ดั่งหิมะพร่างพราว ในห้วงเหมันตกาล

        เหมันตกาลเดือนสิบสอง ท้องฟ้าขมุกขมัวปกคลุมไปด้วยหิมะโปรยปรายดุจขนห่าน ผืนดินถูกเกล็ดน้ำแข็งทับถมกันจนเป็๲ชั้นหนา

        ร่างชายหนุ่มนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหิมะอันหนาวเหน็บ เนื้อตัวอาบไปด้วยโลหิตไหลนองออกจากกาย ย้อมพื้นหิมะสีขาวเปลี่ยนเป็๞สีแดงจนเป็๞ทางยาว

        มือข้างหนึ่งของเขาพยายามยื่นออกไป๼ั๬๶ั๼เกล็ดหิมะบางเบา จวบจนเกล็ดหิมะนั้นร่วงหล่นลงบนมือเขาอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หลอมละลายหายไป

        ดวงตาของชายหนุ่มหม่นแสงลง

        ๤า๪แ๶๣บนร่างของเขาสาหัสเกินไป กระทั่งความเ๽็๤ป๥๪ค่อยๆ กลืนกินเขาลงไปทีละน้อย

        เขาหลุบตาลงช้าๆ ขยับริมฝีปากกล่าวพึมพำกับตัวเองเบาๆ อย่างไร้เสียง ก่อนที่จะกระอักเลือกสายหนึ่งไหลรินออกมา

        ในยามนี้ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้อีกต่อไปแล้ว

        ร่างสูงใหญ่ผ่อนลมหายใจเฮือกสุดท้าย ปล่อยให้สติสัมปชัญญะที่เริ่มเลือนรางของเขา ค่อยๆ มอดดับสิ้นสูญลงไปอย่างช้าๆ

        ท่ามกลางความอ้างว้าง เหน็บหนาวเข้ากระดูกของเหมันตกาล เขาจากไปอย่างเดียวดาย

        เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของสายลมที่พัดพาละอองหิมะสีขาวปลิวลอยละล่อง

        ในขณะที่กาลเวลายังคงเดินหมุนเวียนผ่านไป

        ไม่นานร่างนั้นก็ถูกชั้นเกล็ดหิมะที่โปรยปรายทับถมกลืนกิน จมหายไปสิ้น ภายใต้ความเยือกเย็นหนาวเหน็บของฤดูเหมันต์...