"..." ฟางซูซินในยามนี้ไม่มีสติรับรู้สิ่งรอบข้างนางอยู่ในอ้อมกอดของลี่ซือมองไปตรงจุดที่กำไลกลิ้งตกน้ำนางสูญเสียสิ่งของชิ้นเดียวที่ท่านแม่มอบให้นางไปแล้ว
"น้องซูซินเ้าไม่เป็ไรใช่หรือไม่ข้าไม่ได้ตั้งใจนะ ข้าขอโทษ"ลู่เจินจือยังคงกล่าวขอโทษไม่หยุดหากแต่ก็ไม่ได้เข้าหูฟางซูซินเลย
"กำไลวงนั้นสำคัญกับฮูหยินมากเป็ของสำคัญที่มารดาของฮูหยินให้ไว้ฮูหยินสวมใส่ไว้ตลอดเวลาไม่เคยถอดแต่ท่านกลับถอดออกโดยไม่ขออนุญาตทั้งยังทำให้กำไลวงนั้นกลิ้งหล่นน้ำไปอีกท่านจะรับผิดชอบเื่นี้อย่างไรเ้าคะ"ลี่ซือกล่าวแทนเ้านายนางรู้ว่าคุณหนูผู้นี้ต้องกำลังกลั่นแกล้งคุณหนูของนางอยู่เป็แน่
"คือข้า...ข้า"ลู่เจินจือทำท่าทางอึกอักดวงตาสองข้างแดงก่ำใกล้จะร้องไห้เต็มที
"เ้าเป็เพียงบ่าวกล้าดีอย่างไรมาต่อว่าคุณหนูของข้าเช่นนี้"ชุนอี้สาวใช้ของลู่เจินจือกล่าวปกป้องเ้านายของตนเองเช่นกัน
"คุณหนูของเ้าทำของสำคัญของฮูหยินหายจะไม่รับผิดชอบได้หรือ"ลี่ซือตอบหลับทันควัน
"คุณหนูของข้าไม่ได้ตั้งใจจะถือว่าเป็ความผิดได้อย่างไรหากท่านแม่ทัพรู้เข้าเ้าคงได้ถูกลงโทษเป็แน่"ชุนอี้ก็โต้กลับลี่ซือเช่นกัน
"พอเถิดชุนอี้เป็ข้าที่ผิดเองข้า...ข้าเพียงอยากจะดูกำไลวงนั้นใกล้ๆไม่คิดว่าจะทำมันหายเสียได้น้องซูซินเ้าอยากจะให้ข้ารับผิดชอบเช่นไรบอกข้าได้เลยข้ายอมทำทุกอย่าง"ดวงตาของนางตอนนี้เอ่อคลอไปด้วยน้พตาราวกับว่าเป็นางเองที่ถูกรังแกเสียเอง
ฟางซูซินค่อยๆ ได้สติกลับมานางมองใบหน้าที่คล้ายว่ากำลังเศร้าเสียใจของลู่เจินจืออยู่นั้นก็พลันคิดไปถึงฟางเฟยเซียนพวกนางสองคนมีลักษณะนิสัยที่คล้ายคลึงกันคือภายนอกไร้เดียงสาแต่ภายในนั้นกลับร้ายกาจคุณหนูผู้นี้ดูท่าแล้วก็คงจะเป็เช่นเดียวกัน...มารยามากยิ่งนัก
"ข้าไม่เป็ไรเ้าค่ะ...เพียงแต่อยากจะบอกคุณหนูเจินจือไว้สักข้อของของข้าต่อไปหากข้าไม่อนุญาตท่านก็อย่าได้คิดจะจับต้องตอนนี้ข้าคือฮูหยินของจวนแม่ทัพท่านจะทำอะไรก็ควรรู้จักวางตัวเสียบ้างผู้อื่นจะได้ไม่คิดว่าท่านนั้นร่ำเรียนมาน้อย"ฟางซูซินพูดจบก็ไม่ได้รอให้อีกฝ่าย
ได้โต้ตอบเดินกลับเรือนของตนเองทันที
ลู่เจินจือเองก็นิ่งอึ้งไปเช่นเดียวกันนางไม่คิดว่าจะมีใครกล้าด่าว่านางต่อหน้าเช่นนี้ยิ่งเป็คนนิ่งๆเงียบๆอย่างฟางซูซินแล้วยิ่งคิดไม่ถึงจากความอื้ออึงจึงเปลี่ยนเป็ความโกรธเกรี้ยวกริยาที่อ่อนแอเศร้าสร้อยเมื่อครู่หายไปในพริบตาฝ่ามือกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเืปูดนูนขึ้น
ฟางซูซินเ้าคิดว่าตนเองเป็ใครกันถึงได้กล้าดีมาต่อว่าข้าว่าการศึกษาน้อยคนอย่างเ้ามีสิทธิ์อะไรกันเป็เพียงฮูหยินในนามก็เท่านั้นสามีไม่สนใจยังคิดจะเป็คางคกขึ้นวออย่างนั้นหรือฝันไปเถอะคอยดูนะท่านแม่ทัพกลับมาเมื่อไรข้าจะทำให้เ้าอยู่ในจวนนี้ไม่ได้เลย...
"ชุนอี้มีข่าวใดจากลูกพี่ลูกน้องของเ้าบ้างหรือไม่"ลู่เจินจือที่ควบคุมอารมณ์ได้แล้วเอ่ยถามชุนอี้ นางรู้มาว่าชุนอี้มีลูกพี่ลูกน้องเป็บ่าวรับใช้ทำงานอยู่ที่เรือนของท่านแม่ทัพจึงได้ให้ชุนอี้ไปคอยสอบถามเกี่ยวกับข่าวคราวของท่านแม่ทัพอยู่เป็ประจำหากว่ามีความเคลื่อนไหวใดลูกพี่ลูกน้องของชุนอี้ก็จะคอยมารายงานให้นางทราบแลกกับค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆ
เมื่อสามปีก่อนนางได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่จวนของท่านแม่ทัพพี่ชายของนางเป็ทหารคนสนิทของท่านแม่ทัพคราที่ต้องไปทำภารกิจพี่ชายของนางได้เอาตัวบังลูกธนูที่พุ่งเข้ามาเพื่อจะสังหารท่านแม่ทัพทำให้เขาเสียชีวิตแต่ก่อนที่จะหมดลมหายใจนั้นเขาได้ฝากฝังนางไว้ให้ท่านแม่ทัพคอยช่วยดูแล
นางในตอนนั้นอายุเพียงสิบเจ็ดปีอยู่กับพี่ชายเพียงสองคนเท่านั้นพ่อแม่ตายไปั้แ่นางยังเด็กๆพี่ชายเป็ผู้เลี้ยงดูนางจนเติบโตในตอนแรกที่นางรู้ข่าวว่าพี่ชายได้จากนางไปแล้วนางเศร้าเสียใจจนไม่เป็อันกินอันนอนร่างกายผ่ายผอมจนหนังแทบจะติดกระดูกจนเมื่อท่านแม่ทัพส่งคนไปรับนางให้มาอยู่ที่จวนทั้งยังบอกว่านางสามารถที่จะอยู่ในจวนนี้ได้จนกว่านางจะมีที่ไป
อันที่จริงนางเองหลงรักท่านแม่ทัพมาั้แ่ที่ได้พบหน้ากันครั้งแรกแล้วเื่ราวของเขาที่เป็ข่าวลือในตอนแรกนางก็ยังนึกสงสัยอยู่บ้างแต่เมื่อได้พบตัวจริงนางก็เลิกเชื่อข่าวลือไปเลยท่านแม่ทัพที่นางพบเจอนั้นหากจะบอกว่าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรก็ไม่ถือว่าเกินจริงสักเท่าไรใบหน้าคมสันทั้งยังคมเข้มผิวสีแทนที่เกิดจากการอยู่ท่ามกลางแสงแดดในยามศึกทำให้ท่านแม่ทัพนั้นยิ่งดูเหนือกว่าชายใดในเมืองหลวงนี้เสียอีก
นางปักใจรักเขามาั้แ่บัดนั้นหวังเพียงจะแต่งเป็ฮูหยินให้เขาหากแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อทราบว่าเขาต้องแต่งงานกับสตรีอื่นนางที่ไม่สามารถขัดขวางได้จึงทำได้เพียงคอยสร้างเื่ให้ผู้อื่นคิดว่านางนั้นเป็คนรักของท่านแม่ทัพหากว่าเื่ราวที่เกิดขึ้นนี้ได้ยินไปถึงหูของสตรีที่แต่งเข้ามานางก็จะได้คอยยุแยงให้พวกเขามีเื่ต้องให้ผิดใจกันจนให้ทั้งคู่ได้หย่าร้างกันไปเสียเลย
"เมื่อเช้าซูอี้มาพบบ่าวเ้าค่ะบอกว่าเห็นลี่ม่อมอได้รับจดหมายน่าจะเป็จดหมายของท่านแม่ทัพแต่ก็ไม่ทราบว่าเป็เื่ใดเ้าค่ะ"ชุนอี้ก้าวเข้ามาใกล้กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคนนางไม่อยากให้ใครอยู่ว่านางเป็ลูกพี่ลูกน้องกับซูอี้เพื่อที่จะได้ให้ซูอี้คอยสืบข่าวแล้วคอยมารายงานคุณหนูของนางจะได้รับรู้ทุกเื่ของท่านแม่ทัพ
"ดีหากมีเื่ใดอีกก็ให้นางมาส่งข่าวได้ตลอดเวลาเ้าก็ให้เงินตอบแทนนางมากหน่อยก็แล้วกัน"ลู่เจินจือพอใจมากนาง้ารับรู้ทุกเื่ที่เกี่ยวกับท่านแม่ทัพในคืนเข้าหอนางก็ให้ซูอี้ไปสร้างข่าวลือเื่ของนางกับท่านแม่ทัพด้วยเช่นกันหากผู้ที่ไม่เคยรู้จักท่านแม่ทัพมาก่อนจะไม่คิดว่านางเป็คนรักของเขาได้อย่างไรกัน
"เ้าค่ะบ่าวจะทำตามที่คุณหนูบอก" ชุนอี้รับคำอย่างเชื่อฟังหากคุณหนูได้ดีนางจะไม่ได้ดีไปด้วยได้อย่างไร
อีกฟากของจวนแม่ทัพเมื่อเดินออกมาไกลพอสมควรแล้วแทนที่จะกลับเรือนของตนฟางซูซินกลับเดินไปพบลี่ม่อมอนาง้าคนที่ว่ายน้ำเป็เพื่อที่จะช่วยนางในการหากำไลหยกวงนั้นนางไม่อาจตัดใจปล่อยให้มันหายไปได้หากว่ามีคนช่วยหามากหน่อยบางทีก็อาจจะหาเจอก็เป็ได้
เมื่อมาถึงนางก็เล่าเหตุการณ์ว่าตนได้ทำกำไลหล่นหายในสระบัวอยากจะให้ลี่ม่อมอให้คนช่วยหากำไลให้นางทีหากแต่ก็ไม่ได้เล่าถึงสาเหตุที่ทำให้กำไลวงนั้นสูญหายนางไม่คิดว่าตนเองในตอนนี้จะสามารถไปยุ่งเกี่ยวกับคนรักของท่านแม่ทัพได้หากว่าอีกฝ่ายเป็ที่ชื่นชอบของคนในจวนแห่งนี้นางก็คงจะต้องถูกพวกเขาเกลียดเป็แน่
"เ้าค่ะบ่าวจะให้คนไปช่วยหาแต่ก็ไม่แน่ว่าจะหาเจอนะเ้าคะสระบัวนี้ท่านแม่ทัพให้คนขุดลึกกว่าทั่วไปอยู่มากหากว่าต้องหากำไลวงเล็กๆทั่วสระก็คงจะไม่สามารถทำได้เ้าค่ะ"ลี่ม่อมอกล่าวขึ้นนางเองทราบดีว่าหากทำของหล่นหายในสระบัวแล้วก็ไม่อาจที่จะเอากลับคืนได้แต่ก็คงต้องช่วยหาให้ถึงที่สุดก่อนจึงได้บอกฮูหยินเช่นนั้นนางเองก็ไม่แน่ใจว่าจะหาพบหรือไม่
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะข้าเข้าใจขอบคุณท่านมากเ้าค่ะที่ช่วยข้า"ฟางซูซินกล่าวขอบคุณนางรู้ว่าเป็เื่ยากที่จะหาของชิ้นเล็กเมื่อเทียบกับพื้นที่กว้างใหญ่เช่นนั้นหากแต่ว่าก็อยากที่จะลองค้นหาสักครั้งดูก่อนเผื่อว่านางจะโชคดีได้มันกลับคืนมาแต่หากหาไม่เจอนางก็คงต้องยอมรับ
"เป็หน้าที่ของบ่าวอยู่แล้วเ้าค่ะบ่าวจะให้คนไปหาเดี๋ยวนี้หากได้เื่อย่างไรจะให้คนไปแจ้งให้ท่านทราบที่เรือนนะเ้าคะ"ลี่ม่อมอกล่าวอย่างสุภาพต่อให้อีกฝ่ายจะเยาว์วัยกว่านางแต่ก็มีตำแหน่งเป็ฮูหยินของจวนแม่ทัพ
"เช่นนั้นข้าจะไปรอฟังข่าวที่เรือนเ้าค่ะ"ฟางซูซินพยักหน้ารับและเดินกลับเรือนของตนเองเพื่อรอฟังข่าวการค้นหากำไล หากแต่เวลาก็ล่วงเลยไปหลายชั่วยามแล้วก็ยังไม่มีใครเข้ามาแจ้งเื่ให้ทราบนางที่กำลังจะออกไปสอบถามก็มีคนวิ่งเข้ามาแจ้งข่าวเสียก่อน
"ฮูหยินเ้าคะลี่ม่อมอให้มาแจ้งว่าไม่พบกำไลของท่านเ้าค่ะแต่ว่าพรุ่งนี้จะให้คนลงไปหาใหม่อีกรอบเ้าค่ะ"บ่าวรับใช้ตัวน้อยกล่าวขึ้นเมื่อเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของฟางซูซินแล้ว
เมื่อได้ยินว่าหาไม่พบนางเองที่เตรียมใจไว้บ้างแล้วแต่ก็ยังรู้สึกวูบโหวงในอกหากแต่ก็ยังกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายทั้งยังฝากบอกลี่ม่อมอว่าไม่ต้องให้คนลงไปหาแล้วนางไม่อยากให้คนอื่นลำบากเพราะเื่ของนางแล้วบ่าวตัวน้อยรับทราบแล้วจึงรีบวิ่งกลับไปรายงานให้ลี่ม่อมอฟังลี่ซือ
ที่เห็นสีหน้าเศร้าหมองของคุณหนูก็รีบเข้ามาปลอบโยนนางรู้ว่าตอนนี้คุณหนูคงจะเสียใจมากเช่นกันหากแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
7.72M
