เสียงโทรศัพท์ของวินดังขึ้น ขณะที่เขากำลังจะขับรถออกไป วินจึงเอื้อมมือหันไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ด้านข้างคนขับขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้ามา เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็เบอร์ของใคร
ตอนแรกที่ยังไม่รู้จักกับไนน์ วินก็ยังรู้สึกปลื้มนายแบบคนนี้อยู่ไม่น้อย ถ้าให้พูดง่ายๆ เลย ก็คือเป็แฟนคลับเลยละ แต่ตอนนี้พอเริ่มได้รู้จักตัวตนของไนน์ มากขึ้น วินก็เริ่มจะไม่ชอบใจสักเท่าไรแล้วละ เพราะั้แ่ยอมไปทานข้าวด้วยกันยอมคบเป็เพื่อน ก็รู้สึกเหมือนว่าหมอนี่จะโทรหาเขาทุกวันตามตื๊อตามโทรไม่เลิก ทั้งที่ไม่มีเื่ที่จะคุยกันด้วยซ้ำ แต่ก็ยังโทรตื๊อไม่ได้หยุด จนวินเริ่มรู้สึกรำคาญใจยิ่ง
"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณโทรมามีธุระอะไรกับผม ผมจะทำงานช่วย กรุณาหยุดโทรมาได้ไหมครับ งานการคุณไม่คิดจะทำบ้างหรือไงกัน"
เขารับสายด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่แอบหงุดหงิด อยู่เล็กน้อยที่ปลายสายก็ตื๊อหาเื่โทรไม่ได้หยุดจริงๆ
"มีธุระก่อนถึงจะโทรได้ใช่ไหมครับ ถึงคอร์สจะจบไปแล้วแต่นายสัญญาว่าจะเป็เพื่อนกับฉันไม่ใช่หรือโทรไม่ได้หรือไง"
"แต่เพื่อนก็ไม่จำเป็ต้องโทรตลอด 24 ชั่วโมงไหมวะคุณ" วินตอบกลับไปอย่างฉุนเฉียว
"พูดเพราะๆ หน่อยซิครับ ฉันเป็ลูกค้านายนะ แต่ว่าถ้าหากเป็เพื่อนแล้วโทรบ่อยๆ ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นเป็มากกว่าเพื่อนซิ ฉันจะได้ไม่ต้องโทรหานาย แต่จะยินดีไปหานายถึงที่เลยนะ แค่นายตอบตกลงมาว่าโอเค ได้ไหม"น้ำเสียงปลายสายยังคงยิงคำถาม กวนๆ เหมือนเดิม
"อืมม์!. วินถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเอือมละอายก่อนที่จะพูดออกไปอย่างฉุนเฉียวยิ่ง
"นี่คุณ! ผมขอร้องเถอะช่วยหยุดกวนตีนผมสักวันหน่อยได้ไหม คุณโทรหาผม ทุกวันไม่คิดว่าผมจะรู้สึกรำคาญใจ บ้างเลยหรือไงกัน"
วินตอบกระชากเสียงใส่ด้วยอารมณ์หงุดหงิดเพราะั้แ่เกิดมาเขาก็เพิ่งเจอผู้ชายที่แสนจะตื๊อและไม่มีความสะทกสะท้านละอายใจแบบนี้เลยสักนิด
"หึหึ แต่ฉันชอบนะ เวลาที่นายโกรธนะ มันทำให้ฉันมีอารมณ์นะ แต่เสียดายที่ฉัน"เขากดเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอ และสิ่งที่ไนน์ชอบที่สุดคือการได้ยั่วยุให้วินได้โกรธ
แต่วินก็พยายามระงับอารมณ์เอาไว้เพราะรู้ดีว่าหมอนี้้าให้เขาหงุดหงิด และยิ่งพยายามจะโกรธหมอนี้มากเท่าไรก็เหมือนหมอนี้จะไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิดกลับยิ่งถูกใจไนน์เสียอีก
"เฮ้ยยย! เอาจริงนะ ผมถามคุณจริงๆ คุณ้าอะไรจากผม ผมไม่มีเวลาว่าง เหมือนคุณที่จะต้องมาคอยรับโทรศัพท์พูดจาไร้สาระแบบคุณ ถ้าหากไม่มีอะไรแล้วผมจะวางสาย" วินรีบตัดบทเพราะไม่อยากเสียเวลาเสวนากับคำพูดไร้สาระของไนน์
"มีซิ ไม่มีจะโทรมาหานายหรือ งั้นนายก็มาพบฉันสิ ฉันจะบอกให้ว่าเื่อะไร อีกอย่างฉันจะได้ไม่ต้องโทรหานายทุกวันไง ไม่คิดอยากเจอกันบ้างรึไง ั้แ่นายจบคอร์สกับฉัน หรือว่าฉันจะเริ่มใหม่อีกที ดีไหม ครั้งนี้แบบคอร์สยาวๆ เลย"
"ทำไมผมต้องไป ไม่จำเป็ งานผมก็หมดแล้ว แล้วไม่ต้องคิดจะให้ผมไปเทรนด์ให้เป็อันขาดผมไม่รับงานของคุณแล้ว" วินรีบตอบกลับไปทันที
"นายกล้าขัดฉันหรือ? นายเลือกได้รึ ฉันเป็ลูกค้าคนสำคัญของที่นั่นนะ อย่าลืมซิ ถ้าไม่อยากเทรนด์ให้ฉันเปลี่ยนเป็ทำอย่างอื่นกันดีมั้ย?" ไม่วายที่ไนน์จะหยอดคำกวนให้วินหงุดหงิดอยู่ดี
"คุณ!...หยุดกวนประสาทได้ไหม ถ้าอยู่ใกล้ๆ ผมซัดคุณไปนานแล้วผมจะทำงานแค่นี้ล่ะ"วินตอบกลับไปอย่างหัวเสีย
"เดี๋ยว เดี๋ยวสิ ฉันล้อเล่น ฉันก็แค่อยากเป็เพื่อนกับนาย นายสัญญาแล้วไงว่าจะเป็เพื่อนกับฉันมาหาฉันหน่อยนะ" น้ำเสียงออดอ้อน
"แล้วทำไมผมต้องไป คุณอยากเป็เพื่อนกับผม คุณก็มาเองซิครับ" วินกล่าว
"ไม่ได้! นายก็รู้ว่าฉันนะเป็คนดังให้ไปพบนาย แฟนคลับของฉันมีหวังตามฉันไปถล่มฟิตเนสที่นายทำงานอยู่ล่ะ หรือนายอยากให้เป็แบบนั้น ฉันไม่ติดนะถ้านายอยากเป็ข่าวกับฉันนะ นายได้ดังแน่"
"โอเค ผมจะต้องไปที่ไหนบอกมา" วินถามกลับไปทันที เพื่อตัดความรำคาญกับลูกตื๊อของหมอนี้เสียเหลือเกิน
"โอเค! ถ้างั้นฉันจะแชร์โลเคชั่นให้นายนะ นายก็มาตามที่ฉันแชร์ให้ได้เลย แล้วฉันจะรอ 3 ทุ่มเจอกันนะครับธาวิน" ไนน์กล่าววางสาย เขากระตุกยิ้มร้ายออกมาในทันที
"เพื่อนงั้นหรือ? หึ นายคิดว่าฉันคงอยากเป็เพื่อนนายขนาดนั้นสินะธาวิน นายก็เป็ได้แค่เพื่อนบนเตียงของฉันเท่านั้นละสำหรับสิ่งที่ฉัน้า" เขาแสยะยิ้มร้ายออกมา ขณะกัดริมฝีปากล่างตัวเองไว้ เมื่อรู้ว่าอีกไม่นานเหยื่ออันโอชะก็กำลังจะเดินทางมาหาเขาแล้ว
วินวางโทรศัพท์ลง "ทำไมฉันต้องทำตามนายด้วยนะ นายคิดจะท้าทายฉันมากไปแล้วนะ อยากได้เพื่อนมากใช่ไหม เดี๋ยวได้เห็นดีกันคอยดู" สายตาดุดันเมื่อนึกถึงคนปลายสายที่พยายามยียวนกวนประสาทเขาไม่จบไม่สิ้น
ในบาร์แห่งหนึ่ง
เสียงเพลงดังกระหึ่มผู้คนมากมายเข้ามาเที่ยวเต้นกันสุดเหวี่ยงวินจอดรถลงจากรถเดินเข้าไปแต่เขาต้องหยุดชะงักเมื่อเงยหน้าขึ้นมองป้ายด้านหน้าที่เขียนว่า Club bar y dream
"อะไรวะ ชื่อร้านแปลกๆ แถมมีแต่ผู้ชายมายืนต้อนรับเต็มไปหมด" ขณะที่เขาคิดและพยายามมองหาไนน์
"โต๊ะไหนดีครับ มาคนเดียวหรือครับ" สายตาโลมเลียของผู้ชายที่ผูกเนคไทใส่เสื้อกล้ามรัดรูปร่างหุ่นเซ็กซี่กล้ามเนื้อเป็มัดเดินมาต้อนรับวิน วินสะดุ้งหันไปมอง เมื่อเขาเข้ามาประชิดถามวิน
"มะไม่เป็ไรครับผมนัดเพื่อนไว้แล้ว" วินรีบปฏิเสธทันควร เขารีบเดินออกจากตรงนั้นและหยิบโทรศัพท์โทรหาไนน์อย่างรวดเร็ว
"คุณอยู่ตรงไหนนะ ทำไมร้านมีแต่พนักงานเสิร์ฟผู้ชายทั้งนั้นผมพยายามมองหาแต่ไม่พบคุณ "
"อ้อบาร์เกย์นะ เป็ธรรมดาอยู่แล้วที่นี่มีแต่ผู้ชายนายไม่รู้จักบาร์เกย์เหรอ"
"หาา อะไรนะ บาร์เกย์! คุณ คือมาแบบนี้ไม่กลัวเป็ข่าวหรือไง" ผมหันไปมองสายตาเกือบทุกคู่ที่จับจ้องมายังผมอย่างหื่นกระหาย
"ไม่ต้องห่วงฉันนะรู้จักกับเ้าของร้านเื่ของฉันไม่มีทางรั่วไหลหรอกนะ"
"แต่ผมไม่ชอบเลยนะที่อื่นมีตั้งเยอะแยะทำไมไม่ไปนะ"
"ก็แล้วถ้าฉันไปที่อื่นแฟนคลับก็ได้ตามฉันไปซิ ที่บาร์แบบนี้ไม่มีใครรู้เื่ฉันเป็เกย์หรอกเอาน่ารีบๆ ขึ้นมา เถอะ"
"ห้องอะไร" ผมถามกลับไปทันที
"นายเข้ามาทางหลังบาร์นะมีลิฟต์ขึ้นมาชั้นสอง ห้อง VIP 209นะ"
วินถลึงตาด้วยความใ "อะอะไรนะ ทำไมต้องอยู่ห้องวีไอพีด้วย คุณจะบ้าหรือไง"
"นายนั่นแหละบ้า ฉันเป็นายแบบนะเป็คนดัง ถ้าไม่ส่วนตัวก็ไม่ต้องนั่งอย่างมีความสุขกันละขึ้นมาเถอะน่ายืนนานๆ ระวังโดนลอกคราบนะ"
"พูดบ้าอะไรของคุณ หยุดพูดจาแทะโลมผมได้แล้ว แค่นี้ละ" ผมรีบวางสายทันที
"ไม่แทะโลมก็ได้แต่ครั้งนี้เอาจริงๆ เลยละกัน" ไนน์ยกยิ้มขณะยกแก้วไวน์ดื่มอย่างสบายใจ
วินเดินตรงไปทางด้านหลังของบาร์เพื่อที่จะไปขึ้นลิฟต์ มีผู้ชายหันมาจ้องมองวินเป็ตาเดียวความรู้สึกของวินเหมือนเขากำลังถูกคุกคามทางสายตาอย่างไรอย่างนั้นถ้าเขาอยู่ด้านนอกของบาร์ผู้ชายพวกนี้ที่มองมาแสดงสายตาหื่นกาม คงถูกเขาเสยด้วยหมัดไปนานแล้วละ
ห้อง วีไอพี 209
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เข้ามาสิ!" เสียงปลายทางะโบอกให้เขาเข้ามาอย่างเชื้อเชิญ
วินเปิดประตูเข้าไป ห้องvip สุดหรูแตกต่างจากชั้นล่างสิ้นเชิงไม่ได้ยินแม้แต่เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มอยู่ชั้นล่าง เขาเดินไปนั่งที่โซฟาแต่นั่งคนละมุม กับไนน์ ขณะใช้สายตาสอดส่องมองหาใครบางคน
"ตกลง คุณมาคนเดียวหรือ แล้วผู้จัดการคุณละไม่มาด้วยหรือ" วินพยายามมองหาผู้จัดการของไนน์
ไนน์ยกยิ้มมองคนตรงหน้ายื่นแก้วไวน์ให้วิน
แต่ดูเหมือนเ้าตัวจะไม่อยากรับมันมา
"นี่นายเป็อะไร กลัวฉันรึ ฉันนะไม่ใส่อะไรลงไปในไวน์หรอกน่าถ้าไม่เชื่อฉันจะดื่มให้ดูเอาไหม"
เขาทำท่าจะยกดื่มแต่วินรีบจับมือไนน์ไว้มองคนตรงหน้า
"ไม่ต้องผมไม่ชอบดื่มร่วมแก้วกับใคร" วินรับไวน์มาดื่มทันที
"แล้วผู้จัดการส่วนตัวของคุณละไม่ตามมาดูแลหรือครับ" วินถามขณะยกแก้วไวน์ดื่ม
"อืมมม์ ไม่มา เขารู้ว่าฉันอยากส่วนตัวกับนายก็เลยไม่มานะ" ไนน์กระตุกยิ้ม
วินต้องหยุดชะงัก ขณะกำลังจะดื่มไวน์ หันไปมองหน้าไนน์อย่างรวดเร็ว
"หมายความว่าไง ส่วนตัว"
"ก็หมายความว่า ก็ฉันอยากรู้จักนายมากขึ้นในฐานะเพื่อน ถ้าหากให้ผู้จัดการของฉันอยู่ด้วยนายก็จะคุยกับฉันไม่สะดวกใจนะสิจริงไหม?"ไนน์กล่าวยิ้มก่อนที่จะยกไวน์ขึ้นดื่ม
"ไอ้บ้านั่นคิดจะทำอะไร " เขาคิดขึ้นมาทันที
"นายคิดอะไรหรือ ฉันก็แค่อยากรู้จักนายให้มากๆ ขึ้นก็เท่านั้นก็ในฐานะเพื่อนมันก็ต้องสร้างความสนิทสนมซิ จริงไหม หรือนายคิดเป็อย่างอื่น ????" สายตาเ้าเล่ห์ของไนน์มองตรงมายังวิน อย่างเป็ประกาย
"นี่ผมถามคุณจริงๆ เถอะ มีสักครั้งไหมที่คุณจะพูดจาให้เหมือนภาษามนุษย์ที่เขาคุยๆ กันนะไม่แสดงความ..ลามกแทะโลมผม อย่าให้ผมหมดความอดทนกับคุณนะ"วินกล่าว
"แต่ก็ช่างเถอะพูดกับคนอย่างคุณก็เปลืองน้ำลายเปล่าๆ"
"แล้วไง นายจะทำอะไรฉันรึ"
หึ วินกระตุกยิ้ม ถอนหายใจ ยกแก้วไวน์ดื่มเพราะต่อให้เขาอธิบายคน คนนี้ก็ไม่มีทางจะสนใจในคำพูดของเขาอยู่แล้ว
"อืมม งั้นรึ! ฉันก็พูดแบบนี้ตามปกตินะ หรือที่นายคิด จะมันไม่ปกติธาวิน" เสียงกระเส่าเบาๆ มองหน้าวินด้วยสายตาโลมเลีย
วินนิ่งเงียบหันมองกลับไป สบตากับไนน์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขารู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่างพยายาม จะดึงดูดความรู้สึกนั้น กลิ่นฟีโรโมน ของไนน์แตะจมูกเขาทันทีแต่วินก็ต้องรีบหลบสายตาเฉกเช่นน์และยกแก้วไวน์ดื่มอย่างรวดเร็วจนหมดแก้ว วินหยิบขวดไวน์ขึ้นมา รินใส่แก้วใหม่อีกครั้ง
"หึหึ!" ไนน์หลุดขำออกมาเบาๆ นั่งมองปฏิกิริยาของคนตรงหน้า????
"ช้าๆ ซิเดี๋ยวเมาหรอกฉันี้เีจะแบก นายกลับนะ แต่ถ้าให้ฉันแบกนายคงไม่ได้กลับไปบ้านนายละ" ไนน์กล่าวขณะมือถือแก้วไวน์แกว่งไปมาเบาๆ แล้ววางลงไปบนโต๊ะอย่างช้าๆ เฉกเช่นสายตาอันเร่าร้อนที่กำลังจ้องมองคนตรงหน้าอยู่
วินหันกลับไปมองไนน์ด้วยแววตาที่คมกริบ
"ก็ไม่ต้องแบกผมกลับ ผมกลับเองได้ ผมขอเตือนคุณเป็ครั้งสุดท้าย ถ้าคุณยังอยากเป็เพื่อนกับผม หยุดแสดงสีหน้า คำพูดจาแทะโลม ส่งสายตาหื่นกามของคุณได้แล้ว ผมขอย้ำอีกครั้งฟังให้ชัดๆ ผมไม่ชอบผู้ชาย" วิน มองจ้องด้วยแววตาที่ท้าทายดุดันเช่นกัน
"จริงรึ เรามาพิสูจน์กันดีไหมว่านายนะไม่ชอบผู้ชายจริงๆ"
"ไม่มีทาง" วินตอบกลับไปทันที
"นายนะร้อนแรงจัง"
พรึบบบบ!
หมับ!
"โอ๊ะ คุณจะทำอะไร"
"พิสูจน์ไงไม่อยากรู้หรือว่านายไม่ชอบผู้ชายจริงๆ"
ไนน์ลุกขึ้นตรงมาจับข้อมือทั้งสองข้างของวินทันทีเขาดันตัววินลงไปนอนหงายบนโซฟาอย่างรวดเร็วและกดรั้งข้อมือของวินขึงขึ้นไว้เหนือศีรษะ
จนคนใต้ล่างสะดุ้งตาลุกวาวด้วยความใเมื่อไนน์แทรกกายลงไปอยู่ ระหว่างขาของเขา วินใตั้งตัวแทบไม่ทันเขารับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้ออก ของไนน์และของเขาัักันอย่างรวดเร็วความร้อนระอุในร่างกายเริ่มแผ่ซ่านไปทุกส่วนของร่างกาย กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นมิ้นต์บนตัวของไนน์แตะจมูกวินทันที
"ปล่อย! คุณจะทำอะไรผม" วินร้องออกมาด้วยความใจนตัวสั่น
เสียงหอบหายใจที่ดังไม่เป็จังหวะของวินด้วยความตื่นเต้นนั้นมองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด พยายามดิ้นรนแต่ไนน์กดแน่นเข้าไปอีก
"จุจุไม่เอาน่าจะร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินนายหรอก ก็แค่พิสูจน์เองไม่อยากรู้หรือไง"
"ปล่อย! คุณจะทำอะไรผม! ผมไม่พิสูจน์อะไรทั้งนั้น! ปล่อยซิวะ!"
วินพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรกลับสู้แรงไนน์ไม่ได้เลย เมื่อร่างกายของไนน์ััลงมาบนตัวของเขาความร้อนระอุที่อยู่ในกายของเขากลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันกลับเรียกร้องอยากให้ไนน์ััมากขึ้น
"เราจะเป็เพื่อนกันได้อย่างไรกันนะ ถ้าหากฉันจะอยากเป็มากกว่านั้น นายนะไม่คิดจะลองคบกับฉันดูบ้างรึธาวิน ฉันนะ เป็ถึงนายแบบชื่อดังเชียวนะ ใครๆ ก็อยากเข้าหาฉันทั้งนั้น แต่นาย ทำไมล่ะ ถึงได้กล้าปฏิเสธฉันละ เพราะอะไรอย่างงั้นหรือบอกฉันซิ นายอยากได้อะไรเงินทองชื่อเสียง ฉันหาให้นายได้ทุกอย่าง ความสุขสบายทุกอย่างฉันให้นายได้หมดเลยนะ ธาวิน"
"ไม่! ผมไม่อยากได้อะไรจากคุณทั้งนั้น ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย คุณปล่อยผม! ไม่เข้าใจที่พูดหรือไงวะ! ว่ากูไม่ได้ชอบผู้ชาย!"
"ใจร้ายจังนะ ตัดความสัมพันธ์กัน ั้แ่ยังไม่ได้ลอง แต่คนอย่างฉัน ถ้าอยากจะได้อะไรก็ต้องได้ นายคงไม่รู้ซินะ ธาวิน" น้ำเสียงเข้มปนดุดัน ขณะมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่คมกริบ เมื่อไนน์ก้มลงโน้มใบหน้าเข้าไปประชิดลงไปยังซอกคอของวินทันที
เสียงหอบหายใจของไนน์ลดอยู่บริเวรซอกคอของวิน จนวินรับรู้ได้ถึงความร้อนระอุที่แพ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา ที่ตอนนี้เริ่มรู้สึกถึงความเสียวซ่าน อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน วินเริ่มหายใจติดขัดและแรงขึ้นด้วยอารมณ์กระสัน ไม่รู้ว่าทำไมร่างกายกลับดึงดูดผู้ชายคนนี้ยิ่งนัก ทั้งที่เขาเป็อัลฟ่าแท้ๆ ถึงจะมีเืของโอเมก้าอยู่ในตัวก็ตามหรือเป็เพราะปฏิกิริยาการตอบสนอง ความเป็โอเมก้าในตัวครึ่งหนึ่งของเขาที่กำลังเรียกร้องอัลฟ่าหนุ่มคนนี้
"ไม่ ไม่มีทาง! ปล่อย! ผมบอกให้ปล่อย!" วินพยายามขัดขืนจนตัวสั่นไหวไปทั้งตัวด้วยความโกรธและ้าในเวลาเดียวกัน
"นายอย่าพยายามขัดขืนฉันเลยนะ วิน เพราะนายน่ะ ก็้าฉันเหมือนกัน ฉันรู้นะนายก็แค่กลัวและสับสนเท่านั้นวินร่างกายนายกำลังเรียกหาฉัน กลิ่นมินท์ของฉันกำลังทำนายสับสนใช่ไหมวิน"
"ไม่ผมไม่ได้สับสน ปล่อย" วินมองหน้าไนน์ด้วยอารมณ์เดือดดาลยิ่ง หายใจหอบแรงขึ้น
"งั้นฉันขอถามนายเพียงคำถามเดียว นายตาม follow ใน ig ฉันเพราะอะไร แถมยังตามแค่ฉันคนเดียวอีกต่างหากจะให้ฉันคิดอย่างไร ปลื้มฉันงั้นรึ ใช่ไหม? ตอบซิ"
"ทำไมผมต้องตอบคุณ มันเื่ของผม แฮ่กๆ ปล่อย มึง แฮ่ก! ปล่อยซิโว้ย!" เขาพยายามยกเข่าขึ้นแต่ไนน์ใช่หน้าขากดทับเข่าวินไว้
"ก็ด้ายเมื่อนายไม่ตอบฉัน งั้นฉันก็จะหาคำตอบด้วยตัวเองก็แล้วกัน"ไนน์โน้มตัวเข้าหาวินประกบจูบไปบนริมฝีปากของวินทันทีอย่างรวดเร็ว
"อะ อย่า นะน่าาาา" เสียงของวินหายไปกับริมฝีปากอันร้อนๆ ของคน้าขณะที่ไนน์สอดแซรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากของวิน เขาไล่ปลายลิ้นไปตามขอบรอบลิ้นของวินัักับลิ้นของวิน อย่างเร่าร้อนและหนักหน่วงดูดดุนไปมาบดขยี้อย่างรุนแรงทำเอาคนที่ถูกจูบรู้สึกเสียวซ่านยิ่งนัก ความรู้สึกของวินที่ถูกปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกับลิ้นของเขาทำให้เขารู้สึกถึงอารมณ์ที่วาบหวิว มันยิ่งทำให้ร่างกายเหมือนกำลังถูกหลั่งฮอร์โมนบางอย่างออกมาที่ร้อนผ่าว อย่างไม่รู้ตัว
เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นและเสียววูบวาบขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยจูบ แต่การจูบของเขาส่วนใหญ่นั้นมีแต่กับผู้หญิงเท่านั้น แต่ทำไมความรู้สึกนี้ถึงรุนแรงและดูดดื่มยิ่งนักจนวินเผลอตอบรับจูบไนน์อย่างไม่ขัดขืน ไนน์ถอดริมฝีปากแล้วผ่อนลมหายใจออก ขณะหายใจรุนแรงขึ้น ััได้ถึงน้ำลายของกันและกันที่ร้อนระอุ
"ไง นายมองฉันขนาดนั้น นายนะ sexy ขนาดนี้ จะให้ฉันปล่อยนายงั้นรึ ไหนบอกไม่ชอบฉันไง? จูบตอบรับฉันเร่าร้อนถึงเพียงนั้นยังปฏิเสธความ้าของตัวเองอีกหรือ" ไนน์กระเส่าเสียงแหบพร่ามองคนตรงหน้าที่ยังหายใจหอบด้วยความตื่นเต้น
"คุณ..!
วินพยายามหันหน้าหนีไนน์ ความรู้สึกที่โกรธป่นความ้ามันทำให้เขาสับสนสิ้นดี เขาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขา เขาควรจะปฏิเสธสิแต่ทำไมกลับรู้สึก้าความรู้สึกประหลาดนั้น
ไนน์ขยับเลื่อนใบหน้าลงมาที่ซอกคอของวินลากเลียลิ้นลงไปยังติ่งหูและซอกคอของวินเบาๆ ทันที ดูดเสียงดังจ๊วบจนแดงเห็นเป็เส้นเืฝาด
"หอมจนอยากจะกัดลงไปจะแย่อยู่แล้ว" เสียงกระซิบเบาๆ ของไนน์กดจูบไปยังซอกคอวินอีกครั้ง
"อะ..อย่า"
เสียงแ่เบาของวินขยับกายบิดไปมาอย่างไม่ตั้งใจตาม อารมณ์ของคนถูกดูดความรู้สึกสั่นไหวด้วยแรงปรารถนาที่เร่าร้อนยิ่งทำให้ไนน์รุกหนักขึ้น
มือแสนซนของไนน์ขยับเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดของวินออกอย่างรวดเร็ว เขารูดซิบกางเกงวินออกริมฝีปากก็ดูดดุนไซ้ไปทั่วทั้งซอกคอและประกบลงไปยังริมฝีปากของวินอีกครั้งจนคนถูกจูบสนองตอบกลับอย่างไม่ถอยหนีเช่นกัน
มือไนน์อันเรียวงามสอดลงไปใต้กางเกงในบ๊อคเซอร์ของวินทันทีััปลายนิ้วลูบคลำไปบนแท่นร้อนที่กำลังแข็งนูนอยู่ใต้กางเกงในบ๊อกเซอร์นั้นทำเอาคนที่ถูกกระทำสะดุ้งโหยงขยับตัวด้วยความใและพยายามที่จะขยับตัวหนี
"ปล่อยผม จะทำอะไร ปล่อยผม คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบผู้ชาย"น้ำเสียงแหบพร่าหายใจหอบระรัว เมื่อวินรู้สึกถึงร่างกายที่สนองตอบรับมือของคนตรงหน้า ทั้งที่ปากพยายามปฏิเสธแต่ร่างกายกลับ้า
เมื่อวินเริ่มรู้สึกตัวเขาได้สติ จับมือไนน์ดึงออกอย่างรวดเร็วด้วยความใ
"ครั้งแรกของนายซินะให้ฉันทำเถอะน่า นายจะได้รู้ว่านายชอบผู้ชายหรือไม่"
ไนน์รูดซิปกางเกงของวินลง ชักแท่งร้อนที่กำลังแข็งอยู่ในกางเกงของวิน ออกมา สายตาวินชะโงกหน้าขึ้นมองด้วยความใ
"ไม่เอา เอามือออกไป ผมไม่ทำ ผมบอกให้เอามือออกไป พูดไม่รู้เื่หรือไง ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต" วินพยายามดึงมือไนน์ออก คนตรงหน้าชายตามองขึ้น
"เถอะน่า นายแข็งขนาดนี่ไม่ปล่อยออกมา มันจะทรมารนะฉันแค่ช่วยเอาออกให้ แล้วจะกลับอย่างไร ให้ฉันทำให้เถอะนายไม่ท้องหรอก"
"แต่คุณเป็ผู้ชายนะ มาทำกันแบบนี้ได้ไง ปล่อยซิเว้ย ไม่เอา" วินพยายามขัดขืนดินรนสุดชีวิตแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของไนน์ได้เลยทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ตัวเล็กแต่ทำไมร่างกายกลับตอบสนองต่อมือที่พยายามลูบไปยังแท่งร้อนของเขาไม่รู้มันทำให้เขารู้สึกเสียวและอ่อนระทวยไปทั้งตัว
"ผู้ชายแล้วไง ก็ฉันเป็เกย์ นายก็รู้ ฉันก็ต้องทำแต่กับผู้ชายซิ เฉยๆ เถอะนะ ถ้านายไม่เงียบฉันจะทำมากกว่านั้นนะ" ไนน์เน้นเสียงจริงจังขึ้นมองหน้าคนที่พยายามขัดขืนด้วยสายตาคมกริบ
"แต่ผมไม่ใช้เกย์ และผมก็ไม่้าให้คุณช่วยผมปล่อยผม ก่อนที่ผมจะมีน้ำโหมากไปกว่านี้ปล่อยซิวะ" วินกระชากเสียงใส่ด้วยความโมโหแต่ไนน์ไม่ฟังเสียงคำของจากวินเขาใช้มือรูดแท่งเอ็นร้อนของวินขึ้นลงทันที
"อะอย่าาา"
คนที่ถูกมือััไปยังแก่นกาย ในตอนนี้ รับรู้ได้ถึงความรู้สึกเสียวร้อนวูบวาบไปทั้งตัว อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนทำเอาคนที่นอนใต้ร่างเกร็งพะโงกศีรษะขึ้น แสดงสีหน้าด้วยความเสียว
"อ๊าาาา มะไม่ เสียว แฮ่กๆ"
ไนน์เห็นคนตรงหน้ากำลังรู้สึกเสียวมันยิ่งทำให้เขารุกหนักขึ้น เขาก้มลงไปััลากปลายลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียวนรอบปลายหัวหยักทันที
"อ๊ะ อย่า"
วินสะดุ้ง กระตุกเอวลอยขึ้นร้องออกมาด้วยเสียงหลง ด้วยความเสียว เมื่อลิ้นร้อนััลงไปบนแท่งร้อนหัวหยักนั้นแสดงสีหน้าเหยเกอย่างที่ไม่เคยเป็มากก่อน
เสียงปลายลิ้นของไนน์ เลียลากเสียงดังลามกยิ่งนัก
แพล๊บ แพล๊บ แพล๊บ
"อะอ่าาา ซี้ดดด คุณอย่า"
เสียงครางของคนที่ถูกเลีย กระเส่าเสียวในอารมณ์ยิ่งนักขณะที่ไนน์ช้อนสายตาอันสุดเซ็กซี่ขึ้นมองดูวินที่กำลังแสดงสีหน้าร้องเสียวซ่านในอารมณ์อยู่นั้น ไนน์ก็ใช้ปากคอบแก่นกาย รูดขึ้นลงอย่างระรัวจนน้ำแตกไหลเยิ้มพุ่งออกมา ไนน์ขยับปลายลิ้นกดลงไปที่ปลายหัวหยักอีกครั้งแรงๆ ทำเอาคนถูกััต้องดันศีรษะของไนน์ออก ด้วยความเสียว
"พะพอ พอ พอ แล้ว ผมไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว อะ แฮ่ก แฮ่กๆ อื้อออ"
"อ๊๊อก อ๊อก อ๊อก ...อ๊อก แพล๊บ แพล๊บ แพล๊บ อ่าาา"
"อื้อดดด อ่าาาา อ้าาา อะอ่าา อย่า ผมจะไม่ไหวแล้ว อะ"
น้ำเสียงอันแสนจะแหบพร่าของวินดังลั่นอย่างสุดเซ็กซี่เสียงหายใจของวินยิ่งทำให้ไนน์หาได้หยุดไม่ เขายิ่งรุกหนักขึ้น ทำเอาคนที่ถูกกระทำต้องเปลี่ยนจากขยุ้มศีรษะคนตรงหน้าไปจิกยังโซฟากัดฟันด้วยความเสียวและเกร็งไปทั้งตัว
"อ่าาา แฮ่ก! ร่างกายนายsexy น่าเอามากวิน.."
ไนน์ยิ้มด้วยสายตาที่แสนเ้าเล่ห์เมื่อเขาบรรเลงรูดขึ้นลงทั้งอมดูดและรูดเลีย จนมิดตอโคน อย่างเมามันในอารมณ์
"อะอ๊าาาา ไนน์ผมจะไม่ไหวแล้วว อั๊กกกกกกปล่อยผมเถอะ"
เสียงสั่นเครือทำเอาคนถูกกระทำ แท่งร้อนกระตุกปลดปล่อยน้ำแห่งกามออกมาอีกครั้ง เข้าไปในปากของไนน์เขาใช่มือเช็ดปราดไปยังริมฝีปากตัวเองทันทีแล้วยกยิ้มมุมปากออกมา
"นายน้ำเยอะเชียว แตกอีกแล้วฉันยังไม่ได้เอาเลยนะ "
"ไอ้บ้า เฮ้ย!..."
วินโมโหสุดขีด เขาเหวี่ยงหมัดสุดแรงต่อยไปยังไนน์ แต่ไนน์รับไว้ได้ทัน พลักวินลงไปนอนบนโซฟาอีกครั้ง กดไหล่ของวินไว้
เมื่อตาต่อตาประสานกัน วินจ้องไนน์อย่างดุดันด้วยความโกรธจนหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด
"ถ้านายคิดจะอัดฉัน ฉันก็จะเอา นายจริงๆ และนั้นก็แค่ทำออรัลเช็กช์ให้นายเท่านั้น แต่ถ้านายยังคิดจะต่อต้านฉัน ครั้งหน้าฉันก็จะเอานายแรงๆ เลยละ อัดซิ ยิ่งนายรุนแรงกับฉันมากเท่าไร มันก็ยิ่งทำให้ฉันมีอารมณ์อยากเอา นายมากขึ้น" สายตาและน้ำเสียงของไนน์ช่างยั่วยวนกวนประสาทสิ้นดี
"ปล่อย มึงปล่อย กู ไอ้ สัส"
นั้นเป็คำพูดที่วินโกรธสุดๆ เพราะปกติเขาจะเป็ผู้ชายที่สุภาพมาก น้อยครั้งที่เขาจะพูดคำหยาบออกมา หาไม่ถูกกระทำให้สุดจะทนจริงๆ
"กูบอกให้มึงปล่อยมือกูเดี๋ยวนี้" วินกระชากเสียงด้วยอารมณ์ที่กราดเกรี้ยวและโกรธยิ่งขณะจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ดุดัน
"Ok ปล่อยก็ปล่อย" ไนน์ปล่อยวิน ขยับตัวออกมา
ขณะที่วินรีบลุกขึ้นแต่งตัว โดยไม่มองหน้าไนน์เลยสักนิด แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกประตูไปทันที ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
"หึ..." ไนน์มองตามวินส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยมือลูบริมฝีปากขณะกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ แล้วยกยิ้มมุมปาก อย่างอารมณ์ดี
"เอาดิ นายคิดจะหนีฉันพ้นหรือ อ้าาา ทำไมฉันชักชอบ นายแล้ววะ อารมณ์ดิบๆ แบบนายนี่ละสเป็คฉันเลยล่ะ คอยดูสิ! ฉันจะทำทุกวิถีทางให้ได้นายมาเป็ของฉันทั้งตัวและหัวใจเลยล่ะ นายจะไม่มีวันปากแข็งกับฉันได้อีก ธาวิน หึ"
2K
