพัน เ้ามือที่ชื่อ 'อาเหวิน' แสยะยิ้มพลางกรีดไพ่ในมือ เสียงไพ่กระทบกันดัง พรึ่บ พรึ่บ ราวกับเสียงเตือนภัย
"กติกาคือ 'เท็กซัสโฮลเด็ม' (Texas Hold'em) ตัดสินในตาเดียว" อาเหวินเอ่ยพลางแจกไพ่ "ในเมื่อคุณเดิมพันด้วยชีวิต ฉันจะให้เกียรติแจกไพ่ให้ด้วยตัวเอง"
เฉินเฟิงนิ่งสงบ เขาไม่ได้มองที่ไพ่ แต่มองลึกลงไปในดวงตาของอาเหวิน ภายในหัวของเขากำลังเข้าสู่สภาวะ 'เนตรอ่านิญญา' ที่อาจารย์กู่เคยสอนไว้ 'ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ และร่างกายคือสมุดบัญชีที่จดบันทึกคำโกง'
เขาสังเกตเห็นกล้ามเนื้อตรงโหนกแก้มของอาเหวินกระตุกเล็กน้อยเมื่อนิ้วก้อยขยับแจกไพ่ใบที่สอง
มันซ่อนไพ่ไว้ใต้ฝ่ามือ... เฉินเฟิงวิเคราะห์ในใจ เสียงไพ่ใบนี้เบากว่าใบอื่น 0.1 เดซิเบล แสดงว่ามันคือไพ่ที่ถูกเคลือบสารเคมีบางอย่างเพื่อให้ติดกับถุงมือ
"ไห่ ดูให้ดี... นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการพนัน" เฉินเฟิงพูดโดยไม่หันไปมองลูกชาย "มันไม่ใช่เื่ของโชค แต่มันคือการโกหกที่แเีที่สุด"
"หุบปากแล้วดูไพ่ของคุณเถอะลุง!" อาเหวินหงายไพ่กองกลางสามใบแรก (The Flop) ออกมา: คิงโพดำ, แหม่มโพดำ, และสิบโพดำ
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบโต๊ะ เฉินไห่หน้าซีดกว่าเดิม เพราะในมือของเขาเมื่อครู่ก็เป็ไพ่ชุดนี้ที่เกือบจะทำฟลัช (Flush) ได้ แต่มันคือกับดักที่อาเหวินวางไว้
"ไพ่ในมือฉันคือ เอซ (A) และแจ็ค (J) โพดำ" อาเหวินประกาศพร้อมหงายไพ่ "รอยัลสเตรทฟลัช (Royal Straight Flush) ไพ่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก... จบเกมแล้วลุง เตรียมตัวไปลงนรกตามพ่อคุณได้เลย!"
ลูกน้องของอาเหวินก้าวเข้ามาล้อมเฉินเฟิง พร้อมชักมีดพับออกมา เฉินไห่หลับตาลงด้วยความสมเพช "สุดท้ายคุณก็ทำพังเหมือนเดิม... คุณมันก็แค่ไอ้คนล้มเหลว!"
"ใจเย็นก่อน... ฉันยังไม่ได้หงายไพ่เลยนะ" เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ
"จะหงายไปทำไม? ในเมื่อไพ่ที่ดีที่สุดอยู่ในมือฉันแล้ว หรือคุณจะบอกว่าคุณมีรอยัลสเตรทฟลัชอีกชุด? ไพ่สำรับหนึ่งมันมีแค่ชุดเดียวนะเว้ย!" อาเหวินหัวเราะลั่น
เฉินเฟิงใช้นิ้วคีบไพ่สองใบในมือขึ้นมาอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่จ้องจับผิดจากทุกทิศทาง
"อาจารย์เคยสอนฉันว่า... ถ้าเ้ามือโกง เราไม่ต้องโกงแข่ง แต่เราต้องทำให้ 'คำโกหก' ของมันกลายเป็อาวุธทิ่มแทงตัวมันเอง"
เฉินเฟิงสะบัดไพ่ลงบนโต๊ะ ปึก!
ทุกคนถึงกับช็อกจนพูดไม่ออก ไพ่สองใบของเฉินเฟิงคือ เอซ (A) และแจ็ค (J) โพดำ เช่นกัน!
"เฮ้ย! เป็ไปได้ยังไง! ไพ่ซ้ำกัน!" พลพรรคบ่อนัเขียวะโขึ้น
"แก... แกโกง! แกแอบสลับไพ่สำรับอื่นเข้ามา!" อาเหวินหน้าแดงก่ำ ตบโต๊ะดังปัง
"ฉันไม่มีเงินซื้อสำรับไพ่หรอกอาเหวิน" เฉินเฟิงลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาน่าเกรงขาม "แต่ถ้าทุกคนสังเกตดูให้ดี... ไพ่ในมือฉันไม่มีตราประทับสารเคมีของบ่อนัเขียว แต่ไพ่ในมือ 'คุณ' ต่างหากที่มี"
เฉินเฟิงชี้ไปที่ไพ่ของอาเหวิน "คุณแอบซ่อนไพ่ใบที่ดีที่สุดไว้ในแขนเสื้อเพื่อจะเอามาน็อคผู้เล่น แต่คุณพลาดที่ความโลภทำให้คุณไม่ดูว่าไพ่ที่ฉัน 'ดึง' ออกมาจากสำรับจริงๆ คือใบไหน"
ความจริงคือ เฉินเฟิงใช้วิชา 'หัตถ์เทวะ' สลับไพ่ในมืออาเหวินกลับมาที่ตัวเองั้แ่ตอนที่อาเหวินเอื้อมมือมาแจกไพ่ใบสุดท้าย โดยที่ความเร็วของนิ้วมือเขานั้นเร็วยิ่งกว่าการกะพริบตา
"ไพ่ซ้ำกันในบ่อน... ตามกฎสากลถือว่า 'เ้ามือ' เป็คนโกง และการเดิมพันทั้งหมดถือเป็โมฆะ" เฉินเฟิงจ้องหน้าอาเหวินนิ่ง "หนี้ของลูกชายฉันต้องลบล้าง และถ้าคุณไม่อยากให้ฉันแจ้งตำรวจเื่ที่บ่อนนี้ใช้ไพ่ทำตำหนิ... ปล่อยเราไปเดี๋ยวนี้"
อาเหวินสั่นไปทั้งตัวด้วยความแค้น แต่เขาทำอะไรไม่ได้ท่ามกลางสายตานักพนันคนอื่นที่เริ่มมองบ่อนด้วยความไม่ไว้วางใจ "ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ขี้คุก... แกเดินออกจากที่นี่ได้ แต่แกหนีเงาของัเขียวไม่พ้นแน่!"
เฉินเฟิงเดินเข้าไปคว้าแขนเฉินไห่ที่ยังคงยืนบื้อใบ้ด้วยความตกตะลึง แล้วลากลูกชายออกมาจากขุมนรกนั่นทันที
เมื่อออกมาถึงริมถนนที่เงียบสงัด เฉินไห่สะบัดมือพ่อออกอย่างแรง
"คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะขอบคุณเหรอ? คุณโชว์วิชาโกงนั่นให้ผมดูทำไม? เพื่อจะบอกว่าคุณเก่งกว่าผมงั้นเหรอ!"
"ฉันโชว์ให้คุณเห็นว่า 'ทางลัด' ที่คุณเลือกเดิน มันมีแต่หลุมพราง" เฉินเฟิงมองลูกชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเ็ป "ไห่... พ่อไม่ได้กลับมาเพื่อเป็เซียนพนัน แต่พ่อกลับมาเพื่อจบวงจรนี้"
"จบเหรอ? คุณเพิ่งจะเปิดศึกกับมาเฟียใหญ่ที่สุดในย่านนี้ไปนะ!" เฉินไห่ตะคอก "พวกเขาไม่ปล่อยเราไว้แน่!"
เฉินเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองมือตัวเองที่สั่นเล็กน้อย... ดาบที่เขาชักออกมาแล้ว ยากนักที่จะเก็บเข้าฝักโดยไม่มีเืติดมาด้วย
"ถ้าพวกมันไม่จบ... พ่อก็นี่แหละที่จะเป็คนปิดบ่อนพวกมันให้หมดเอง"
30K
