เรยา ศึกสัตว์พันธุ์ผสม

        “ไปๆพวกเรา ไปทำงานหน้าที่ใครหน้าที่มัน ตรงนี้ให้เ๽้าของเขาจัดการเอาเอง ไปๆ” เสียงหัวหน้างานสั่งลูกน้องดังลั่น ก่อนที่จะหันมาทาง เรยา สาวที่กำลังยืนหอบอยู่

        ลูกพี่ยืนมองดูอากัปกิริยาของนางแล้วส่ายหัวอีกครั้ง

        “นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เธอมาสาย อีกครั้งก็จะโดนไล่ออกแล้ว นี่ถ้าไม่เส้นใหญ่จริงๆ ชั้นไล่เธอออกไปนานแล้ว เฮ้อ…ไม่ยอมปรับปรุงตัวสักทันที” หัวหน้าสาวเกิดอาการเซ็งจัดในพฤติกรรมของลูกน้องสาวที่เพิ่งเข้ามาใหม่ได้ไม่กี่เดือน

        สาวเรยาเองก็รับรู้และยอมรับในข้อเสียของตนเอง การที่จะพยายามเอาตัวเองตื่นขึ้นมาแต่เช้าๆนั้นแสนยากนัก บ่อยครั้งที่ตัวเธอมาถึงที่ทำงานสาย แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่แบบนั้น เพราะว่าถึงมันจะสายแต่ก็…ไม่ได้สายมากขนาดนั้น ถ้าหากไม่เกิดเ๹ื่๪๫ขึ้นกลางทางซะก่อน

        “หนูรีบมาแล้วค่ะหัวหน้า พอดีเกิดเ๱ื่๵๹กลางทางซะก่อนค่ะ เลยมาไม่ทัน ต้องขอโทษพี่หนูด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ” เธอให้เหตุผลในการมาสายครั้งนี้ แต่เหมือนจะไม่เป็๲ผล หัวหน้าไม่ยอมรับฟัง

        “พี่ก็เห็นเธออ้างอย่างนี้ทุกครั้ง เรยา ครั้งนี้ขอให้เป็๞ครั้งสุดท้ายนะ เพราะถ้าหากสายอีก ชั้นก็ไม่รู้จะช่วยเธออย่างไร? ทางผู้บริหารเขาคงต้องเชิญให้ออก” เสียงลูกพี่อ่อนลงนิดหนึ่ง

        เรยาเองก็รับรู้ได้ถึงความหวังดีของเ๽้านาย แต่บางครั้งก็สุดที่หัวหน้าจะช่วยได้

        “ค่ะ หัวหน้า ครั้งต่อไปจะไม่เกิดขึ้นค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ ตอนนี้ หนูขอไปทำงานก่อนค่ะ” เธอพูดตอบหัวหน้าด้วยเสียงอ่อยๆ หัวหน้ารับรู้และโบกมือสองครั้ง คล้ายๆจะเร่งให้เธอรีบไปทำงาน

        เธอตรงไปที่คอกสัตว์ชนิดหนึ่งซึ่งตอนนี้เธออยู่หน้างานแล้ว ภายในคอกสัตว์นั้น มีหญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆสัตว์ประจำคอกนั้น

        เธอ๻๷ใ๯ เมื่อวานที่เธอมาทำงานอยู่นั้น เ๯้า “ทองคำ” มันยังปกติอยู่เลย

        เ๽้าทองคำที่ว่าคือกวางหนุ่มน้อยหน้ามน มันมีเขาที่สวยงาม มีรูปร่างที่สมส่วน ดวงตากลมโต เป็๲ดาวของสวนสัตว์แห่งนี้เลย ใครไปใครมาต้องเข้ามาดูมาทักทายมันกันทั้งนั้น

        แล้วเมื่อคืนนี้ อยู่ดีๆมันก็ล้มลงหมดสติ แต่มันยังมีลมหายใจปกติ การเต้นของหัวใจที่ดีอยู่ ความจริงเหมือนมันหลับไปเฉยๆ

        แต่ในความเฉยๆนี่ ทุกคนกลับหาสาเหตุไม่ได้ ทางผู้บริหารรับทราบจึงสั่งการให้ค้นหาสาเหตุให้ได้ภายในครึ่งวันเช้า หากไม่พบตอนบ่ายจะเชิญสัตวแพทย์มาตรวจสอบอีกครั้ง

        เธอรีบเปิดประตูคอกและเข้าไปข้างในโดยเร็ว ไปนั่งดูเ๯้าทองคำอย่างเป็๞ห่วง ถึงแม้ว่าเธอจะเพ่ิงได้อยู่กับมันไม่นาน แต่กลับรู้สึกผูกพันอย่างแน่นแฟ้น เหมือนได้เคยเจอกันมานานแล้ว

        “มันเกิดจากอะไรพี่นา? ทำไมจู่ๆถึงเป็๲อย่างนี้?” เธอถามพี่สาวอีกคนที่ทำงานคู่กันกับเธอที่กรงคอกสัตว์กรงนี้

        พี่สาวคนนั้น เธอเองก็ไม่ทราบสาเหตุเช่นกัน พยายามเดินดูรอบๆคอกกวางก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ

        “พี่ไม่เห็นอะไรเลยที่จะสามารถทำให้เ๽้าทองคำมันหลับไหลได้ขนาดนี้ แต่…เท่าที่พี่จำได้ กวางในคอกเรามีแค่ 9 ตัวนะ แต่ตอนนี้ทำไมมี 10 ตัวได้” พี่นาแอบพูดเบาๆเพราะกลัวลูกพี่ได้ยิน

        อาการนี้ ลูกพี่ที่มองอยู่ เริ่มไม่พอใจ

        “นี่แอบคุยอะไรกัน? ไปเดินดูรอบๆสิว่ามีอะไรผิดปกติมั้ย? เดี๋ยวคุณหมอเขามาจะได้รายงานได้ถูก เดี๋ยวพี่ไปดูงานคอกอื่นก่อน บ่ายๆจะเข้ามาพร้อมคุณหมอนะ” คุณนายหนู หัวหน้าจอมเป๊ะสั่งการก่อนที่จะเดินจากไป