เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        ชายชราเห็นคนในหมู่บ้านจำนวนมากจึงไม่พอใจเล็กน้อย เมื่อพวกผู้เฒ่าหลี่เข้ามาทักทายกลับมามีท่าทางช่างพูดอีกครั้ง

        นางหลิวก็ตามมาด้วย เมื่อเห็นกล่องที่วางอยู่ในห้อง ดวงตาก็เป็นประกาย

        กล่องเหล่านี้ดูสวยงามมาก ของข้างในต้องล้ำค่ายิ่งกว่าแน่

        นางถูมือ เดินไปถามหลี่ชิงหลิงเสียงเบา “เสี่ยวหลิง ท่านหมอเอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ ให้เจ้าหรือ”

        หากเป็นของหลี่ชิงหลิง นางก็… รวยแล้ว

        หลี่ชิงหลิงไม่มองก็รู้แล้วว่านางคิดอะไร

        เด็กสาวยิ้มจางๆ ส่ายหัว และบอกว่าไม่ใช่

        เมื่อนางหลิวได้ยินก็ถลึงตาจ้องหลี่ชิงหลิงด้วยความไม่เชื่อ เอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ จะมีแต่สัมภาระได้อย่างไร ต้องมีของเจ้าหลี่ชิงหลิงด้วยแน่

        เด็กนี่ฉลาด นางคงไม่ได้รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างในใช่ไหม?

        นางกระแอม คุยกับหลี่ชิงหลิงอย่างสนิทสนม "รอบนี้ท่านหมอกลับมาเพราะเรื่องแต่งงานของเจ้าใช่ไหม?” ไม่เช่นนั้นเขาจะกลับมาโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร

        ว่ากันว่ากลับจากเมืองหลวงใช้เวลานานพอสมควร

        นางไม่เคยไปเมืองหลวง จึงไม่รู้ว่าใช่หรือไม่

        หลี่ชิงหลิงยิ่งไม่สามารถตอบได้ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ปู่เซวียกลับมายังไม่ได้พูดอะไร พวกท่านก็มาแล้ว ถ้าท่านย่าอยากรู้ก็ถามปู่เซวียสิ!"

        ปู่เซวียกลับมาคราวนี้ ไม่รู้จะขัดขวางเรื่องสินสอด ทำให้ครอบครัวนางหลิวสั่นคลอนได้หรือไม่

        นางหลิวจ้องหลี่ชิงหลิงเงียบๆ รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก นังเด็กนี่ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลย

        แต่นางย่อมไม่กล้าหาเรื่องตรงๆ กลัวว่าหลี่ชิงหลิงจะโมโหแล้วไล่นางออกไป

        นางยังไม่เห็นสิ่งที่อยู่ในกล่องเลย จะให้จากไปได้อย่างไร

        นางพูดคุยกับหลี่ชิงหลิงอีกเล็กน้อย จากนั้นหลบไปข้างๆ เงียบๆ

        หลี่ชิงหลิงชำเลืองมองและคอยสังเกต นางรู้ว่านางหลิวจะไม่ปล่อยความคิดในใจไปง่ายๆ นางจะหาโอกาสเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ในกล่องอย่างแน่นอน

        นางไม่กล้าพูดว่าตนเข้าใจย่าอย่างถ่องแท้ แต่ก็นับว่าเจ็ดสิบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ได้!

        แค่ยกหาง นางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

        นางหลิวเหลือบมองกล่องด้วยความโลภ เงยหน้าขึ้นเห็นพวกหลี่ชิงหลิงไม่ได้สนใจนางก็กลืนน้ำลาย วางมือลงบนกล่องอย่างระมัดระวัง ขณะที่นางกำลังจะเปิดก็ถูกหลี่ชิงหนิงจับไว้

        "ท่านย่าทำอะไร นี่เป็นของปู่เซวีย อย่าไปจับนะ ถ้าพังขึ้นมาต้องชดใช้นะ” หลี่ชิงหนิงพูดเสียงดังจนทุกคนในห้องได้ยิน พวกเขาทั้งหมดหันไปมองนางหลิว

        เด็กน้อยคอยจ้องย่าแสนโลภคนนี้นานแล้ว กลัวว่านางจะเอาอะไรของบ้านนางไป ไม่คิดเลยว่าจะลงมือจริงๆ

        นางรู้สึกว่าย่าของนางชวนขายหน้า

        คนมากมายมองนางหลิวด้วยสายตาแปลกๆ ไม่ว่านางจะหน้าหนาขนาดไหนก็อดหน้าร้อนขึ้นมาไม่ได้ นางถลึงจ้องหลี่ชิงหนิงอย่างหนัก พึมพำเสียงดัง “ตาไหนของเจ้าเห็นข้าจับ? ข้าแค่เห็นฝุ่นเลยเช็ดออก”

        เหตุผลนี้แข็งทื่อเหลือเกิน ฟังก็รู้สึกปลอมแล้ว

        บนกล่องไม่มีฝุ่น ทุกคนก็มีตากันทั้งนั้น

        หลี่ชิงหนิงเพิ่งอายุยังน้อยไร้ความกลัว “ท่านย่าล้อเล่นเก่งจัง ข้าเพิ่งปิดกล่องนี้เอง จะมีฝุ่นได้อย่างไร"

        นางมองนางหลิวด้วยสายตาที่ดูถูกเล็กน้อย เหลือแค่พูดตรงๆ ว่านางหลิวไร้ยางอาย

        นางหลิวไม่สามารถยอมรับได้อย่างแน่นอน หากยอมรับจะเสียหน้าแย่

        นางเท้าสะเอว เบิกตากว้าง เถียงหัวชนฝา “อาจเป็นเพราะมือเจ้ามีฝุ่นเลยติดไปนั่นแหละ!" จะมาโทษนางที่ไม่ชอบพี่น้องทั้งสามไม่ได้ ไม่มีใครมีไหวพริบเลย ใครจะไปชอบพวกเขาได้

        ผู้เฒ่าหลี่เห็นนางหลิวกำลังโต้เถียงกับหลานสาวตัวน้อย สีหน้าของเขาก็น่าเกลียดมาก เขาไปจับมือนางหลิวลากออกจากบ้าน

        นางไม่ขายหน้า แต่เขาขายหน้า

        ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาเสียหน้าจริงๆ

        เขาว่าจะสร้างสัมพันธ์กับหมอเซวียเสียหน่อย ทว่าโดนนางทำลายจนหมด

        แค่นึกก็รู้ได้ว่าเขาจะอารมณ์เสียแค่ไหน

        ผู้เฒ่าหลี่เดินไปที่ประตู หันมองชายชราอีกครั้งและฝืนหัวเราะ "ครั้งหน้าจะมาคุยกับท่านหมออีกนะ รอบนี้มีธุระ คงต้องไปก่อน "

        ชายชราวางท่าและโบกมือ

        ทันทีที่พวกเขาจากไป ชาวบ้านที่มีไหวพริบก็เริ่มทยอยบอกลาชายชรา บอกว่าไว้มีเวลาจะมาเยี่ยมอีก

        ชายชราใจดีกับชาวบ้านมาก ไปส่งชาวบ้านที่ประตู ยืนดูพวกเขาเดินไปไกลจึงหันหลังกลับบ้าน

        เขายื่นมือออกไปดีดหน้าผากหลี่ชิงหนิง ดุพร้อมเสียงหัวเราะว่าเจ้าผีฉลาด

        หลี่ชิงหนิงเอามือกุมหน้าผาก หัวเราะบอกตนเองทนดูท่าทางโลภมากของย่าไม่ไหว

        ถ้าย่าดีต่อพวกเขาก็ยังว่าไป แต่ไม่ดีด้วยนี่สิ แค่จุดนี้นางก็ไม่อยากรักษาหน้าย่าแล้ว

        “เจ้ายังเด็ก เถียงกับย่าแบบนี้ คนนอกไม่ว่าอะไร แค่มองว่าเจ้ายังเด็ก ไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าโตแล้วจะทำแบบนี้ไม่ได้ จะเสียชื่อ เข้าใจหรือไม่” ชายชราเตือน

        หลี่ชิงหนิงทำหน้าบึ้ง บอกโดนรังแกก็สู้กลับไม่ได้หรือ แบบนี้อัดอั้นแย่!

        "เด็กโง่ ข้าไม่ได้ให้เจ้ายอมให้คนอื่นบีบเหมือนเป็นซาลาเปาหรอกนะ” ชายชราเอื้อมมือไปลูบหัวหลี่ชิงหนิง จากนั้นก็แนะนำ

        หลี่ชิงหลิงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ อมยิ้ม นางสงสัยจริงๆ ว่าถ้าเจ้าตัวเล็กอาศัยอยู่กับชายชราอีกสองสามเดือนจะกลายเป็นเด็กเจ้าเล่ห์หรือไม่

        "ว้าว เป็นความคิดที่ดี ข้าเข้าใจแล้ว ไว้คราวหน้าจะทำแบบนี้” หลี่ชิงหนิงปรบมืออย่างมีความสุข รู้สึกว่ากลอุบายที่ชายชราสอนไม่เลวเลย คราวหน้าหากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น นางจะลองดู

        ชายชราหัวเราะอย่างมีความสุข เขาเองก็ไม่รู้สึกดีต่อนางหลิวเลย แต่ก็ไม่เหมาะจะไปทะเลาะกับสตรี

        "เอาละ ท่านรีบไปพักเถอะ!" หลี่ชิงหลิงเร่งให้ชายชราเข้านอนเร็วๆ ถ้าอยู่ตรงนี้แล้วชาวบ้านเห็นจะมาคุยอีก

        ชายชราพยักหน้า กระซิบกับหลี่ชิงหลิงสองสามคำและกลับไปพักที่ห้องอย่างมีความสุข

        ตรงข้ามกับความสุขของฝั่งหลี่ชิงหลิง สถานการณ์ฝั่งนางหลิวไม่ค่อยดีนัก

        ผู้เฒ่าหลี่ลากนางหลิวกลับบ้าน สีหน้าของเขาย่ำแย่มาก เขาจ้องนางหลิวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "เจ้าทำให้บ้านหลี่เสียหน้า”

        ไม่ควบคุมไม่ได้แล้วจริงๆ

        นางหลิวเองก็สีหน้าแย่ลง โต้อย่างเฉียบขาดว่าตนทำไม? เสียหน้าอย่างไร?

        นางไม่คิดว่าเป็นเรื่องอะไรเลย นางไม่ได้ขโมย ทำไมถึงกล่าวหากันแบบนี้

        “แล้วก่อนหน้านี้เจ้าคิดจะทำอะไร? หา? จะเปิดกล่องนั้นไม่ใช่หรือ” เขาไม่ได้รู้จักนางแค่วันหรือสองวัน เขาจะไม่เข้าใจนางได้อย่างไร?

        นางหลิวโดนบีบถามแล้วหน้าแดงขึ้นมา นางหอบหายใจ เท้าสะเอวชี้ด่าผู้เฒ่าหลี่ “ทำไม? ทำไม? ข้าแค่อยากรู้ว่ามีอะไรในนั้น ก็แค่อยากดูก็ไม่ได้หรือไง? หา? คนอื่นด่าข้าก็ว่าไปเถอะ ท่านยังด่าข้าอีก ข้าทำเพื่อใครล่ะ? ก็เพื่อครอบครัวเราไหม? ถ้าไม่ใช่เพื่อบ้านเรา คิดว่าข้าจะไปสนใจหรือ” พูดมาถึงประโยคท้าย ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง สิ่งที่นางทำมาทั้งชีวิตก็เพื่อครอบครัว ทำไมเขาถึงไม่เห็นความทุ่มเทของนางเลย

        เมื่อเห็นว่าดวงตาของนางหลิวเป็นสีแดง ความโกรธในใจของผู้เฒ่าหลี่ก็หายไปครึ่งหนึ่ง เขาถอนหายใจหนักๆ น้ำเสียงอ่อนลง "อย่าไปทำเรื่องที่ไม่เหมาะต่อหน้าคนอื่น”

        "ไม่เหมาะตรงไหน ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะไม่อยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน" น้ำเสียงของนางก็อ่อนตาม แต่ไฟโทสะไม่อ่อนลง กลับโหมแรงกว่าเดิม นางรู้สึกว่าตนได้เปรียบ อยากใช้โอกาสนี้สั่งสอนผู้เฒ่าหลี่

        แม้ว่าผู้เฒ่าหลี่จะอยากรู้ แต่โดนชี้ตรงๆ แบบนี้เขาก็อายเล็กน้อย

        เขานั่งลง หยิบยาสูบขึ้นมาดูด จ้องนางหลิวและย้ำ “คิดว่าข้าเป็นเจ้าหรือไง? ที่จะทำอย่างนั้นได้ ขายหน้าจริงๆ..." เขาจะไม่มีวันยอมรับ

        "เจ้า... เจ้า...ข้าจะสู้กับเจ้า ตาแก่..." สีหน้าของนางหลิวซีดลง นางตะโกนเสร็จก็กระโจนเข้าหาผู้เฒ่าหลี่ ใช้มือทั้งสองกุมคอเขาเขย่าอย่างแรง "ตาแก่หงำเหงือก ถ้าวันนี้ข้าไม่สั่งสอนหน่อย ข้าก็ไม่ใช่คนสกุลหลิวแล้ว…”

        คนที่อยู่ภายใต้ความโกรธมีพลังมาก ผู้เฒ่าหลี่โดนบีบคอจนหายใจไม่ออก หน้าแดงเถือก เขายื่นมือออกไปจับมือของนางหลิว และพยายามจะผลักอย่างเต็มแรง