CHAPTER 3
จูบแรก
“ลืมตาได้แล้ว” เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ฉันต้องลืมตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ลืมแค่ข้างเดียวก่อนนะ
“O_<
“คุณดีอ้อน!!” พอเห็นชัดเจนว่าเป็ใครตาก็เบิกกว้างด้วยความใอย่างอัตโนมัติ
เดี๋ยวนะ ตอนนี้อยู่บนรถ และตอนนี้ ฉันกำลังนั่งอยู่บนตักของคุณดีอ้อน นั่งอยู่ในท่าเ้าสาวเลยค่ะ แล้วเรามาอยู่ตรงนี้ได้ไงนี่ฉันสลบจนไม่รู้เื่รู้ราวเลยหรอว่าเขาอุ้มแกขึ้นรถมาเนี่ย อันนา!
“อะ เอ่อ หนูมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงคะ..”
“หายตัวมามั้ง” คุณดีอ้อนตอบกลับมาแบบประชดประชัน เดี๋ยวเถอะ คนเขาถามดี ๆ ชิ
“หนูจริงจัง!”
“เธอมากับฉันนี่แหละ” ตอบกลับด้วยสีหน้ากวน ๆ ยัง ยังไม่รู้สึกผิด ถึงเขาจะเป็คนช่วยฉัน แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์พาฉันมาแบบนี้นี่น่า ถึงจะหล่อ อันนาก็ไม่ให้อภัยหรอก!
“คุณพาหนูมาทำไมคะ ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้เลยนะ” พูดจบฉันก็พยายามดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ทำไมยิ่งดิ้นเขาถึงยิ่งรัดแน่นกว่าเดิมเนี่ย
“คนบ้า ปล่อยหนูนะ”
“....” ไร้การตอบรับ ไม่ปล่อยแล้วยังมีหน้ามาเก๊กหน้าหล่อใส่อีก ตะ...แต่ เดี๋ยว ทำไมต้องขยับหน้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย กะ ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ ใกล้จน ริมฝีปากของเราสองคนจะ จะ...งื้อ ฉันหลับตาพร้อมกับเม้มปากแน่น
“หึ” อ้ะ เขาแกล้งฉันหรอ
“คนนิสัยไม่ดี!” หลังจากที่ฉันด่าไปเขาก็ไม่สะทกสะท้านแถมยังหันไปพูดกับบอดี้การ์ดที่นั่งด้านหน้าอีก
“แม็ค ออกรถ”
“ครับ” คนที่ชื่อแม็คขานรับแล้วก็ปิดหน้าต่างที่กั้นระหว่างคนด้านหน้ากับด้านหลังเอาไว้
“ออกรถไปไหนคะ หนูไม่ไป ปล่อยหนูนะ!”
“อย่าดิ้น”
ขลุกขลัก ๆ เสียงฉันพยามดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ ไม่ได้ผล “บอกว่าอย่าดิ้นไง อันนา!” จนเขาขึ้นเสียงพร้อมกับสีหน้าไม่สบอารมณ์กลับมา...แม่ขา หนูกลัว
“ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยเล่า T_T” ฮือ ไม่ชอบที่สุดเลยผู้ชายขึ้นเสียง
“ก็พูดดี ๆ แล้วไม่ฟัง”
“......” ฉันเบะปากใส่พร้อมกับเมินหน้าหนีจากเขา
“นั่งนิ่ง ๆ เดี๋ยวถึงแล้วรู้เอง”
ครืด ๆ ครืด ๆ ~
ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นติดต่อกันมันอยู่ในกระเป๋าใบเล็กข้างตัวของเขา
ครืดๆ ครืดๆ ~
เสียงสั่นของโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่องแต่ไม่มีท่าทีว่าคนที่นั่งข้าง ๆ จะรับ “โทรศัพท์หนูดัง” ฉันหันไปสบตากับคุณดีอ้อน พยายามบอกทางสายตาว่าขอโทรศัพท์หน่อยได้มั้ย
“.....” แต่ก็ไร้การตอบรับ
“คุณดีอ้อน”
“ได้ยินแล้วน่า!” หงุดหงิดอีกแล้ว แต่ก็ยังหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋า หยิบมาดูเองนะ ไม่ได้เอามาให้
‘Call by P.Krist’
“ใครคือ พี่คริส มันเป็ใคร” เสียงทุ้มถามกลับมาแบบห้วน ๆ สีหน้าแบบไม่สบอารมณ์มาก ๆ เอ้า ไม่สบอารมณ์ทำไมเนี่ย
“รุ่นพี่ค่ะ”
“อ๋อ ไอคนที่มันจับมือเธอนะหรอ” น้ำสียงแฝงไปด้วยอารมณ์โกรธยังไงก็ไม่รู้ แต่เขากดตัดสายทันทีที่รู้ว่าเป็พี่คริส !!
“คุณดีอ้อน ตัดสายทำไมคะ!” มีสิทธิ์อะไรมาตัดสายโทรศัพท์คนอื่นทิ้งเนี่ย
“รำคาญ”
“!!!?”
ครืดๆ ครืดๆ ~
“แม่ง!! จะโทรมาทำไมนักหนาวะ” หงุดหงิดแต่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ เดี๋ยวนะกดรับหรอ ไม่นะ
“อันนาไม่ว่างคุย!” ตอบกลับปลายสายไปด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ แล้วก็กดปิดเครื่อง พี่คริสต้องใแน่ ๆ
“คุณดีอ้อน!!!”
“......”
“นั่นโทรศัพท์หนูนะ!”
“......” ยัง ยังเงียบ แบบนี้ต้องเจอ...
“คุณดีอ้อนน~” หลังจากที่ใช้ไม้แข็งไม่ได้ผลต้องใช้ลูกอ้อนเข้าช่วย
“......” ยัง ยังไม่สนใจ
“คุณดีอ้อนขาา~ ”
“......” เงียบแต่ยังหันมามอง
“อันนาขอโทรศัพท์คืนได้มั้ยคะ น๊า” พูดพร้อมกระพริตาปริบ ๆ
“......”
“อันนาจะโทรแจ้งอาจารย์ว่าปลอดภัยดี เดี๋ยวเขาเป็ห่วง”
“......”
“นะคะ นะค่าา~ ” เจอยิ้มหวานแบบนี้ของฉันเข้าไปเสร็จทุกราย
“ไม่ต้องมาอ้อน หึ ไม่ได้ผลหรอก”
“เอ๋ O_O” ห้ะ อะไรนะ ไม่ได้ผล “ฉันแจ้งอาจารย์ให้แล้ว” คำตอบของเขาทำเอาฉันชะงัก “อะไรนะ แจ้งตอนไหนคะ ทำไมหนูไม่รู้เื่”
“ฉันบอกว่าเธอออกมาหาเพื่อน อีกสองสามวันจะกลับ”
“หาาาา อีกสองสามวัน หนูไม่ได้ไปหาเพื่อนนะคะ! โกหกอาจารย์ทำไม”
“-_-”
“อีกสองสามวัน หนูก็ไม่ได้เที่ยวกับมหาลัยสิคะ” อดเที่ยวกับทุกคน ไม่ยอมหรอกนะ แถมเขาพาฉันไปแบบนี้ มันคือการลักพาตัวไปชัด ๆ “ไม่เอา หนูจะกลับโรงแรมมมมม” คนเ้าเล่ห์ปรายตามองฉันด้วยหางตาเล็กน้อยก็จะหันไปสนใจกับภาพนอกรถแทน
“ปล่อยหนูเลยนะ คนบ้า คนนิสัยไม่ดี คนฉวยโอกาส คนเลว คน อุ๊บ O_O!!!” พูดไม่ทันจบประโยคปากของฉันก็โดนปิดด้วยปากของคุณดีอ้อน คำพูดหายไปในลำคอ..
“อื้อออ อ้อย อู อ้ะ” ฉันพยายามเม้มปากแล้วเปล่งเสียงพูดในลำคอออกไป แต่ไม่เป็ผล จูบแรกของอันนา คุณดีอ้อนพยายามจะเปิดปากของฉันด้วยปากของเขาเพื่อดันลิ้นเข้ามาสำรวจแต่ไม่สำเร็จ เขาบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างเอาแต่ใจ เจ็บ TTOTT แต่อย่าหวังว่าเขาจะเปิดปากฉันได้ มือฉันพยายามจะทุบอกของเขาเพื่อให้เขาปล่อย จนเขาต้อง..
“อื้อออ~” ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามลำตัวของฉันในชุดราตรีจนหยุดอยู่ที่เต้าอวบ...อ่าา เต้าอวบหรอ ไม่นะ ไม่ได้
“อ๊าา เอามือออกนะ อุ๊บส์” สิ้นเสียงของฉันเขาก็ได้โอกาสแทรกลิ้นเพื่อมาสำรวจความหวาน ตวัดลิ้นไปทั่วโพรงปากอย่างชำนาญ จากความรุนแรงเริ่มเปลี่ยนไปเป็ความซาบซ่าน จนฉันเริ่มหวั่นไหว ร่างกายเริ่มไร้เรี่ยวแรง มือที่จะพยายามจะดันเขาออก ตอนนี้กลับจับอยู่ที่เสื้อของเขาแทน
งื้อ แกจะหวั่นไหวกับความฉวยโอกาสของเขาไม่ได้นะอันนา จูบแรก..จูบแรกที่หวังเอาไว้ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ“
อืมมม หวานชะมัด” หลังจากที่เขาปล่อยฉันให้เป็อิสระฉันก็มองเขาพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า หึ้ย!! ถ้านานกว่านี้ฉันอาจจะตายคาอกเขานี่แหละ หายใจไม่ทัน!
“แฮ่กๆ.. คะ...คนบ้า” ฉันพูดไปด้วยหอบไปด้วย ฮือ ไม่ให้หอบได้ยังไงล่ะ ไม่คิดว่าการจูบมันจะใช้พลังงานเยอะแบบนี้..
“จูบแรกสินะ :)” เขายกยิ้มมุมปากเบา ๆ ไม่เคยมีใครยิ้มได้ร้ายเท่านี้อีกแล้ว!
“มะ..ไม่ใช่สักหน่อย!!” ให้เขาเห็นน้ำตาแล้วจะให้เขาชนะไม่ได้เด็ดขาดนะอันนา
“หึ อ่อนปวกเปียกแบบนี้ไม่ใช่อยู่หรอก”
“คนใจร้าย” สภาพตอนนี้ฉันต้องดูไม่ได้แน่ ๆ รู้สึกได้ว่าผมเผ้าตัวเองหยุ่งเหยิง ปากต้องบวมเจ่อแน่เลย แถมคนทำก็ยังไม่รู้สึกผิดอีก
“จูบบ่อย ๆ ไปเดี๋ยวก็เป็” เขาพูดพร้อมกับยิ้มด้วยแววตาที่เ้าเล่ห์ที่สุด!
“คนโรคจิต!!”
“อันนา!”
“ดุอีกแล้ว...ฮือ”
“นั่งนิ่ง ๆ อยู่เฉย ๆ แล้วเธอจะปลอดภัยนะสาวน้อย”
“ฮือ ไอคนนิสัยไม่ดี ผิดหวังที่อุส่าชมตอนแรก..” ฉันพึมพำคนเดียวเบา ๆ แต่
“เธอว่าอะไรนะ” คุณดีอ้อนตวัดสายตามามองฉันอีกรอบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทำไมหูดีแบบนี้เนี่ย!
“ปะ...เปล่าสักหน่อย”
“ถ้าเธอว่าฉันอีกคำเดียว คืนนี้จะไม่หยุดที่จูบ!”
“ชิส์...” ฉันบ่นเบา ๆ เบาที่สุดแล้ว เบาขนาดอากาศยังไม่ได้ยิน ถ้าเขาได้ยินนี่คงไม่ใช่คนแล้วแหละ
DION PART :
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
“ถึงแล้วครับ” ไอแม็คพูดจบหลังจากที่ขับรถพาผมกับอันนามาที่บ้านของตระกูลแคมเบอลาเนซ แต่หลาย ๆ คนอาจจะเรียกว่าคฤหาส์ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่มากเท่าไหร่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงพาเธอมาที่นี่ปกติมีแค่คนในครอบครัวแล้วก็เพื่อนสนิทผมเท่านั้นแหละที่มาได้ ส่วนตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากพวกการ์ดแล้วก็แม่บ้านที่ดูแล แด๊ดพามัมไปฮันนีมูนที่เกาหลี รอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ สงสัยมัมคงคิดถึงบ้าน
“ให้ผมพาคุณอันนาลงไปมั้ยครับ”
“ไม่ต้อง!” ผมตวาดกลับไปเพราะกลัวว่ามันจะมาแตะต้องอันนาตอนนี้เธอหลับอยู่บนตัวผมในท่าเดิมที่เธอนั่งมานะแหละครับหลับพร้อมกับคราบน้ำตาบนใบหน้า ผมเอามือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอเบา ๆ
ฉันขอโทษนะ แมวน้อย.....
“ครับ แม่บ้านเตรียมห้องไว้ให้คุณอันนาแล้วนะครับ อยู่ถัดจากห้องบอส”
“อืม”
“อื้ออ~” เสียงงัวเงียของคนตัวเล็กดังขึ้นมา หลังจากที่ผมพยายามอุ้มเธอเพื่อลงจากรถ แต่เหมือนผมจะขัดจังหวะการนอนของเธอสินะ
ฟุบ!
และผมก็พาเธอมาถึงห้องนอนได้สำเร็จ หนักเหมือนกันนะเนี่ยแมวน้อย อ้อ สาเหตุที่ผมเรียกเธอว่า ‘แมวน้อย’ น่ะเหรอครับ ก็เพราะน่ารักเหมือนแมวยังไงล่ะ แถมครั้งแรกที่ผมเจอเธอ เธอก็กำลังเล่นอยู่กับแมวพอดี แมวเปอร์เซียดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลที่เป็เอกลักษณ์จนผมต้องสั่งให้คนไปตามหาแมวตัวนั้นแล้วเอากลับมาเลี้ยงที่บ้าน
“อื้ออออ” หลังจากที่วางลงบนเตียงร่างบางก็ขยับตัวงังเงียอีกรอบ จนชุดราตรีที่เธอใส่มันเลิกขึ้นมาถึงเข่า เรียวขาเรียวเล็ก ผิวขาวนวลเหมือน้ำนมโผล่พ้นออกมาจากชุดที่เธอใส่ ซอกคอขาว ๆ ที่น่าซุกไซร้นั่น ไหนจะเนินอกขาว ๆ ที่ดูจากภายนอกก็รู้ว่าขนาดของมันไม่ได้เล็กตามตัวเลย
ตึกตัก ตึกตัก
สัส! ใจมันจะเต้นอะไรนักหนาเนี่ย หยุด หยุดความคิดมึงเลยไอดีอ้อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา แค่จูบแรกของเธอที่ผมได้มันมาเธอยังหัวเสียขนาดนี้ แล้วถ้าได้เธอมาเป็เมีย แม่ง เธอจะเหวี่ยงขนาดไหนวะ เห็นหน้าหวาน ๆ แบบนี้ดุฉิบหาย
ก๊อก ๆ
เสียงเคาะประตูทำให้ผมสลัดความคิดชั่ว ๆ ออกไปได้ จนต้องเอาผ่าห่มขึ้นมาปิดร่างบางที่นอนแบบไม่ได้สติ
“เข้ามา”
“คุณหนูจะให้ป้าเปลี่ยนชุดให้คุณผู้หญิงเลยมั้ยคะ”
“อืม” ผมพยักหน้ารับให้กับแม่บ้านประจำตระกูล ก่อนจะขอตัวออกมาจากห้องของเธอ ส่วนเหตุผลที่ผมไม่ให้อันนานอนห้องเดียวกับผมน่ะหรอ หึ เดี๋ยวเธอตื่นมาก็โวยวายอีก ่นี้มีแต่เื่ให้ปวดหัวทุกวัน ถ้ามี ‘เขา’ คนที่คอยอยู่ข้าง ๆ ผมเสมอคงจะดีกว่านี้
เฮ้อ เหนื่อยชะมัด...
เหตุการณ์ไฟดับที่งานดูก็รู้ครับว่าเป็ผลงานชั่ว ๆ ของไอซีโน่ที่มันจงใจสร้างสถานการณ์ให้คนแตกตื่นเพื่อมาลักพาตัวอันนาไปหึ!! ถ้าผมไม่ตามเธอออกมาด้านนอก ป่านนี้มันคงเอาอันนาไปเยอะเย้ยผมแล้วล่ะ แต่ถึงผมจะไม่ออกมา คนของผมก็อยู่ทั่วทั้งงาน ถึงแม้จะไฟดับ แต่การ์ดทุกคนล้วนผ่านการฝึกมาหมดแล้วทั้งต่อสู้กลางแจ้งและต่อสู้ในที่มืด มุกตื้น ๆ
ผู้หญิงคนนี้มึงไม่มีวันได้แตะต้องเธอ!
10K
