เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 21 – เสียงที่หายไป

        เสียงฝนกระทบหลังคาเบา ๆ ในคืนวันอังคาร

        เมฆานั่งอยู่หน้ากระจกในห้องพักที่เต็มไปด้วยเอกสารและอุปกรณ์ตรวจคลื่นเสียง

        เขามองปากตัวเองในเงา — ขยับช้า ๆ

        แต่ ไม่มีเสียงออกมา

        “พี่ครับ! ได้ยินผมไหม!?”

        วรุฒวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมถือข้าวกล่อง

        เมฆาหันไปตอบ แต่เสียงที่ออกจากปากกลับเป็นเพียง “ลมหายใจ”

        ไม่มีแม้แต่เสียงขยับคอ

        “พี่... พี่เมฆา! เสียงหายไปเหรอครับ!?”

        เมฆาพยักหน้าแทนคำตอบ

        เขาเขียนลงในสมุดโน้ต “ตั้งแต่เมื่อคืน หลังคลื่นเสียงสงบ...ผมพูดไม่ได้อีกเลย”

        วรุฒหน้าเสีย “อย่าบอกนะว่า ผีเด็กคนนั้น...เอาเสียงพี่ไป?”

        เมฆาเขียนอีกบรรทัด “อาจไม่ใช่ผี — อาจเป็นการแลกเปลี่ยน”

        เช้าวันถัดมา จิตรานำเครื่องวัดคลื่นเสียงแบบพกพามา

        “พี่ ฉันลองวัดดูแล้วนะคะ เวลาพี่พยายามพูด มันมีคลื่นออกมาจริง ๆ”

        “แต่เป็นคลื่นในช่วงที่หูมนุษย์ไม่ได้ยิน”

        “หมายถึง...” วรุฒถาม

        “หมายถึงพี่กำลังพูดอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่เราฟังไม่ได้”

        คืนนั้น เมฆาลองเปิดเครื่องวิเคราะห์เสียงของตัวเอง

        เขาออกเสียงคำว่า “สวัสดี”

        หน้าจอแสดงกราฟบางอย่าง...

        คลื่นเสียงขึ้นลงเป็นจังหวะคุ้นตา

        มันคือรูปคลื่นเดียวกับที่เคยได้ยินในหอศิลป์เมื่อคืนก่อน

        วรุฒยืนมองด้วยสีหน้าขาวซีด “พี่อย่าบอกนะ ว่าพี่กับผีเด็กนั่น...ใช้คลื่นเดียวกัน?”

        เมฆาพิมพ์ตอบในโน้ต “คลื่นเธอฝังในผมตั้งแต่ตอนจบคอนเสิร์ต”

        “ตอนนี้เสียงของผมกับเธอกลายเป็นเสียงเดียวกัน”

        กลางดึก เสียงไวโอลินดังขึ้นอีกครั้ง

        แต่มันดังจาก “ในห้องเมฆาเอง”

        จิตราตกใจ “เสียงมันออกมาจากคอพี่เมฆา!”

        เธอเปิดเครื่องวัดดู ตัวเลขกระพริบ — 19.3 Hz

        “ความถี่เดียวกับตอนที่เด็กคนนั้นร้องเพลง...”

        วรุฒพูดเสียงสั่น “งั้นตอนนี้พี่เมฆากลายเป็น...เครื่องส่ง?”

        “หรือไม่ก็เครื่องรับ...” จิตราตอบเบา ๆ

        เมฆานิ่งอยู่สักพัก ก่อนเขียนข้อความลงบนกระดาษแผ่นใหม่

        “เธอกำลังพยายามพูดอะไรบางอย่างผ่านผม”

        “และมันยังไม่จบ”

        ทันใดนั้น ทุกหลอดไฟในห้องดับพรึ่บ

        เสียงสายฝนแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะไวโอลินอีกครั้ง — คราวนี้ชัดเจนราวกับมีคนเล่นอยู่ตรงหลังคา

        วรุฒร้อง “พี่! ผมไม่อยากเล่นคอนเสิร์ตรอบสองแล้วนะครับ!”

        จิตราตะโกน “อย่าเพิ่งออกไป พี่อยู่ตรงนั้นไว้ก่อน!”

        เมฆาหยิบปากกา เขียนลวก ๆ บนโต๊ะ

        “เธอยังไม่ไปไหน — เธอต้องการให้เรารู้บางอย่างก่อนที่เสียงทั้งหมดจะหายไปจากเมืองนี้”

        เช้าวันถัดมา เมฆายังพูดไม่ได้

        แต่ในเทปบันทึกเสียงตอนกลางคืน มีเสียงหนึ่งถูกบันทึกไว้

        เสียงเด็กหญิงกระซิบแผ่วเบา

        “ช่วยฉันที...”

        แล้วตามด้วยเสียงของ “เมฆา” เอง ที่พูดตอบกลับอย่างเย็นชา

        “เธออยู่ที่ไหน...”

        เสียงนั้น — เป็นของเมฆาแน่ ๆ

        แต่เขาจำไม่ได้เลยว่าตัวเองพูดมันออกไปเมื่อไหร่

        จบตอนที่ 21 – เสียงที่หายไป

        Next ตอนที่ 22 – เสียงในเงา

        เมฆาเริ่มเห็นภาพบางอย่างในกระจกทุกครั้งที่คลื่นเสียงความถี่ต่ำดังขึ้น

        เงาของเขา...กำลัง “พูด” อะไรบางอย่างแทนเขาเอง