ตอนที่ 1 ภาคภพปัจจุบัน (1)
จุดเริ่มต้น เื่ราวถัดมา
จุดเปลี่ยน และบทสรุป
ครืน!!!
แง…แง...
ท่ามกลางราตรีกาลกลับมีเสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นมาสายหนึ่ง สั่นะเืจนบ้านหลังเล็กไหวโคลง ทำเอาจากมุงหลังคาหล่นลงมาหลายเส้น เด็กน้อยใสะดุ้งตื่นจากความฝัน พลันร้องไห้งอแงขึ้นมา
ชายผู้เป็เ้าของบ้านหลังนี้ก็สะดุ้งตื่นเช่นกัน เขากำลังจะลุกไปปลอบขวัญลูกน้อยที่ร้องไห้เสียงดัง แต่กลับพบว่าภรรยาข้างกายซึ่งตั้งครรภ์อยู่ขดตัวด้วยสีหน้าเ็ป
ชายหนุ่มไม่มีเวลาสนใจลูกอีก เขารีบโผกอดภรรยาแน่นพร้อมเอ่ยถาม “น้องหญิง เป็อะไรไป เจ็บท้องหรือ”
“อื้อ...” ภรรยากัดฟันพยักหน้าอย่างยากลำบาก เหงื่อพรายผุดทั่วศีรษะ “เกรงว่า..จะคลอดก่อนกำหนด...รีบ...เรียก...เรียก...”
“ข้ารู้แล้ว!” ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นทันที “น้องหญิงแข็งใจไว้ ข้าจะรีบไปเรียกหมอตำแยมาเดี๋ยวนี้! ต้าเป่าเลิกร้องได้แล้ว! ไปต้มน้ำอุ่นเตรียมไว้!”
เด็กน้อยนามต้าเป่าคนนั้นอายุเพียงแค่สิบขวบแต่กลับรู้ความ เมื่อได้ยินน้ำเสียงรีบร้อนของผู้เป็บิดา แม้จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ก็ยังลุกลงจากเตียงไปต้มน้ำทั้งน้ำตา
ชายหนุ่มวิ่งออกไปจากประตูบ้าน เพื่อนบ้านหลายคนต่างก็สะดุ้งตื่นกันหมดแล้ว และยืนอยู่หน้าประตูทอดมองบนฟากฟ้า
คืนนี้เป็คืนข้างขึ้น บนท้องฟ้าไม่มีแสงจันทร์ ทว่าสภาพอากาศปลอดโปร่ง ดวงดาวเต็มฟากฟ้าส่องแสงประกายระยิบระยับ มีเพียงทางทิศใต้ที่เมฆคลุ้มก้อนใหญ่ปกคลุมอยู่ ฟ้ามืดอึมครึม ประกายแสงสีทองสาดส่อง และมีฟ้าร้องโครมคราม
“เสียงฟ้าร้องนี้ไม่ใช่เสียงฟ้าร้องธรรมดาทั่วไป คงไม่ใช่ว่ามีมารปีศาจปรากฏตัวขึ้นอีกกระมัง” ผู้พูดหวนนึกถึงภาพน่าสลดสมัยที่จอมมารอาละวาดปั่นป่วนโลกมนุษย์ในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง แม้กระทั่งเสียงยังสั่นเครืออยู่บ้าง
“ไม่ต้องกลัว” คนที่หน้าตาดูเด็กมากคนหนึ่งเอ่ยต่อ “สิบสองปีก่อนจอมมารเพิ่งจะถูกสังหารจนิญญาแหลกสลาย ภายในหมื่นปีไม่มีทางฟื้นคืนชีพอีกแน่ จอมมารไม่อยู่ ก็ยากจะมีมารปีศาจตัวฉกาจผุดมาเกิดได้ ฟ้าคำรามนี้น่าจะไม่ใช่มารปีศาจถือกำเนิด แต่เหมือนท่านเซียนกำลังข้ามด่านเคราะห์เสียมากกว่า”
คนผู้นี้กล่าวถูกต้อง เป็ท่านเซียนกำลังข้ามด่านเคราะห์จริงๆ ซ้ำยังเป็เซียนชั้นสูงคนหนึ่ง...หนานิจวินคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่าตนต้องเผชิญเคราะห์์ การเรียกระดมิญญาที่กระจัดกระจายมารวมตัวกันแล้วพาเข้าสู่สังสารวัฏเป็สิ่งต้องห้ามมหันต์ การกระทำที่แหกกฎ์ย่อมต้องประสบกับมหาเคราะห์
ในเมื่อเป็เื่ที่อยู่ในความคาดหมาย หนานิจวินย่อมสงบนิ่งเป็ปกติ แต่เด็กรับใช้ที่คอยปรนนิบัติในตำหนักกลับใแทบแย่ หลังจากเด็กรับใช้คนนั้นได้ยินเสียงฟ้าคำรามนอกตำหนักก็ตะเบ็งคอร้องเรียกจอมเซียนหนานิ ด้วยกลัวว่าจะมีมารปีศาจอะไรบุกเข้ามาเอาชีวิตของตน ทว่าตะเบ็งคอะโเรียกอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากหนานิจวิน หลังจากสายฟ้ากระหน่ำฟาดลงมาสี่สาย เด็กรับใช้จึงฉุกคิดขึ้นได้ว่าเสียงฟ้าคำรามนี้เห็นจะเป็เคราะห์์ของท่านเซียน
กาลก่อนจอมมารยังอยู่ ตายแล้วคืนชีพอยู่สี่ครั้ง อาละวาดระรานอยู่หกร้อยปีเต็ม ไม่เพียงแค่สรรพสิ่งในโลกมนุษย์ที่าเ็ล้มตายนับไม่ถ้วน แม้แต่เหล่าเซียนที่สำเร็จมรรคก็ยังมีทั้งส่วนที่สิ้นสังขาร และส่วนที่เข้าสู่สังสารวัฏอีกครั้ง ทะเลทักษิณอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้เหลือผู้บำเพ็ญเซียนเพียงไม่กี่คนแล้ว เซียนที่สามารถเรียกอสนี์สี่สายได้นอกจากหนานิจวินผู้นั้นก็ไม่มีใครอื่นอีก
คิดได้เช่นนี้เด็กรับใช้ยิ่งหวาดกลัวมากกว่าเดิม ฟ้าถล่มลงมาหนานิจวินก็น่าจะทำให้กลับไปเป็เหมือนเดิมได้ แต่หากเซียนท่านนี้เรียกเคราะห์์มาแล้วจะทำอย่างไรเล่า
ขณะที่เด็กรับใช้กำลังกลัดกลุ้มด้านนอกตำหนักก็มีเสียงฟ้าร้องคำรามดังขึ้นมาอีกสาย อสนี์ห้าสายถือเป็ลางร้ายอาเพศที่สุดแล้ว เด็กรับใช้คิดว่าหนานิจวินเ้านายตนสังหารหมู่มารปีศาจซ้ำๆ สี่ห้าหน ในที่สุดก็สังหารจอมมารจนิญญาแตกสลายไม่เหลือหลอด้วยมือตนเอง รับรองได้ว่าภายในหนึ่งหมื่นปี ใต้หล้าจะไม่มีจอมมารปรากฏตัวในโลกอีก เป็จอมเซียนกอบกู้โลกขนานแท้ ต่อให้เขาต้องถูกฟ้าลงทัณฑ์ด้วยอสนี์ห้าสายจริงๆ ก็คงชดเชยความผิดในอดีตของเขาได้ เด็กรับใช้จึงรวบรวมความกล้าวิ่งเหยาะๆ ไปทางด้านนอกตำหนัก...ต้องรีบไปดูว่าหนานิจวินาเ็จนเป็สภาพไหนแล้ว
เพิ่งจะวิ่งออกมานอกตำหนักได้เพียงไม่กี่ก้าว เด็กรับใช้ก็เหยียบของที่มีลักษณะกลมมนอย่างหนึ่งเข้า ร่างกายซวนเซกลิ้งขลุกๆ ลงไปตามขั้นบันได หลังรู้สึกว่าโลกหมุนติ้วๆ อยู่พักหนึ่ง เด็กรับใช้ก็ล้มหัวคะมำฟุบอยู่ใต้ขั้นบันได เขายันตัวลุกขึ้นด้วยความหัวเสียอยู่บ้าง แต่กลับมองเห็นไข่มุกเขียวมรกตเม็ดหนึ่งอยู่เบื้องหน้า มันเรืองแสงอ่อนๆ มีหิ่งห้อยกลุ่มหนึ่งบินร่ายรำอยู่ข้างใน
นี่ไม่ใช่สร้อยประคำสนหยกเส้นนั้นที่อยู่บนตัวของหนานิจวินหรือ เหตุใดจึงมีเพียงเม็ดเดียว ลูกประคำนั่นขาดแล้วหรือ อาวุธล้ำค่าแห่งาขาดแล้วอย่างนั้นหรือ
เด็กรับใช้เงยหน้าขึ้นด้วยความใ เห็นเพียงคราบเืแถบหนึ่งอยู่ตรงหน้า และมีเงาคนสายหนึ่งอยู่ไกลๆ กุมกระบี่คุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้น
“ท่านจอมเซียน?!” เด็กรับใช้สะดุ้งใ น้ำตาร่วงเผาะลงมา วิ่งโซซัดโซเซไปเบื้องหน้า
“อย่าเข้ามา น่าจะยัง...”
เด็กรับใช้เพิ่งวิ่งไปสองก้าว หนานิจวินยังเอ่ยไม่ทันจบ บนฟากฟ้าก็มีอสนีสายหนึ่งฟาดลงมาอีก ฟ้าคะนองดังกึกก้อง แม้จะไม่เห็นฝนหิมะกลับรับรู้ถึงไอเย็นสะท้าน แรงโจมตีที่ประดังเข้ามาทำให้เด็กรับใช้ถูกพัดออกไปทั้งตัว ตามมาติดๆ ก็เห็นกระบี่หักเล่มหนึ่งลอยตามแรงลมพุ่งเข้ามาแสกหน้าตน เด็กรับใช้ใร้องโหวกเหวกโวยวาย น้ำมูกน้ำตาไหลเต็มใบหน้า เขาคิดว่าตนต้องตายแน่แล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าจะหลุดพ้นสังสารวัฏ รอดจากมหันตภัยร้อยปีของจอมมารได้ เพิ่งคิดจะดื่มด่ำชีวิตเทพเซียนในยุครุ่งโรจน์สงบสุข กลับต้องมาคว้าน้ำเหลวเช่นนี้เลยหรือ
เมื่อเห็นว่ากระบี่หักเล่มนั้นใกล้จะปักเข้าที่หน้าของตนอยู่รอมร่อ เด็กรับใช้หมดสิ้นความหวังคิดจะหลับตารอความตาย ทว่าเบื้องหน้ากลับปรากฏแสงสีเขียวสายหนึ่งขึ้นมาซัดกระบี่หักเล่มนั้นออกไป เด็กรับใช้ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันได้ดีใจเต็มที่แผ่นหลังก็ชนกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง จึงเป็ลมหมดสติไป
7K
