ตอนที่ 1 แฝด
"เรียนท่านเ้าสำนัก นายหญิงได้คลอดลูกออกมาเรียบร้อยแล้วขอรับ" ข้ารับใช้ รายงานออกมาแก่เ้าสำนัก
"ว่าไงนะ เป็ชายหรือหญิง" เ้าสำนัก รีบกล่าวถามออกมา
"นายหญิงได้คลอดลูกแฝดออกมาขอรับ เป็บุตรชายกับบุตรสาวขอรับ" ข้ารับใช้ ตอบออกมา
"เ้าจะบอกว่าข้าได้ลูกแฝดงั้นรึ" เ้าสำนัก ที่ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง จึงถามออกมาอีกรอบ
"ใช่ขอรับ เ้าสำนัก ได้ลูกแฝดขอรับ" ข้ารับใช้ ตอบออกมาทันที
"ดี...ดีมาก ทีนี้ ข้าจะได้มีคนสืบทอดสำนักข้าซะที" เ้าสำนัก แสดงความดีใจออกมา
"ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านเ้าสำนัก ที่คลอดออกมาเป็บุตรแฝด"
"ขอแสดงความยินดีด้วย"
เหล่าข้ารับใช้แสดงความยินดีแก่เ้าสำนักทันที
"งั้นเรารีบไปดูกัน" เ้าสำนัก รีบออกจากห้องตรงไปหาบุตรของตนทันที
"เป็ไงบ้างน้องหญิง บุตรข้าทั้งสองแข็งแรงดีไหม" เ้าสำนัก ที่เข้ามาถึงที่ห้อง ถามออกมาทันที
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเงียบกันหมดเลย" เ้าสำนักที่สงสัยขึ้นมา ทันทีที่เข้ามาถึงในห้องที่ทำคลอด
"น้องหญิง เกิดไรขึ้น บุตรแฝดข้าเป็ยังไงบ้าง" เ้าสำนัก ที่ตรงดิ่งไปหาภรรยาตนที่กำลังอุ้มลูกอยู่ ถามออกมาทันที
"ลูกสาวปกติดี เมื่อกี้ร้องออกมาเสียงดัง ข้าป้อนนมให้จนหลับไปแล้ว" ภรรยา ตอบออกมา
"แต่ลูกชายเราคนนี้ไม่ร้องออกมาเลย" ภรรยาเ้าสำนัก ตอบออกมา
"ว่าไงนะ ลูกเราไม่ร้องงั้นรึ เกิดอะไรขึ้นกันท่านหมอ" เ้าสำนัก รีบถามกับหมอที่ทำคลอดทันที
"เรียนเ้าสำนัก ข้าน้อยได้ทำการคลอดตามปกติ บุตรชายของท่านมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี แต่ที่ไม่ร้องออกมา ข้าน้อยก็ไม่ทราบไม่เหมือนกัน" หมอ รีบตอบอย่างรวดเร็ว
"เ้าว่าไงนะ เป็หมอประสาอะไร แค่นี้ไม่รู้อาการของลูกข้านี้นะ" เ้าสำนัก กล่าวด้วยความโกรธเคือง
"ท่านพี่ อย่าไปโทษท่านหมอเลย ข้าว่าที่ลูกเราไม่ร้อง บางทีลูกเราเป็เด็กพิเศษ ที่แตกต่างจากเด็กคนอื่นก็ได้ บางทีเด็กคนนี้คงเป็เด็กที่์ส่งมาช่วยสำนักเราตอนนี้ก็ได้" นายหญิงกล่าวออกมา เพื่อระงับสติอารมณ์เ้าสำนัก
"ใช่แล้ว ท่านเ้าสำนัก อาจจะเป็จริงอย่างที่นายหญิงว่าไว้ ข้าทำคลอดมานานหลายปี ไม่เจอเด็กที่พิเศษเช่นนี้มาก่อนเลย" หมอที่กล่าวเสริมออกมาทันที
"จริงสิ อาจจะเป็จริงอย่างที่น้องหญิงว่าออกมา บุตรชายเราคนนี้อาจจะพิเศษจริงๆ" เ้าสำนักที่ได้ยินภรรยาตนกล่าวออกมาเช่นนั้น ก็อาจจะเป็เื่จริงขึ้นมา
"ส่งเงินให้กับท่านหมอซะ แล้วไปส่งให้เรียบร้อย" เ้าสำนัก ที่อารมณ์ดีขึ้นมา จึงมอบเงินตอบแทน แล้วสั่งให้คนไปส่งหมอทันที
"ขอบคุณมากท่านเ้าสำนัก" หมอรับเงิน แล้วกล่าวขอบคุณ พร้อมเดินจากไปกับข้ารับใช้ที่จะไปส่งทันที
"ท่านพี่ ดูหน้าลูกเราสิ จ้องมองหน้าข้าไม่วางตาเลย" ภรรยา กล่าวออกมาเมื่อเห็นลูกตัวเองจ้องมองมา
"ไหนๆ ขอข้าดูหน้าลูกของเราหน่อย" เ้าสำนัก ที่้ามองหน้าลูกชายตัวเอง จึงรีบเข้าหาภรรยาและลูกทันที
"ลูกคนนี้ช่างเหมือนข้ายิ่งนัก เ้าตั้งชื่อลูกให้ข้ารึยัง" เ้าสำนัก ถามภรรยาตนทันที
"ข้าคิดไว้แล้ว บุตรชายเรา ข้าจะตั้งชื่อเป็ หยางหลง (ัสุริยัน) ส่วนบุตรสาว เป็ หยางเฟิ่ง (หงษ์สุริยัน)" ภรรยาตอบออกมา
"หยางหลง กับ หยางเฟิ่ง งั้นหรอ เป็ชื่อที่เพราะ มีความหมายดีมาก บุตรชายเราจะเป็ ชายที่แข็งแกร่ง เป็ ัที่ผงาดในหมู่ัด้วยกัน ส่วนบุตรสาว ก็จะเป็ หงษ์ที่สง่าในหมู่หงษ์เช่นกัน" เ้าสำนัก ที่ดีใจออกมา เมื่อได้ยินชื่อที่ภรรยาตั้งให้
9 ปีผ่านไป
"ท่านพี่ ตอนนี้สำนักเราเป็ยังไงบ้าง" ภรรยา ถามเื่ราวเกี่ยวกับสำนักออกมา เนื่องจากตัวเองที่คอยเลี้ยงดูบุตรแฝดทั้งสองเพียงอย่างเดียว จนไม่ค่อยมีเวลามาดูแลจัดการสำนักเท่าที่ควร จึงต้องยกให้เป็สามีของตนที่ต้องเป็คนจัดการตลอด่ระยะเวลาที่ผ่านมา
"เ้าไม่ต้องเป็ห่วงเกี่ยวกับสำนักหรอก เพียงแค่เลี้ยงดูบุตรของเราทั้งสองให้ดี เติบโตมาเข้มแข็งก็พอ" เ้าสำนัก ที่ไม่อยากพูดเกี่ยวกับสำนักให้ภรรยาตนต้องคิดมาก จึงพูดถึงเื่ดูบุตรแฝดของตัวเองแก่ภรรยาเท่านั้น
"งั้นท่านพี่ต้องดูแลสุขภาพมากๆนะ" ภรรยาที่เห็นว่าสามีตน ไม่ยอมพูดเกี่ยวกับสำนักในตนเองหนักใจ จึงไม่คิดจะฝืนถามอีกต่อไป
196
